Γράφει ο Μπακίρα

– Μπαμπά, τί είναι το Πολυτεχνείο;
Ευλογωτάτη η απορία της κόρης μου. Στο <<μικρό>> σχολείο, στον παιδικό σταθμό δηλαδή, δεν είχαν αργία την ημέρα τού Πολυτεχνείου. Στο ,<<μεγάλο>> σχολείο, στο νηπιαγωγείο δηλαδή, έχουν. Τί είναι λοιπόν το Πολυτεχνείο;

Φυσικά, η ερώτηση είναι δυσκαλαπάντητη, αν έχης παιδί αυτής της ηλικίας απέναντι σου. Σ’ ένα παιδί, πρέπει να λες την αλήθεια. Ή τουλάχιστον, την αλήθεια ως εκεί πού μπορεί να την αφομοιώση. Τέλος πάντων, πρέπει να τού λες το μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας πού μπορείς. Από την άλλη πάλι μεριά, στα μάτια ενός παιδιού τέτοιας ηλικίας οι θεσμοί πρέπει να παρουσιάζωνται ακέραιοι, αδιάφθοροι, αλώβητοι. Έχεις χρέος να το δασκαλέψης, να εμπιστεύεται τούς θεσμούς καί να τούς σέβεται. Μεγαλώνοντας, ας αποφασίσει μόνο του τί θα κάνη.

Αγάπη μου, κάποιοι κακοί άνθρωποι παραβίασαν τον νόμο. Θα περίμενε κανείς,να διαμαρτυρηθούν οι μεγάλοι γι’ αυτό. Όμως, συνέβη κάτι περίεργο. Αντί να διαμαρτυρηθούν οι μεγάλοι, διαμαρτυρήθηκαν τα παιδιά! Γι’ αυτό γιορτάζομε το Πολυτεχνείο.

Έκανα να χαρώ. Μού φάνηκε πως τα κατάφερα. Σ’ αυτήν την εκδοχή της ιστορίας, δεν έφταιξαν τίποτα οι θεσμοί. Έφταιξαν κάποιοι κακοί άνθρωποι. Απόρησα με την ταχύτητα καί την αμεσότητα της αντιδράσεως μου. Αλλά δεν πρόλαβα να με καμαρώσω. Γιατί με τα παιδιά, δεν τα βγάζεις εύκολα πέρα. Καθότι η κόρη μου μού αντιγύρισε:

– Μα μπαμπά, αφού ήταν κακοί, γιατί δεν τούς έπιασε η αστυνομία;

Ευτυχώς η κόρη μου ήταν μικρή. Μπόρεσα να την ξεγελάσω, αλλάζοντας θέμα στην συζήτηση. Γιατί αν έπρεπε ν’ απαντήσω καί στο δεύτερο ερώτημα, θα τάχα βρεί πολύ σκούρα…