Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Οι συγγραφείς δεν είμαστε ηθικά ανώτεροι, καθαγιασμένοι, ανώτερα όντα που κουνάμε το δάχτυλο στους αναγνώστες.

Τα άρθρα μας, τα κείμενά μας, δεν είναι μόνο μία προσπάθεια να οδηγηθεί η κοινωνία σε έναν διαφορετικό, πιο ανεβασμένο τρόπο σκέψης.

Είναι η δική μας κάθαραση παθημάτων, βιωμάτων, εμπειριών τα οποία πλέον μπορούν να εμπνεύσουν, να ενδυναμώσουν, να παροτρύνουν τους αναγνώστες στην αλλαγή, την ανοικοδόμηση, τη βελτίωση της ζωής τους.

Η συγγραφή είναι η καταγραφή των εμπειριών, της βιωματικής μας πορείας μέσα στη ζωή η οποία διανθίζεται και με τη δική μας δεινότητα και ως ικανός τοξότης ξέρει να “ακουμπήσει” ορθά την καρδιά του αναγνώστη.

Οι συγγραφείς παραμένουμε άνθρωποι αδύναμοι, ταλαιπωρημένοι, που περάσαμε πολλά σκαμπανεβάσματα και μέσω της γραφής βρήκαμε ένα πάτημα να πιάσουμε τη ζωή από τα μαλλιά και να ανέβουμε ξανά από το ζοεφερό σκοτάδι στο φως.

Και τα κείμενά μας είναι η εμπειρία μας που πλέον οδηγεί σε διανοητική ευτυχία, πνευματική ωρίμανση και βιωματική εμπειρία. Και αυτά τα λάθη μας, τις στιγμές μας, τις ζωές μας, τα θαυματά μας τα αναμειγνύουμε με την καταρτισή μας και κάνουμε λόγο που επιθεί να αγγίξει, να παρηγορήσει, να ακουμπήσει.

Οι συγγραφείς δεν είμαστε Ιεροεξεταστές όταν ψέγουμε, όταν σχολιάζουμε, όταν ασκούμε κριτικοί.

Δεν είμαστε γυαλί που δε ραγίζει, χαρτί που δε σκίζεται. Είμαστε το ίδιο τρωτοί και ανθρώπινοι, γήινοι και απλοί. Τα κείμενά μας είναι μία κληρονομιά μας, μία προσφορά μας στους ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να μπορούν να εκφράζονται γραπτώς με τόσο μεγάλη ευχέρεια και άνεση. Και έτσι, αυτό που δεν μπορούν οι ίδιοι να προσφέρουν στον εαυτό τους, τους το προσφέρει κάποιος άλλος.

Οι συγγραφείς είμαστε εμπειρίες, πάθος, αγάπη, λάθη, γνώσεις, στιγμές και πορείες. Και πάνω από όλα, κατάθεση μέσω των κειμένων μας…