/Σωτήρης Λέτσιος: Το άλμπουμ «ΟΜΠΖΕΡΒΑ» από τη φύση του είναι μία σύμμειξη μουσικών ιδιωμάτων

Σωτήρης Λέτσιος: Το άλμπουμ «ΟΜΠΖΕΡΒΑ» από τη φύση του είναι μία σύμμειξη μουσικών ιδιωμάτων

Ο τραγουδοποιός Σωτήρης Λέτσιος απαντά στις ερωτήσεις που του θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας,με αφορμή την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ με τίτλο “ΟΜΠΖΕΡΒΑ”.

1. Ένα άλμπουμ με τίτλο “ΟΜΠΖΕΡΒΑ”. Πώς θα το περιγράφετε συνοπτικά και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;

Αρχικά η λέξη «ΟΜΠΖΕΡΒΑ» είναι δημιούργημα του Βασίλη Μαγουλιώτη, αγαπημένου φίλου και εξαιρετικού ηθοποιού-σκηνοθέτη, μετά από κουβέντες που κάναμε σχετικά με το ποιος θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του άλμπουμ. Όταν μου ανέφερε την λέξη ένιωσα απ’ την πρώτη στιγμή ότι αυτό είναι, το βρήκαμε.
Τώρα, σχετικά με την περιγραφή του άλμπουμ θα έλεγα πως για εμένα είναι μια παρατήρηση διαφόρων πραγμάτων, καταστάσεων και συναισθημάτων της τελευταίας δεκαετίας, κι όλα αυτά ντυμένα με ιδέες που έχω γύρω από την μουσική, όπως και έναν τρόπο που θέλησα να επικοινωνήσω αυτό το εγχείρημα.
Λέω της τελευταίας δεκαετίας καθώς το πιο παλιό κομμάτι του δίσκου γράφτηκε περίπου 10 χρόνια πριν, παρόλα αυτά ο δίσκος είναι προφανώς αποτέλεσμα παρατήρησης του κόσμου γύρω και μέσα μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

2. Ποιο θέλετε να είναι το μουσικό στίγμα σας και πόσο ανοιχτός είστε σε διαφορετικές επιρροές;

Θα ξεκινήσω και πάλι με το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, λέγοντας πως το άλμπουμ «ΟΜΠΖΕΡΒΑ» από τη φύση του είναι μία σύμμειξη μουσικών ιδιωμάτων. Σχετικά με τις διαφορετικές επιρροές, αυτός ήταν και ένας στόχος για εμένα, μιας και αγαπώ και μελετάω διάφορα μουσικά ιδιώματα. Να καταφέρω δηλαδή να κάνω τα μουσικά μου ερεθίσματα να συνυπάρξουν μέσα σε ένα πιο προσωπικό και ενιαίο περιβάλλον.

Όσον αφορά το μουσικό στίγμα για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ποιο θα ήθελα να είναι και η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύω ότι αυτά τα πράγματα προσχεδιάζονται ακριβώς. Σήμερα δημιουργήθηκε η «ΟΜΠΖΕΡΒΑ» και ήδη η επόμενη μέρα με βρίσκει να δοκιμάζω καινούρια πράγματα. Νομίζω το μόνο που θα ήθελα, είναι να μπορώ να επικοινωνώ μέσω της μουσικής και των στίχων τα συναισθήματα και τις σκέψεις που αυτά δημιουργούν κι αν καταφέρω και δημιουργήσω μια συνθήκη γύρω από αυτό, θα είμαι ευτυχής.

3. Κατά τη δημιουργική διαδικασία, προηγείται ο στίχος ή η μουσική;

Νομίζω πως στο μυαλό μου τις περισσότερες φορές δεν προηγείται ούτε η μουσική ούτε ο στίχος, αλλά ο ρυθμός. Πράγμα παράξενο, άλλα για παράδειγμα όταν μου έρχεται μια ιδέα ενός στίχου ας πούμε, κάπως το πώς ακούγονται οι λέξεις και κουμπώνουν τα φωνήεντα με τα σύμφωνα, σε συνδυασμό με τη θεματολογία, νιώθω ότι με οδηγούν στον στίχο και στην μελωδία. Στην πορεία πότε η μουσική και πότε ο στίχος τραβάει το ένα τ’ άλλο.
Προφανώς όταν λέω ρυθμό δεν εννοώ ότι ξεκινάω και συνθέτω πάνω σε ρυθμικά μοτίβα, αλλά αναφέρομαι στον εσωτερικό φυσικό ρυθμό του λόγου και αυτή την πρωτογενή μουσικότητα της γλώσσας.

4. Τι καθιστά μοναδική, μια ερμηνεία;

Νομίζω η εσωτερική ένταση της στιγμής και ο συντονισμός μεταξύ ακροατή και μουσικού. Και δεν εννοώ την ένταση με την έννοια της δυναμικής, ίσα ίσα μια ερμηνεία που μου ήρθε τώρα στο μυαλό ως μοναδική, ήταν ένα τραγούδι που ειπώθηκε κάποια στιγμή σε απόλυτα ήσυχο περιβάλλον, σχεδόν χαμηλόφωνα. Εκεί που μπορείς και ακούς λεπτομέρειες του ήχου τις οποίες δεν συνειδητοποιείς μέσα στην καθημερινότητα, όπως η ανάσα σου.

