Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Η Φλώρα Τζελέπη επανέρχεται με το τρίτο της μυθιστόρημα, “Με είκοσι μαχαιριές” από τις εκδόσεις IANOS, και για μια ακόμη φορά επιμένει να θέτει το δάχτυλο υπό τον τύπον των ήλων, όσον αφορά την κακοποίηση των γυναικών, τα αίτια που τη δημιουργούν, τις κοινωνικές συνθήκες που την υποθάλπουν και τις συμπεριφορές που συχνά δικαιολογούμε και οδηγούν, όπως και στο συγκεκριμένο βιβλίο, στη γυναικοκτονία.

Με φόντο την ελληνική περιφέρεια όπου η ένταση του αισθήματος ιδιοκτησίας επί της συζύγου ήταν διαχρονικά πιο ισχυρό, ξεδιπλώνει την πλοκή μιας ιστορίας που πλέον μοιάζει συνηθισμένη κι αναμενόμενη. Μια νεαρή κοπέλα, πιεσμένη από την ορφάνια κα τη δυσκολία επιβίωσης, έλκετε στην παγίδα του αρσενικού αρπακτικού, που στήνεται με την επίφαση της καλοσύνης, της προσφοράς, της προστασίας. Δεν θα αργήσει όμως αυτή η ονειρική κατάσταση να μετατραπεί σε εφιάλτη διάρκειας με κατάληξη τη δολοφονία της.

Η Τζελέπη μέσα από τον μύθο της που αναδεικνύει τον τρόπο ανατροφής, την ανοχή του περίγυρου και τη στρεβλή δόμηση των ανδρικών προτύπων, αναδεικνύει την ουσία του προβλήματος που δεν κάτι άλλο παρά ένα αξιακό ζήτημα.

Μαθαίνουμε να θεωρούμε τη γυναίκα υποδεέστερη με βάση τη σωματική δύναμη και αντανακλούμε επάνω της όλα τα προσωπικά μας απωθημένα και τις ανασφάλειες.

Η γραφή της παραμένει λιτή, στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Δεν καταφεύγει σε λεκτικές υπερβολές και φθηνούς συναισθηματισμούς. Δεν καλύπτει όμως και την αγριότητα των καταστάσεων.

Η λύτρωση και “θεία δίκη”, όπως συνηθίζουμε να λέμε στο τέλος έρχεται και η ολοκλήρωση του βιβλίου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση δικαίωσης από μια και περισυλλογής από την άλλη.