Ξεκίνησα να γράφω στην ηλικία των 18 μου χρόνων. Με την εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο. Στο Λύκειο ήμουν ένα ντροπαλό και συνεσταλμένο παιδί το οποίο φοβόταν να εσωτερικεύσει τα συναισθήματά του. Κυρίως απέναντι στις κοπέλες που μου άρεσαν. Έτσι ξεκίνησα να γράφω το τι ένιωθα αποτυπώνοντάς τα εσώψυχά μου στο χαρτί. Είναι αυτό που λέμε έκανα τα λόγια μου πένα και την σιωπή μου χαρτί. Η αλήθεια είναι ότι έδινα μεγάλη βαρύτητα στις απόψεις των άλλων. Ήμουν ένας άνθρωπος που έπαιρνε τις μετρητοίς το τι θα πει ο ένας και ο άλλος, γι αυτόν τον λόγο απομακρυνόμουν από τον στόχο μου. Θυμάμαι κάποτε μου είχαν πει όταν έπαιζα σε μια παράσταση στην πάτρα στα πλαίσια ενός σεμιναρίου. «Πάντοτε θα σου ασκήσουν μια κριτική». Είτε έπαιζα σαν επαγγελματίας ηθοποιός είτε έπαιζα μέτρια είτε άσχημα. Σκοπός όμως δεν είναι να μας πτοούν οι άσχημες κριτικές. Πρέπει να τις δεχόμαστε για να γίνουμε καλύτεροι. Δεν θυμώνω ποτέ με κάποιον που έχει αντίθετη γνώμη με μένα. Απεναντίας, χαίρομαι όταν ακούω διαφορετικές γνώμες από τις δικές μου που να είναι σωστά τεκμηριωμένες. Θυμώνω με κάποιον που δεν έχει καθόλου να εκφέρει γνώμη. Οι σπουδές μου με βοήθησαν πολύ σε αυτό. Όχι μόνο να εσωτερικεύω αυτά που νοιώθω, αλλά να έχω μια πιο σφαιρική άποψη για τα πράγματα. Να σκέφτομαι περισσότερο ορθά, αλλά πάνω απ΄ όλα να μην βιάζομαι να κρίνω. Πολλές φορές έχουμε μάθει να κρίνουμε τον άλλον πριν απολογηθεί ή πριν μας δώσει κάποια εξήγηση. Είναι αυτό που λέμε πομπός και δέκτης όπως πολύ σωστά το αναδεικνύει ο σημειολόγος Roman Jakombson στο επικοινωνιακό του μοντέλο.

Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω χωρίς να σκέφτομαι αν θα αρέσουν ή δεν θα αρέσουν στον κόσμο. Τότε κρατούσα τα πρωτόλειά μου για τον εαυτό μου, δίχως να σκέφτομαι να τα εκδώσω. Στην συνέχεια όμως επειδή παρατηρούσα τις ανθρώπινες σχέσεις από συζητήσεις μεταξύ φίλων μου αλλά και από κοπέλες που μου άρεσαν, αντιλήφθηκα ότι οι περισσότεροι έχουν τις ίδιες ανησυχίες με μένα. Γι΄ αυτό όταν ξεκίνησα το πρώτο μου μεταπτυχιακό μπήκα στην διαδικασία να βρω τρόπο να τα εκδώσω. Η αλήθεια είναι ότι η συγγραφή για μένα ήταν τρόπος ζωής. Ο Τ.Σ. Έλιοτ είχε πει σε κάποιον νέο ποιητή που του είχε θέσει υπό την κρίση του τα γραπτά του και τον ρώτησε αν αξίζει να συνεχίσει να γράφει.. «Ρώτησε τον εαυτό σου.. αν δεν γράψεις, θα μπορείς να συνεχίσεις να ζεις; Και τότε θα συνεχίζεις να γράφεις χωρίς να ρωτάς κανενός την γνώμη.» Όπως ένας άνθρωπος αναπνέει όχι για να ζήσει, αλλά γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, έτσι και οι ποιητές. Δεν γράφουν για να κερδίσουν φήμη ή δόξα. Αλλά γιατί αυτό αποτελεί έναν τρόπο ζωής και έκφρασής τους.

Η πρώτη παράσταση που ανέβασα ήταν με την θεατρική ομάδα Μύηση το έργο Ερινύες του σήμερα. Αυτή η ομάδα αποτελούταν από 8 άτομα με τα οποία είχαμε μια άριστη συνεργασία. Επικεφαλής αυτής της ομάδας ήταν ο πολύ καλός μου φίλος Αντώνης Σανιάνος. Εκείνη την χρονιά θα έδινε εξετάσεις για να εισαχθεί στο θέατρο τέχνης, πράγμα που το κατάφερε με επιτυχία. Η παράσταση που ανεβάσαμε ήταν μια διασκευή του μύθου των Ερινύων προσαρμοσμένο στην σημερινή πραγματικότητα.

