Σατανάδες της νύχτας, η ταινία που εμπνεύστηκε από τον τελευταίο θανατοποινίτη

Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ένας πύρινος κλοιός, ένα θανατικό χωρίς τέλος, μία μανία που δεν είχε προηγούμενο.

Ο Βασίλης Λυμπέρης κλείνει τα μάτια λίγο πριν πέσουν επάνω του με μανία οι σφαίρες που θα του κόψουν το νήμα της ζωής.

Το ημερολόγιο έγραφε 25 Αυγούστου του 1972 και ο ίδιος περνάει στην ιστορία.

Όχι για τις αποτρόπαιες πράξεις του, αλλά επειδή έμεινε στην Ιστορία ως ο τελευταίος που εκτελέστηκε με θανατική ποινή στην Ελλάδα. Η ίδια καταργήθηκε επίσημα επί Ανδρέα Παπανδρέου το 1993, αν και μετά το Λυμπέρη η καταδίκη κάποιου σε θάνατο “έμενε στα χαρτιά”.

Ο Λυμπέρης, μαζί με τρεις φίλους και συνεργούς, έκαψαν ζωντανούς τα δύο παιδιά του ηλικίας ενός και 2½ ετών, την πεθερά και τη σύζυγό του.

Η σύζυγός του, πριν εκπνεύσει, είναι εκείνη που θα κατονομάσει μετά από ερωτήσεις των αρχών τον Βασίλη Λυμπέρη ως τον υπεύθυνο.

Το δράμα θα εξελιχθεί στο Χαλάνδρι και το αποτύπωμα του εγκλήματος στην κοινωνία δε θα έχει προηγούμενο.

Ο οικογενειοκτόνος δεν εξέφρασε ποτέ θλίψη ή μεταμέλεια, ενώ δήλωσε ότι ήθελε να βγάλει από τη μέση την πεθερά του επειδή τη θεωρούσε υπαίτια για τον κλονισμό της σχέσης με τη σύζυγό του. Δεν ήθελε να δολοφονήσει τα παιδιά του, αλλά αυτό δεν έπεισε κανέναν.

Η καταδίκη του ίδιου σε θάνατο, το αποτρόπαιο έγκλημα και οι βαθιές κοινωνικές και ιστορικές του προεκτάσεις, ενέπνευσαν ταινίες.

Οι σφαίρες γάζωσαν το κορμί του, ενώ σε θάνατο καταδικάστηκε και ο 18χρονος συνεργός του Γιώργος Παπαδόπουλος. Οι άλλοι δύο θα λάβουν μικρότερες ποινές.