Ο συγγραφέας Γιώργος Καριώτης απαντά στις ερωτήσεις που του θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία της συλλογής διηγημάτων “Πεζοπορία στις Νεφέλες”.
1. Κυκλοφόρησε το νέο σας βιβλίο “Πεζοπορία στις Νεφέλες” από τις εκδόσεις Φίλντισι. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;
Μεγάλωσα με το μότο “Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια”, στην εφηβεία μου μεταλλάχθηκε σε “Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών”. Ήταν δυνατόν να μην μου αφήσει κουσούρι; Το βιβλίο αυτό είναι το αποτέλεσμα. Ίσως όχι αυτό που θα ανέμεναν οι διδάσκαλοί μου, αλλά τι να κάνω; ας πρόσεχαν!
2. Σκιαγραφήστε μας τους χαρακτήρες. Ποιοι είναι οι στόχοι και τα κίνητρά τους;
Οι χαρακτήρες είναι πολλοί και ένας· ο άνθρωπος, εμείς δηλαδή. «Τα είδωλα δεν μας έμοιαζαν, ούτε και μεταξύ τους. Το σύνολο πάντως θύμιζε πολυφωνική σύνθεση· όχι πάντα ευήκοη, δυστυχώς». Γράφω στο οπισθόφυλλο και κυριολεκτώ. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, υποθέτω ότι είναι να ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Δεν είμαι σίγουρος πάντως αν αντιλαμβανόμαστε την μελλοντική ανυπαρξία μας.
3. Η αναφορά στις Νεφέλες έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό για τις ιστορίες;
Βέβαια, οι Νεφέλες είναι η ζωή μας στην οποία πεζοπορούμε επειδή έτυχε -χωρίς να έχουμε ερωτηθεί ή να ξέρουμε το γιατί. Περιέχουν και λίγο από το σκωπτικό ύφος του Αριστοφάνη και λίγο επιθυμία για φυγή.
4. Τι πιστεύετε ότι θα μείνει ως απόσταγμα στον αναγνώστη;
Δεν ξέρω! Ελπίζω μερικοί να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους καθρεφτισμένο μέσα σ’ αυτές ή περιστατικά του βίου τους ή κάτι ενδιαφέρον που θα ήθελαν να τους συμβεί.
5. Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Μάλλον για να βγάλω τα εσώψυχά μου. Έγραφα για πολλά χρόνια και δεν τολμούσα να εκδώσω τίποτα· μόνο κάτι άρθρα μη λογοτεχνικού περιεχομένου. Κάποια στιγμή πήγα -για άλλο λόγο νόμιζα- σ’ έναν ψυχαναλυτή ο οποίος με έπεισε να αρχίσω να εκδίδω. Τώρα υποφέρουν οι αναγνώστες.
6. Υπάρχει δίλημμα ανάμεσα στην ποίηση και την πεζογραφία ή θεωρείτε ότι η λογοτεχνική έκφραση είναι ενιαία;
Κατά την άποψή μου η λογοτεχνική έκφραση είναι ενιαία. Ποτέ δεν κατάλαβα τον διαχωρισμό ποίησης και πεζογραφίας. Υπάρχουν άλλωστε και πεζά ποιήματα! Τώρα τελευταία όμως διαβάζω όλο και περισσότερα βιβλία που περιλαμβάνουν και τις δύο “συνιστώσες” της λογοτεχνίας.
7. Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;
Υπάρχουν τόσοι πολλοί που έχω μπερδευτεί. Πώς να τέρπεις με τα λόγια ή τις λέξεις θα έλεγα. Όπως στη μουσική τέρπεις με τους ήχους και τις νότες.
8. Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;
Δεν το έχω καταλάβει ποτέ! Ρωτάω και ξαναρωτάω γνωστούς μου και οι απαντήσεις μπορεί να συνοψισθούν ως εξής: “Όταν γυρίζω από τη δουλειά θέλω να ξεκουραστώ, όχι να διαβάσω”. Αντί να γυρίζει σελίδες λοιπόν πατάει τα κουμπιά του τηλεκοντρόλ. Έχουμε φτιάξει μια μικρή βιβλιοθήκη στο χωριό που μένω τα τελευταία χρόνια και κυνηγάμε τους αναγνώστες με τη σφεντόνα. Έχω την εντύπωση πάντως ότι κυκλοφορούν πολύ περισσότερα βιβλία απ’ όσα θα μπορούσε να απορροφήσει ο αναγνώστης και οι τιμές είναι “τσιμπημένες”.
9. Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στην ψηφιακή εποχή μας;
Θα έπρεπε να έχει τεράστιο ρόλο σε κάθε εποχή, αλλά δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει πλέον. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Γουτεμβέργιου. Το “χαζοκούτι”, το διαδίκτυο, έχουν υποκαταστήσει την ανάγνωση. Σημεία των καιρών υποθέτω. Μαθαίνω ότι και στα σχολεία κάνουν διαδικτυακά μερικά μαθήματα πλέον. Στην επόμενη γενιά το βιβλίο μπορεί να είναι ό,τι ο πάπυρος σήμερα.
10. Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;
Τώρα μου βάζετε δύσκολες ερωτήσεις. Αλλά αν είναι μόνο για ένα μήνα τα εξής:
-Άπαντα τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
-Άπαντα τα ποιήματα του Ανδρέα Εμπειρίκου
-Στο δρόμο, του Jack Kerouac
-Το όνομα του ρόδου, του Umberto Eko
-Τα παιδιά του μεσονυκτίου, του Salman Rushdi
Θα έπαιρνα όμως και λαθραία!
11. Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό, στην εποχή μας;
Ρομαντικό ρεαλισμό! Αστειεύομαι, θυμήθηκα κάτι όχι και τόσο παλιό. Ρομαντισμό πιστεύω ότι χρειαζόμαστε. Πνιγόμαστε καθημερινά στον ρεαλισμό· οι ζωντανοί μεταφορικά, οι νεκροί στην κυριολεξία.
Σας ευχαριστώ
