/“Πνευματικοί” άνθρωποι… του κουτσομπολιού

“Πνευματικοί” άνθρωποι… του κουτσομπολιού

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Συγγραφέας

Πολύ συχνά αναφερόμαστε στην ανάγκη ύπαρξης ενός ισχυρού πνευματικού κόσμου. Μιας πνευματικής ηγεσίας ικανής να συνεγείρει την κοινωνία, να της δώσει θετικά πρότυπα και ανάλογα μηνύματα, να γίνει μπροστάρης στις εξελίξεις.

Ίσως οι καιροί και οι απαιτήσεις να είναι διαφορετικά. Ίσως το μέγεθος των καταστάσεων αλλά και τα βιώματα των πνευματικών ανθρώπων να μη συγκρίνονται, ούτε στο ελάχιστο, με αυτά προηγούμενων γενιών. Όμως και οι τωρινές συγκυρίες, της οικονομικής κρίσης, της πανδημίας και όσων κρίσιμων ζητημάτων έφεραν στον προσκήνιο, θα έπρεπε να έχει αναδείξει μια πνευματική ορμή που να αποτυπώνει τα νέα δεδομένα της εποχής.

Αντ’ αυτού, μοιάζει να κινούμαστε διαρκώς στη σφαίρα της παραφιλολογίας, της σοσιαλμιντιακήε φλυαρίας και των παράταιρων παρεμβάσεων.

Κάποιες στιγμές τόσο παράταιρων που αγγίζουν το όριο της γραφικότητας έως και της συλλογικής προσβλητικότητας. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα, δηλώσεων που μόνο γέλιο γεννούν και παρεμβάσεων που βρίθουν ανακριβειών, συνωμοσιολογικών υποθέσεων και σοβαροφανών αναλύσεων για θέματα για τα οποία ορισμένοι δεν διαθέτουν ούτε την πιο ελάχιστη γνώση. Άλλωστε κανείς δεν ενδιαφέρεται για την άποψη τους περισσότερο από όσο ενδιαφέρεται για τη γνώμη του οποιουδήποτε άλλου.

Και για να γίνουμε συγκεκριμένοι. Το στυγερό έγκλημα στα Γλυκά Νερά, αφορά ένα ευαίσθητο θέμα που θα έπρεπε να ευαισθητοποιεί τους πάντες, πόσο μάλλον τον γυναικείο πληθυσμό. Θα ανέμενε κανείς οι τοποθετήσεις, ειδικά των επωνύμων, να είναι διπλά προσεκτικές. Οτιδήποτε ανοιχτό σε ερμηνείες μπορεί να δημιουργήσει παρεξηγήσεις, να προσβάλει τη μνήμη του θύματος.

Βρέθηκαν όμως κάποιοι δηλωμένα επαγγελματίες της συγγραφής που βάλθηκαν να μας διαφωτίσουν για όσα μόνο οι ίδιοι κατάλαβαν.

Ένιωσαν την υποχρέωση, για να κερδίσουν λίγα παραπάνω λεπτά δημοσιότητας, για να ακουστεί το όνομα τους έστω και με αρνητικό τρόπο. Οπαδοί του any publicity is good publicity, δεν ντρέπονται να μετατρέπουν ακόμη και μια ανθρωποκτονία με σαφή τα χαρακτηριστικά της υπονόμευσης του ρόλου της γυναίκας.

Ανοίγουν το στόμα τους με την ίδια αφέλεια που το κάνουν και για προσωπικές τους υποθέσεις, αδιαφορώντας για τη σοβαρότητα της κατάστασης. Όλα στο βωμό της πρόσκαιρης προβολής. Όλα πολτοποιημένα δίχως διαχωρισμό, αξιολόγηση και σεβασμό. Πνευματική ηγεσία δεν ξέρω κατά πόσο διαθέτουμε. Πνευματική ανοησία, πάντως, μας περισσύει!