5. Στην εποχή των views πόσο σημαντικό είναι για έναν καλλιτέχνη να διαθέτει ολοκληρωμένα άλμπουμ;

Νομίζω για τον ίδιο τον άνθρωπο που μπαίνει σε αυτή την διαδικασία είναι πάρα πολύ σημαντικό. Κατ’ αρχάς μαθαίνεις πλέον να στήνεις σχεδόν τα πάντα μιας και οι περισσότερες παραγωγές πια είναι ανεξάρτητες DIΥ, ενώ παράλληλα μαθαίνεις και τον ίδιο σου τον εαυτό μέσα σε όλη αυτή την διαδικασία. Είναι μια δύσκολη εποχή να δημιουργήσεις ένα ολόκληρο άλμπουμ όπως το θες και απαιτεί πολλή δουλειά, οργάνωση και χρόνο. Είναι επίσης λίγο κόντρα στην εποχή που όλα τρέχουν και γνωρίζεις ότι το μόνο εύκολο είναι να προσπεράσουν ένα ακόμα τραγούδι σου, μέχρι το επόμενο. Η εποχή του scroll.

6. Είναι η διάδραση μέσω των ζωντανών εμφανίσεων που τελικά καθιερώνουν έναν καλλιτέχνη στη συνείδηση του κοινού;

Θα ήθελα να πιστεύω πως ναι, με το φόβο πως στη σύγχρονη εποχή που όλα αλλάζουν με απίστευτη ταχύτητα μπορεί μέχρι και αυτό να ανατραπεί. Όσο και αν αλλάζουν βέβαια οι εποχές και όσο και αν ο κόσμος σήμερα είναι ικανός να ταυτιστεί με κάτι ψεύτικο, ή με κάποιο δημιούργημα του ψηφιακού κόσμου, δεν πιστεύω πως μπορεί να ταυτιστεί ουσιαστικά και να καθιερωθεί στη συνείδησή του κάτι εικονικό. Τουλάχιστον σε μια μορφή τέχνης η οποία έχει ως σκοπό πέρα από την ψυχαγωγία, να αφυπνίζει, να προβληματίζει και να ξεβολεύει και λίγο.

Τώρα βέβαια πώς καθιερώνεται κάποιος στη συνείδηση του κόσμου είναι μεγάλη κουβέντα, αλλά και ζήτημα του ίδιου του συστήματος που προβάλλει και δημιουργεί «είδωλα» και «ήρωες».

7. Πόσο βοηθούν τα social media στην προβολή των καλλιτεχνών και πότε μπορεί να μετατραπούν σε παγίδα;

Βοηθούν στη μετάδοση της πληροφορίας, την οποία όμως για να επικοινωνήσεις πρέπει να ασχολείσαι τη μισή σου μέρα με ένα κινητό. Δεν ξέρω, δεν το απολαμβάνω καθόλου, νιώθω απλά ότι είναι ένα αναγκαίο κακό της δουλειάς μας, ή τέλος πάντων ένα εργαλείο το οποίο δεν νιώθω τόσο άνετα να χρησιμοποιώ. Ίσως επειδή ανήκω σε προηγούμενη γενιά, που αν και στο μεταίχμιο, μαθαίναμε τις συναυλίες από τις αφίσες στο δρόμο και όλο αυτό το έργο σήμερα με τους αλγόριθμους, τα νούμερα και τα στατιστικά, κοντεύει να μου γκρεμίσει αυτό τον ρομαντικό κόσμο.

8. Ποια είναι η άποψή σας για τα νέα μουσικά ρεύματα, που είναι εξαιρετικά δημοφιλή στη νεολαία;

Νομίζω πως η κάθε νέα γενιά οφείλει να πειραματίζεται, να δοκιμάζει και επίσης ως χαρακτηριστικό της νεαρής ηλικίας να ταυτίζεται αναπόφευκτα με εκκεντρικά μουσικά αλλά και εξωμουσικά στοιχεία. Όσο και να μην συμφιλιώνομαι με μουσικά ρεύματα, στιχουργικά τουλάχιστον, τα οποία μπορεί και να λειτουργούν εσφαλμένα στο υποσυνείδητο ενός νέου ανθρώπου, πιστεύω πως στο μέλλον μεγαλώνοντας ο καθένας μπαίνει στη διαδικασία της αποδοχής και της απόρριψης. Και νομίζω είναι πολύ ωραίο να βγάζεις από μέσα σου πράγματα τα οποία συνειδητοποιείς πως δεν έχουν κάποια αξία, ή έστω δεν συμφωνείς πια μαζί τους.

9. Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική;

Καλό κουράγιο (χαχα). Όχι, εντάξει. Νομίζω πως θα έλεγα να ζήσουν και να διεκδικήσουν το όραμά τους με όλες τους τις δυνάμεις, σκεπτόμενοι πως το πιθανότερο σενάριο είναι αυτό της αποτυχίας. Όχι από απαισιοδοξία, αλλά υπό την έννοια της διαρκούς δράσης.

10. Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποιοι είναι οι πέντε δίσκοι που θα θέλατε μαζί σας;

Δύσκολο αλλά τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό…

Σίγουρα κάποια πλάκα γραμμοφώνου, ίσως το «Απόψε να μην κοιμηθείς» ή το «Της αγάπης ο ζητιάνος»

Το «In A Silent Way» του Miles Davis

Piers Faccini – Shapes of the Fall

Abdullah Ibrahim – African Suite

Και τα «Μπλουζ του Πρίγκηπα» από Παύλο Σιδηρόπουλο.