Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η ιστορία της ναυτικής τέχνης στην Αθήνα συνδέθηκε με ένα όνομα: τον Θεμιστοκλή.

Το τρομερό μυαλό του τον οδήγησε στη δόξα και στην εθνική αναγνώριση μετά την καταλυτική συμβολή του στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π. Χ.

Ανάμεσα στον πολυχώρο λιπασμάτων στον Δήμο Δραπετσώνας – Κερατσινίου και τις πύλες του λιμανιού του Πειραιά με τα πλοία να ταξιδεύουν στα γαλαζοπράσινα νησιά του Αιγαίου, υπάρχει ένα μνημείο λησμονημένο συγκεντρώνοντας παράλληλα σενάρια μυστηρίου.

Ο τάφος του Θεμιστοκλή στην εσχατιά του Πειραιά και σε μικρή απόσταση από τη Σαλαμίνα, είναι ένα μνημείο που γνωρίζουν λίγοι και χρήζει προστασίας από το Δήμο.

Μέσα σε μία περιοχή περίεργη, διαβρωμένη και όχι πολυσύχναστη, ένα λησμονημένο κομμάτι ιστορίας για εκείνους που γνωρίζουν και θέλουν να επισκέπτονται.

Κοντά στη θάλασσα, την οποία ο Θεμιστοκλής λάτρεψε και κατάφερε να συνδέσει αιώνια το όνομά του μαζί της, αφού οι νίκες του τον έκαναν συνώνυμο με τη ναυτική ιστορία της χώρας μας.

Ακόμα και αν η τοποθεσία του τάφου του δεν είναι ακριβή και έχουν ακουστεί διάφορα μέρη, το μνημείο αναδεικνύει την προσωπικότητα του Θεμιστοκλή και τη βαθιά σύνδεσή του με το υδάτινο στοιχείο και τις ιστορικές μάχες που έλαβαν χώρα σε αυτό.

Μέσα σε έναν χώρο γεμάτο χώμα και φορτηγά, μία μαρμάρινη πλάκα αποτελεί σημείο ιστορίας και ενώνει το χθες με το σήμερα. Τιμώντας έναν μεγάλο στρατηγό που κατάφερε να ξεπεράσει τη δόξα του Μιλτιάδη η οποία τον έκανε να χάσει τον ύπνο του και κάνοντας μία σιωπηλή έκκληση στο δήμο να τον φροντίσει και να τον αναδείξει περισσότερο.