Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η χώρα αυτή είναι γεμάτη από ανθρώπους με ηρωικά κατορθώματα και οι οποίοι δεν απασχόλησαν ποτέ ούτε μία σελίδα στα σχολικά μας βιβλία.

Ο Σταύρος Γκούμας από μικρός είχε αθεράπευτη αγάπη για τη θάλασσα. Και ίσως, ήταν της μοίρας του γραφτό να βρει το θάνατο στο μέρος αυτό που τόσο αγάπησε και αφοσιώθηκε ολόκαρδα.

Δεν πέθανε από δυστύχημα, ούτε από συμπλοκή. Αλλά ύστερα από τρομοκρατική ενέργεια, μόλις στα 34 του χρόνια.

Δεν διάλεξε να γίνει ήρωας. Απλά ξεκίνησε μία συνηθισμένη ημέρα να κάνει απλά τη δουλειά του.

Ο γεννημένος στο Γοργόμυλο Πρεβέζης το 1947 από αγροτική οικογένεια Σταύρος, στις 2 Οκτωβρίου του 1971 κατατάσσεται στο Λιμενικό σώμα.

Η ζωή του όμως, είχε διαφορετικό σενάριο για εκείνον. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1981, ο Γκούμας επέβαινε ως συνοδός ασφαλείας στο πλοίο Αρίων που εκτελούσε τη διαδρομή Πειραιά μέχρι Χάιφα.

Την ώρα που το πλοίο ετοιμάζεται να προσγειωθεί στη Χάιφα, μία έκρηξη σκορπά το θάνατο και τον τρόμο.

Ο Σταύρος Γκούμας θα βρει τραγικό θάνατο, ως το μοναδικό θύμα από την επίθεση του πλοίου, το οποίο στη συνέχεια θα καεί ολοσχερώς από τη δύναμη της πυρκαγιάς και της τρομοκρατικής μανίας.

Ο πρώτος λιμενικός που θα σκοτωθεί όχι από πολεμική συμπλοκή, αλλά επειδή ένας άνθρωπος ήταν απλά ένα θύμα μίας επίθεσης επειδή απλά έκανε τη δουλειά του και έτυχε να φοράει μία στολή.

Η τρομοκρατία απλά επιτίθεται σκληρά και δίχως κριτήρια και στόχευση. Απλά, θέλει να σκορπίσει άκριτα το θάνατο.

Ο Γκούμας χάθηκε και για όσους τον γνωρίζουν μέσω της ιστορίας του, παραμένει ένα σύμβολο αφοσίωσης, αγάπης μέχρι την τελευταία στιγμή για αυτό που επέλεξε να ακολουθήσει, μίας νεότητας που δεν πρόλαβε να ζήσει το πέρασμά της.

Είναι ο πρώτος λιμενικός που βρήκε θάνατο εν πλω εξαιτίας τρομοκρατικής ενέργειας. Και ελπίζουμε ο τελευταίος…