Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Πολύ συχνά στις συνεντεύξεις συγγραφέων που φιλοξενούμε, ειδικά όταν προέρχονται από τον χώρο του αστυνομικού μυθιστορήματος, ρωτώ τη γνώμη τους για το κατά πόσο πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο είδος διαθέτει ταυτότητα στη χώρα μας ή αναμασά εισαγόμενες φόρμες.

Ο Γιώργος Σταφυλάς είναι σίγουρα μια περίπτωση που προσπαθεί με ειλικρίνεια να δώσει ταυτότητα στα γραφόμενα του.

Δεν αντιμετωπίζει το έγκλημα ως “φωτοτυπία” μιας και μοναδικής κόπιας, όπου όλα γυρίζουν γύρω από τις εύκολες ανατροπές. Επικεντρώνεται στον κοινωνικό μας περίγυρο, τις αντιθέσεις, τις ατέλειες, τη μοναδικότητα τών δυνάμεων και των συμπεριφορών που συνιστούν την ιδιοτυπία της χώρας μας.

Στο νέο του βιβλίο Sin City Athens, ο αστυνόμος Λάμπρου επανέρχεται προσθέτοντας και μια νέα ενδιαφέρουσα υπόθεση στο ιστορικό του. Μια δολοφονία που μπλέκεται με τα μονοπάτια των θρησκευτικών αιρέσεων, τη σιωπή που τις διέπουν και την τιμωρητική στάση απέναντι σε κάθε “παραβάτη” του δόγματος.

Δύσκολο, σκληρό, “επικίνδυνο” θα έλεγε κανείς θέμα, από αυτά που μας έχει συνηθίσει ο Σταφυλάς και πολλοί φοβούνται να αγγίξουν, δέσμιοι μιας στρεβλής ανάγνωσης της πολιτικής ορθότητας.

Ο Λάμπρου ένας μη συμβατικός τύπος αστυνομικού, με προσωπικές αδυναμίες, εθισμούς αλλά και μια αίγλη ήρωα κλασικού νουάρ, αντιστέκεται στους κανόνες και τα πρέπει, ζει με γνώμονα τον δικό του ηθικό και αξιακό κώδικα και κατορθώνει να λύνει τις υποθέσεις γιατί δεν παρασύρεται από το προφανές και το συναίσθημα.

Ο λόγος είναι σαφής, ξεκάθαρος και περιεκτικός. Η λογοτεχνική του αξία προκύπτει από τη ροή και τη δυναμική του.

Χωρίς υπερβολές και περιττές περιγραφικές λεπτομέρειες, λιτός και δωρικός όπως κι ο ήρωας του, υπηρετεί με συνέπεια ένα είδος που διψά για αυθεντικότητα και σύνδεση με το εγχώριο αναγνωστικό κοινό.