Γράφει ο Μπακίρα
Καλό σου μεσημέρι Bro!
Γιά να διαβάζης αυτό το παραμύθι, προφανώς έχει φθάσει το μεσημέρι της Κυριακής.
Οπότε ψάχνεις στην ιστοσελίδα γιά νέες αναρτήσεις. Το θέμα τού σημερινού μας παραμυθιού σού λέει κάτι; Πρόκειται γιά μιά ιστορία λυπητερή, πού έγραψεν ο Κωστής Παλαμάς πριν από έναν αιώνα καί τρισήμισυ δεκαετίες. Θυμάμαι την είχαμε μελετήσει στην έκτη τάξη τού εξαταξίου γυμνασίου της δικής μου εποχής.
Στο μάθημα των Νέων Ελληνικών. Αφού σού μιλώ γιά εξατάξιο γυμνάσιο, προφανώς δεν είμαι καινούργιος. Δεν μπορώ λοιπόν ν’ ανασύρω από την μνήμη μου όλες τις λεπτομέρειες με το <<ν>> καί με το <<σ>>. Μπορώ όμως ν’ ανασύρω την ουσία. Καί να προσπαθήσω να σού την πω, με δικά μου λόγια. Θα με ρωτήσης καί με τα δίκια σου: γιατί δεν ανατρέχω στην βιβλιοθήκη τού συγχωρεμένου τού πατέρα μου καί να φρεσκάρω την μνήμη μου;
Γιατί δεν θέλω να ρισκάρω! Δεν θέλω να ρισκάρω να βγή αναφορά κρ…λη γιά ρεπόρτο ξενέρωστο. Προτιμώ κάτι πού να θυμίζη χιλιοειπωμένο καί χιλιοακουσμένο μα πάντα καλοδεχούμενο παραμύθι τού παππού. Γι’ αυτό καί θα προσπαθήσω να τ’ αναπλάσω, όπως καί όσο καλύτερα μπορώ να το θυμηθώ.
Κάποιος λεβέντης. Ενας τυχαίος τραυματισμός στο πόδι. Στο γόνατο, αν δεν λαθεύω. Δεν θέλει να συμμορφωθή με τις υποδείξεις τού κανονικού γιατρού καί τις δυνατότητες της ιατρικής. Ούτε καί βολεύεται με τον εκτιμώμενο χρόνο αποθεραπείας. Καταφεύγει σε γιατρολόγους καί κάθε λογής τσαρλατάνους. Ολοι αυτούνοι, γεμίζουν τα πουγκιά τους καί τις κοιλιές τους σε βάρος του. Κάποιος από δαύτους, είναι ιδιαίτερα θρασύς. Εγκαθίσταται στο σπιτικό τού λεβέντη σαν μουσαφίρης. Ισχυρίζεται πως δεν έχει έλθη ακόμα η κατάλληλη αύρα.
Περιμένοντας την, τρώει, πίνει καί πλερώνεται κιόλας. Ολοι αυτούνοι, την κάνουν μ’ ελαφρά πηδηματάκια πριν προλάβη να μυρίση μπαρούτι ο αγέρας. Εχοντας φυσικά επιβαρύνει τον αρχικό τραυματισμό με τον τσαρλατανισμό τους.
Τελικά, καλείται ξανά ο κανονικός γιατρός. Κι’ ο κανονικός γιατρός κυριεύεται από πίκρα καί απόγνωση με το π’ αντικρύζει: ενα πόδι γεμάτο γάγγραινα.. Τώρα, η διάγνωση είναι πολύ πιό πικρή: ακρωτηριασμός ή θάνατος!
Πως αντιδρά ο λεβέντης; Οπως θα περίμενε κανείς, λεβέντικα: κάλιο πεθαμένος παρά σακάτης! Σαν καταλαβαίνει πως έφθασαν τα στερνά του, παραγγέλνει της μάνας του: Μάνα, ζωντανό θέλω να με μοιρολογήσετε! Ζωντανό θέλω να με κλάψης!
Ν’ ανακεφαλαιώσω; Ενας λεβέντης γύρεψεν υπέρβαση. Κι’ έτσι από κάποιον τραυματισμό πού δεν ήταν κρίσιμος κατέληξε στην γάγγραινα καί στον θάνατο!
Bro, δυό λόγι’ ακόμα πριν σ’ αφήσω…
<< Οιαδήποτε ομοιότης όσων ιστορήσαμε με συμβάντα της τρεχούσης ή προσφάτου επικαιρότητος, είναι εντελώς ( μα εντελώς σού λέω) τυχαία κάι απολύτως ( μα απολύτως σού λέω) συμπτωματική>>.
