Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Γιατί η ευτυχία, άραγε, είναι τόσο εύθραυστη;

Γιατί εκείνη τη στιγμή που μόλις την έχεις κατακτήσει, εκείνη τη στιγμή κάτι συμβαίνει και εξαφανίζεται μονομιάς;

Η πλημμύρα του Εμίλ Ζολά είναι ένα από τα άγνωστα, αλλά αριστουργηματικά έργα της λογοτεχνίας.

Ο Ζολά μέσα από την εξιστόρηση της τραγωδίας του Λουί Ρουμπιέ, ο οποίος από ευκατάστατος αγρότης βλέπει την περιουσία και κόπο μίας ζωής να καταστρέφεται, κάνει μία παρουσίαση της φυσικής καταστροφής, των γρήγορων ανατροπών της ζωής και της αξιοπρέπειας μπροστά στην κατάρρευση των όσων θεωρούσαμε δεδομένα.

Ο Ρουμπιέ βρίσκεται πρωταγωνιστής σε ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας με πρωταγωνιστή τον ίδιο.

Οι φυσικές καταστροφές πάντοτε ταπεινώνουν και αφήνουν πληγωμένο και διαλυμένο τον άνθρωπο. Συναισθάνεται την αδυναμία του απέναντι στη δύναμη της φύσης και αντιλαμβάνεται πως πάντοτε εκείνη θα έχει τον τελευταίο λόγο.

Η χώρα μας μαστίζεται κάθε καλοκαίρι από πυρκαγιές. Αν και για πολλούς θεωρούνται εσκεμμένες ενέργειες, η γραφή του Ζολά διαχρονικά απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που βλέπει τα κοπάδια του να πνίγονται, τα σπίτια να γκρεμίζονται, τη δύναμη του ορμητικού ποταμού που είναι ικανή να γκρεμίσει ένα ολόκληρο χωριό.

Ορμώμενος από την πλημμύρα που σημάδεψε την Τουλούζη το 1910 όταν ο ποταμός Γκαρόν υπερχείλισε με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς και δεκάδες χωριά ξεριζωμένα .

Ο Ζολά προσπαθεί με γνώμονα πάντα την αγάπη για τον άνθρωπο να περιγράψει τον πόνο της καταστροφής, την απελπισία μπροστά στα παιχνίδια της ζωής,

τη διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά σε σε μία ανεξέλεγκτη καταστροφή.

Ένα μυθιστόρημα επίκαιρο που ταιριάζει διαχρονικά σε κάθε φυσική καταστροφή από τις πολλές που έχουν τραυματίσει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Ο Ζολά με τρομερά ανθρώπινο και ηθικό τρόπο προσεγγίζει τον ανθρώπινο πόνο, την υπεροχή της φυσικής νομοτέλειας έναντι της δικής μας δύναμης, του πόσο εύκολα αλλάζουν όλα μέσα σε μία στιγμή.