Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Η ποίηση λειτουργεί πολλές φορές σαν μια μορφή βαθιάς εξομολόγησης που κανένας άλλος τρόπος γραφής δεν μπορεί να καταγράψει με την ίδια δημιουργική ασάφεια και την ίδια σαφήνεια ταυτόχρονα. Ο σουρεαλιστικός ή συμβολικός λόγος από τη μια, η λιτότητα στη χρήση των λογοτεχνικών μέσων από την άλλη, διαμορφώνουν μια διαδικασία κατάθεσης όσων φοβόμαστε να αρθρώσουμε αλλιώς.

Η ποιητική συλλογή “Θολή ματιά μου απέναντι” του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου από τις εκδόσεις Παρέμβαση λειτουργεί ως ένα τέτοιο εξομολογητήριο σε όλη τη ροή της.

Χωρίζεται, όχι τυχαία σε τρία μέρη. Το πρώτο μοιάζει να περιγράφει μια διαδρομή μέσα στον χρόνο και τις εποχές. Σαν κάθε μήνας να έχει ένα μοναδικό αποτύπωμα πάνω μας, να καθορίζει με τη δική του δυναμική, το συναισθηματικό κόσμο και τις επιλογές μας. Την ίδια στιγμή είναι και μια άσκηση μνήμης και αναπαράστασης όσων αγαπήσαμε κι ίσως πια δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να έχουμε.

Στο δεύτερο μέρος, η απώλεια γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο. Η αποδοχή, η συνειδητοποίηση της ματαιότητας, η μάχη με το νόημα της ζωής, δίνουν σε αυτά τα ποιήματα έναν πηγαίο μελοδραματισμό αλλά και ρεαλιστική οπτική στο πεπερασμένο των δυνατοτήτων μας.

Στο δε τρίτο μέρος, προβάλει η προαιώνια συζήτηση για το επέκεινα, και το κατά πόσο το θείο και το κυνικό χαράσσουν διαφορετικές διαδρομές ή μπλέκονται σε ένα παιχνίδι αντιφάσεων και αξιακής απόγνωσης. Πού αρχίζει και πού τελειώνει η ηθική και ποιος την ορίζει;

Ο Παπακωνσταντίνου διαθέτει μια γραφή που συνδυάζει αγαστά την παραστατικότητα με τη φιλοσοφική αναζήτηση.

Η λογοτεχνική του γλώσσα διαθέτει ροή, ρυθμό, κι ας παραμένει πιστή στους κανόνες της ελεύθερης τεχνοτροπίας. Η ποίησή του αποτελεί ένα ξεχωριστό δείγμα σύγχρονου προβληματισμού κι ως τέτοια δημιουργεί χώρο για συζήτηση πάνω σε υπαρξιακά κι όχι μόνο ζητήματα.