Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Ανέκαθεν θεωρούσα ότι η υστεροφημία και το κληροδότημα μίας ταινίας σχετίζονται άρρηκτα με τη μουσική της επένδυση.
Αθάνατες μουσικές έντυσαν σημαντικές στιγμές ταινιών, έγιναν μέρος της ευρύτερης κουλτούρας και αναβάθμισαν πολλές ταινίες που υστερούσαν σε διάφορα κομμάτια τους. Η καλή μουσική είναι η δύναμη μίας ταινίας, ακόμα και αριστούργημα να είναι, εκτινάσσεται περισσότερο.
Ο Μίκλος Ρόζα φαίνεται να είχε δίπλα του το χέρι του Θεού όταν συνέθετε, ειδικότερα στις Βιβλικές και ιστορικές ταινίες που ανέδειξαν το ταλέντο του στην μουσική σύνθεση.
Ο μεγάλος Ούγγρος συνθέτης με τη “διπλή ζωή” δημιούργησε μουσική για έπη όπως το Quo Vadis (1951), το Ben Hur (1959) και τη Βιβλική ταινία King of Kings (1961).
Η έντονη μουσική, η χορωδία, η μεγαλοπρέπεια του ήχου ταυτίζονται με την αξία της ιστορικής εποχής, του Βιβλικού δράματος, των ερωτικών δραμάτων μέσα σε αυτοκρατορίες και μάχες.
Συνθέτοντας για περισσότερες από εκατό ταινίες, ο Ρόζα άφησε μία γερή κληρονομιά που τον τοποθετεί στο πάνθεον των μεγάλων συνθετών της Έβδομης τέχνης.
Μία ζωή ανάμεσα στις ζωντανές παραστάσεις και τον κινηματογράφο, ανάμεσα στη Γαλλία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, την Αγγλία, χώρες στις οποίες εργάστηκε για πολλά χρόνια της ζωής του.
Σημαντική στιγμή στην μουσική του πορεία η βράβευση με Όσκαρ καλύτερης μουσικής για το A double life, Ben Hur και το Spellbound.
Ο ίδιος άφησε εποχή στις ιστορικές ταινίες, οι οποίες πάντα ήταν ντυμένες με μουσική υπόκρουση χορωδίας, δυνατά φωνητικά και μεγαλείο.
Από τους διακεκριμένους συνθέτες του κινηματογραφικού κόσμου, στα 88 χρόνια ζωής που έζησε, δημιούργησε πολλές μουσικές που προσέδωσαν κύρος και λάμψη σε μερικά από τα έπη του κλασικού Χόλιγουντ.