Οι Ερινύες του σήμερα

Πρόκειται για μια διασκευή του μύθου των Ευμενίδων σε μορφή χοροθεάτρου. Τα αρνητικά συναισθήματα Μίσος, Φόβος, Αλαζονεία προσωποποιούνται και υπακούν το ανώτατο αρνητικό συναίσθημα που είναι ο Φθόνος. Ο Φθόνος είναι η αρνητική πλευρά της Δικαιοσύνης. Μέσα από αυτόν τον διπλό εαυτό, παρατηρείται η μάχη που κάνει ο άνθρωπος με τον ίδιο του τον εαυτό, με τους φόβους, τις ανησυχίες και τις ανασφάλειες που έχει και που τον βασανίζουν. Ο καλύτερος βοηθός του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο εαυτός, ο οποίος μπορεί να τον λυτρώσει ή να τον διαλύσει. . Δεν υπάρχει χρόνος ή χώρος. Υπάρχει μόνο η δύναμη της λύτρωσης και της διαχείρισης του πόνου.. Μέσα από την αυτοβιογραφική και ψυχοδραματική διαδικασία οι χαρακτήρες πραγματοποιούν ένα αγωνιώδες κυνηγητό με το ίδιο τους το είναι. Προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τις ίδιες τους της σκιές οι οποίες αποτυπώνουν την νοσταλγία, την απόρριψη και την απώλεια.

Μια άλλη εξίσου δυνατή δουλειά ήταν εκείνη που έκανα με την επιστήθια φίλη μου Μαρία Κορωνέλλου. Την Μαρία αρχικά την γνώρισα όταν φοιτούσα στο δεύτερο μεταπτυχιακό. Στο τμήμα θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ. Δέσαμε και γίναμε φίλοι γιατί θάυμασα τον χαρακτήρα της, την έμφυτη ευγένειά της και την σεμνότητά της. Κάτι που σπάνιζε στις ημέρες μας. Το 2022 ανεβάσαμε σε σκηνοθεσία της Μαρίας την κωμωδία μου γραμμή υποστήριξης.

Γραμμή Υποστήριξης

Μια κωμωδία με φόντο την Αθήνα της σημερινής εποχής. Σε ένα γραφείο ψυχολογικής υποστήριξης, ο Θάνος, ένα συνεσταλμένο κι εργατικό παιδί, που ενώ είναι τρελά ερωτευμένος με τη συνάδελφό του Δέσποινα, φοβάται να εκφράσει τα αισθήματα που τρέφει για εκείνην. Ο Ιγνάτιος έρχεται ξαφνικά στο γραφείο για να ζητήσει ψυχολογική βοήθεια και καταλήγει να βοηθήσει εκείνος τους δυο νέους να αποκαλύψουν τι νιώθουν ο ένας για τον άλλον. Μια κωμωδία που αντικατοπτρίζει με σεβασμό και χωρίς στερεότυπα, τις ανησυχίες του καθημερινού ανθρώπου, καθώς θίγει θέματα όπως η μοναξιά, η διαφορετικότητα, η απώλεια αλλά και η απόρριψη, που οδηγεί στην εσωστρέφεια. Ανεξάρτητα από την επαγγελματική θέση, που έχει ένας άνθρωπος σε κάποια φάση της ζωής του, θα χρειαστεί βοήθεια και συχνά ο «από μηχανής» Θεός του, μπορεί να έρθει από εκεί, που δεν τον περιμένει.

Μια άλλη σκηνοθετική δουλειά που έβγαλε εις πέρας η Μαρία Κορωνέλλου είναι το ψυχολογικό μου θρίλερ Μαριονέτες.

Μαριονέτες

Ο Μάκης, επιστρέφει ύστερα από περίπου µια δεκαετία στην Αθήνα από το εξωτερικό, έχοντας ως κύριο µέληµα να βρει τον δολοφόνο του αδερφού του, Ορέστη. Τα πράγµατα περιπλέκονται όταν συναντάει τον πρώτο του µεγάλο έρωτα την Ελβίρα, η οποία έχει γίνει µια σπουδαία γιατρός και έχει συνεχίσει την ζωή της µε έναν εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τον Αλέξανδρο. Μήπως όµως κάποια πράγµατα είναι αδύνατον να ξεχαστούν αλλά και να κρυφτούν; Μήπως η αλήθεια, όταν την ανακαλύπτεις µπορεί να σε σηµαδέψει εφ όρου ζωής και να σε καταστρέψει; Ο κάθε ήρωας του έργου κουβαλάει τα δικά του προσωπικά βιώματα που καθορίζουν και τη στάση του στη ζωή. Ερωτεύεται, απογοητεύεται, αγαπάει, μισεί, ζηλεύει. Κάποιοι από αυτούς παίρνουν πρωτοβουλίες και αλλάζουν προς το καλύτερο τη ζωή τους, άλλοι παρασύρονται από τα πάθη τους και κάνουν λάθη που τους στοιχίζουν την ίδια τους τη ζωή, ενώ άλλοι επιλέγουν να καταστρέψουν τη ζωή των γύρω τους.

