Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Οι ερωτικές σχέσεις στη ζωή των περισσότερων μένουν ως αναμνήσεις γλυκόπικρες με ένα ξεκίνημα γεμάτο ελπίδα για κοινή συμπόρευση, αλλά με ατυχή κατάληξη.
Οι περισσότεροι ενώ αναπολούν τις ευτυχισμένες στιγμές, εκφράζουν πάντοτε πικρία για την ατυχή έκβαση ενός ή περισσότερων δεσμών τους.
Οι εραστές είναι πάντοτε κρυφοί, το ξημέρωμα της ημέρας τους απομακρύνει και ο χωρισμός τους κάνει να καταλήγουν ξένοι.
Αυτή η πλημμύρα του ερωτικού συναισθήματος, η οποία τροφοδοτεί με ορμόνες τον οργανισμό και τον κάνει όλα να τα βλέπει μαγικά, εξιδανικευμένα και τέλεια, όταν αποδυναμωθεί κάνει μεγάλο κρότο. Εκεί που η καρδιά χτυπούσε δυνατά τώρα μένει ένα στομάχι να γυρίζει στη θέαση του προσώπου που άλλοτε πλημμύριζε την ψυχή σου με πρωτόγνωρα συναισθήματα.
Ο έρωτας έτσι λειτουργεί, συμμετέχοντας στην αναπαραγωγική διαδικασία και προσθέτοντας ένα δυνατό κίνητρο ζωής αφού είναι απόλυτο και καταλυτικό συναίσθημα.
Αφού περάσαμε την εορτή του Αγίου Βαλεντίνου, ήρθε η ώρα να δούμε και το Μουσείο Ραγισμένης καρδιάς.
Ναι, υπάρχει και τέτοιο μουσείο στο Ζάγκρεμπ, την πρωτεύουσα της Κροατίας.
Μία συλλογή από αρκουδάκια, γράμματα, ερωτικά δώρα που αντάλλαξαν μεταξύ τους πρώης εραστές και τώρα γίνονται μουσειακό έκθεμα, ως προσπάθεια ανάδειξης του μυστηρίου του έρωτα που αρχίζει και τελειώνει ορμητικά.
Η κάθε ιστορία είναι μοναδική, ενώ υπάρχει περιγραφή της ιστορίας που συνοδεύει το κάθε δώρο.
Μπορεί το μουσείο να δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στις ερωτικές σχέσεις, ωστόσο υπάρχουν δώρα που αφορούν και σχέσεις φιλικές μέχρι και επαγγελματικές.
Επειδή η ανάγνωση όλων των ιστοριών θα χρειαστεί αρκετή ώρα, το μουσείο τις κυκλοφορεί και σε βιβλίο το οποίο έχει ένα σχετικά λογικό αντίτιμο.
Ως ένα μουσείο με εξαιρετικά πρωτότυπο περιεχόμενο, έλαβε το 2011 βραβείο Κένεθ Χάντσον και από περιοδεύουσα συλλογή κατέκτησε τον δικό του μουσειακό χώρο στην πρωτεύουσα Ζάγκρεμπ.
Γιατί όπως κάποτε ρωτήθηκε ο Έρωτας: πόσο λες να πληγώνονται οι άνθρωποι που σημαδεύεις με τα βέλη σου Έρωτα;
