Γάφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Υπάρχουν κάποια μυθιστορήματα που στοχεύουν απευθείας στο συναίσθημα του αναγνώστη. Άλλοτε με τρόπο που εκβιάζει τη συγκίνηση με έναν ρηχό ερωτισμό. Άλλοτε με μια αντιμετώπιση τέτοια που η ταύτιση και η συμπόνια για τους πρωταγωνιστές προκύπτει αβίαστα μέσα στα πλαίσια ενός ευρύτερου κοινωνικού σχολίου.

Η “Στέρφα Γη” της Μαίρης Παναγιώτου από την Άνεμος Εκδοτική, σίγουρα εμπίπτει στη δεύτερη κατηγορία. Στο επίκεντρο της πλοκής βρίσκεται η ζωή, το πάθος και τα όνειρα ενός νεαρού ζευγαριού που αποζητούν μια θεση στον ήλιο της σκληρής καθημερινότητας των μεταλλορύχων και μιας κοινωνίας που δεν συγχωρεί την παρέκκλιση, τη διαφορετικότητα, την αμφισβήτηση των χρηστών ηθών.

Όμως το βιβλίο, στηριζόμενο σε αληθινά γεγονότα, πάνω στον καμβά του ερωτικού πόθου και της κοινωνικής κατακραυγής, χτίζει μια βαθιά κριτική για την υποκρισία, το μίσος, τις αντιξοότητες, το σαθρό αξιακό πλαίσιο και την επιρροή των οικονομικών συμφερόντων πάνω στις επιλογές και τα περιθώρια αυτόνομης δράσης τών ανθρώπων.

Η αφήγηση προχωρά με αβίαστο ρυθμό, η γλώσσα αντικατοπτρίζει την εποχή δίχως να αποφεύγει τη λογοτεχνική επάρκεια. Οι χαρακτήρες διαθέτουν το απαραίτητο βάθος και αφήνουν ανοιχτά στην κρίση του αναγνώστη ερωτήματα και διλήμματα.

Η “Στέρφα Γη” είναι ένα μυθιστόρημα που δεν περιμένει τις “στημένες” ανατροπές και τις υπερβολικές συμπτώσεις για να προκαλέσει το ενδιαφέρον. Η πραγματικότητα αποτελεί συνήθως μέρος της πιο γνήσιας ανατροπής, αυτής της θέλησης που δύναται να υπερβεί και τα πιο ανυπέρβλητα εμπόδια.