Ο τίτλος Μαριονέτες αντλήθηκε διότι όλοι σε αυτήν την ζωή εξαρτόμαστε από κάποιον ή από κάποια.. Τι γίνεται όμως όταν έρχεται η στιγμή και το παρελθόν σου κτυπάει την πόρτα και πραγματοποιεί την γέφυρά σου για την ανάβαση ή την πτώση σου; Στο έργο ο κάθε χαρακτήρας αποτελεί υποχείριο στα χέρια ενός άλλου, μέχρι που αρχεία η στιγμή και η μαριονέτα αποφασίζει αν θα σπάσει επιτέλους τα δεσμά ή θα μείνει για πάντα άθυρμα στα χέρια του Μαριονοπάιχτη;

Τον Ιανουάριο του 2024 κυκλοφόρησε και το νέο μου βιβλίο από τις εκδόσεις διάνοια με τίτλο Ξεθωριασμένες αναμνήσεις

Το τέταρτο κατά σειρά βιβλίο μου με τίτλο Ξεθωριασμένες Αναμνήσεις που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διάνοια τον περασμένο Ιανουάριου, πραγματεύεται 8 ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι κυριεύονται από πάθη. Μισούν, αγαπούν, ερωτεύονται, πονούν αλλά και ζηλεύουν. Πολλές φορές η ζήλεια μετατρέπεται σε φθόνο. Αυτό μπορεί να αποδειχτεί μοιραίο τόσο για τους ίδιους όσο και για τον κοινωνικό τους περίγυρο. Αυτό το λέω διότι όταν ένας άνθρωπος επιλέγει να καταστρέψει την ζωή ή την καριέρα κάποιου άλλου, αυτομάτως γίνεται αυτοκαταστροφικός. Είναι αυτό που λέμε τρώει τις σάρκες του σαν τον μύθο του Ερυσίχθονα. Και στις 8 ιστορίες υπάρχει μια κατάσταση που επικρατεί πολύ στον κόσμο την σήμερον ημέρα. Αυτό είναι η απληστία. Τις περισσότερες φορές δεν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτά που έχουμε και επιλέγουμε να εισβάλουμε στις ζωές των άλλων. Ένα άλλο στοιχείο που συναντούμε στο βιβλίο είναι ότι πολλάκις έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που δεν αξίζουν την αγάπη ή την φιλία μας. Εμείς μπορεί να το καταλαβαίνουμε αλλά από την άλλη εθελοτυφλούμε φορώντας παρωπίδες και δεν βλέπουμε τα ελαττώματα τους τις άσχημες προθέσεις τους απέναντί μας. Ανάμεσα στις 8 ιστορίες υπάρχουν και κάποιες μικρές αφηγήσεις. Κάποια μικρά υποκεφάλαια, από τα οποία ξεχωρίζω τα κείμενα Επόμενος σταθμός Νεκύια και Στύγα. Το πρώτο κείμενο μιλάει για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών που συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα, ενώ το δεύτερο μιλάει για το ναυάγιο και των πνιγμό των μεταναστών κατά την μεταφορά τους σε ένα καλύτερο μέρος. Είναι αυτό που λέμε ότι δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ τι σου επιφυλάσσει μοίρα, θα πρέπει να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία.

Μια άλλη εξίσου υπέροχη συνεργασία ήταν αυτήν με τον κινηματογραφιστή φίλο μου Πέτρο Σκούτα και τον αδερφικό μου φίλο Αντωνη Σανιάνο, όταν γυρίσαμε ένα ποίημα μου σε μορφή ταινίας μικρού μήκους που κυκλοφορεί στο YouTube με τίτλο Αδερφέ μου. Αυτό το ποίημα αποτελεί μια κατάθεση ψυχής καθώς έχω χάσει έναν πολύ καλό μου φίλο από τροχαίο στο μακρινό παρελθόν. Στο YouTube κυκλοφορούν και κάποια άλλα ταινιάκια μου, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Σκούτα όπως την Αυλαία της ζωής, με τον Σπύρο Μιχαλόπουλο, την γεύση του Αποχωρισμού με την Αθηνά Παπαντωνίου, και άλλα. Σε λίγο διάστημα θα κυκλοφορήσει το κινηματογραφημένο ποίημα μου Νύχτες Αυγούστου, το οποίο μιλάει για τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει ο έρωτας και την δύναμη της φιλίας. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι χωρίς φίλους δεν μπορεί να ζήσει κανείς.. ακόμη και αν έχει όλα τα υπόλοιπα. Ένα δυνατό παράδειγμα είναι ο μύθους των Διόσκουρων, Κάστορα και Πολυδεύκη, που μοιράστηκαν την αθανασία. Στην ταινία αυτή μικρού μήκους συμπρωταγωνιστώ με τον Αντώνη Σανιάνο και την Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου.

Μια άλλη υπέροχη συνεργασία μου ήταν εκείνη με τον μουσικό και εξαιρετικό μου φίλο Μιχάλη Σούμα ο οποίος μου έχει μελοποιήσει κα\ι ερμηνεύσει ποιήματά μου σε τραγούδια μαζί με άλλους αξιόλογους τραγουδιστές.

Το πέμπτο πνευματικό μου παιδί είναι το βιβλίο Κρυφτό με το σκοτάδι από τις εκδόσεις διάνοια. Αυτό το βιβλίο αποτελείται από μια συλλογή με διηγήματα που φλερτάρουν με το σκοτάδι και τον τρόμο. Έχουν κατι μεταφυσικό. Ως εκ τούτου, είναι εμπνευσμένα από κάποια διηγήματα του Έντγκαρ Αλαν Πόε. Η μάχη καλού με κακού όπου η αλήθεια και η δικαιοσύνη πάντοτε κερδίζουν. Ακόμη καιη αδικία, η εκμετάλλευση και η αχαριστία έρχεται η στιγμή που πληρώνονται. Εδώ θα φέρω ένα παράδειγμα από την ταινία μικρού μήκους που έκανα το Νοέμβριο που μας πέρασε.

Αντιμέτωποι με το παρελθόν

Το “Αντιμέτωποι με το Παρελθόν” είναι μια νέα ελληνική ταινία που υπόσχεται να καθηλώσει το κοινό με την σκοτεινή της ιστορία και τους αναπάντητα ερωτήματα που θέτει. Η ταινία βασίζεται σε μια ιδέα δική μου ενώ, την σκηνοθεσία υπογράφει ο Χρήστος Αρφάνης και το σενάριο ο Χάρης Λιαντζίρης. Αυτή η ταινία αποτελεί μια συναρπαστική καταδύση στις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής και τις συνέπειες του παρελθόντος. Ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών δίνει ζωή στους χαρακτήρες, προσφέροντας συγκλονιστικές ερμηνείες. Σε αυτή την ταινία, ο Άλκης, συντετριμμένος από τον θάνατο της αγαπημένης του, ανακαλύπτει ένα σκοτεινό μυστικό που συνδέεται με το παρελθόν της οικογένειάς του. Ακολουθώντας τα ίχνη της αλήθειας, βυθίζεται σε μια επικίνδυνη αναζήτηση που θα τον οδηγήσει στα όρια της τρέλας. Παίζουν οι Αντώνης Σανιάνος, Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου, Δανάη Νεονάκη και Πέτρος Μπούφης, ενώ την μουσική και το τραγούδι στους τίτλους τέλους, υπογράφει ο Μιχάλης Σούμας

Αδιέξοδο

Μια συνεργασία που θα μου μείνει αξέχαστη και με έχει σημαδέψει με την καλή εννοια ήταν το θεατρικό μου έργο, Αδιέξοδο που ανέβηκε για τέσσερις παραστάσεις στο θέατρο Λύχνος. Εμπνευσμένο από το βιβλίο της πολύ καλής μου φίλης Αλεξάνδρας Αγγελοπούλου «Αιχμάλωτοι του Πάθους από τις εκδόσεις ΕΝΤΥΠΟΙΣ, μιλάει για την καταπίεση του γυναικείου φίλου κυρίως, που στις μέρες μας αποτελεί ένα συνηθες φαινόμενο. Τρείς άνθρωποι με όνειρα, δημιουργικότητα και ανάγκη για έκφραση συναντιούνται σε ένα θεατρικό εργαστήρι δραματοθεραπείας. Οι χαρακτήρες αυτοί αναπαριστούν τρείς αυτοτελείς ιστορίες με τους μεγαλύτερούς τους φόβους. Μέσα από τις διαφορετικές αυτές ιστορίες που έχουν ως βασικό άξονα τις δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις, την απώλεια και το trafficking, βρίσκουν τρόπο να έρθουν αντιμέτωποι με τις προσωπικές τους ανησυχίες. Με αυτόν τον τρόπο τις ξεπερνούν και ανακουφίζονται βρίσκοντας μια διέξοδο μέσα στον λαβύρινθο της καθημερινής τους καταπίεσης.