Γράφει ο Μπακίρα

Προφανώς αναγνώρισες τον τίτλο. Ομως, συγχώρησον.

Επαναλαμβάνομαι. Πειράζει πολύ, να επαναλάβω εαυτόν άλλη μία φορά;

Με θεωρώ, θαλασσινό παλαιάς κοπής. Οπότε καί δεν αποτελώ την φωτεινήν εξαίρεση στον κανόνα: δεν είμαι αγγελούδι…

Ομως, εμείς οι θαλασσινοί παλαιάς κοπής έχομεν έναν άρρητο κώδικα τιμής. Προσπαθούμε να τον τηρήσωμε, πιό συχνά απ’ ότι κοιτάμε να τον καταστρατηγήσωμε. Ενα από τα κεντρικά στοιχεία αυτού τού άρρητου κώδικα τιμής: αποδίδομε τεράστια σημασία στο <<ευ αγωνίζεσθαι>>. Fair play το λένε οι αγγλομαθείς. Οπότε καί νοιώθω την ανάγκη να προλάβω να σού δώσω μίαν εξήγηση πριν απαντήσης. Περιμένω να μού ζητήσης μία διευκρίνηση πριν αποκριθής.

Κι’ αν μού την ζητήσης, θα σε βαθμολογήσω με δέκα (στα δέκα) καί με τόνο! Καί θα σού πω, χίλια εύγε από καρδιάς! Ποιά διευκρίνηση;

Να την πάρη το ποτάμι; Ας την πάρει. Τούτη την διευκρίνηση

περιμένω να ζητήσης: σε ποιάν από τις τρείς εκδοχές αναφέρεσαι;

Τρείς εκδοχές βεβαίως γνωρίζω εγώ. Δεν γνωρίζω, αν υπάρχουν περισσότερες ή όχι…

Η πρώτη, είναι η χολυγουντιανή. Από τις αρχές της δεκαετίας τού πενήντα. Σύμφωνοι. Σήμερα φαίνεται υπερβολική. Δεν νομίζω ότι σήμερα θα σκηνοθετούσαμεν αυτό το θέμα μ’ αυτόν τον τρόπο. Ομως, αν σεβασθούμε την αισθητική λογική της εποχής, πρέπει να την χαρακτηρίσωμεν εξαιρετική. Η συγχωρεμένη η μανούλα μου με είχε συνοδεύσει να την δώ, όταν πήγαινα σε κάποιαν από τις μεγάλες τάξεις τού δημοτικού σχολείου. Πριν από πόσα χρόνια; Απολογούμαι.

Δεν θέλω να λογαριάσω…Θυμάμαι ότι είχα γοητευθή. Ανάμεσα στα στοιχεία πού ξεχώρισα: <<η εξαιρετική ερμηνεία τού ηθοποιού ο οποίος υπεδύετο τον Νέρωνα>>. Με την ερμηνεία του, έκανε τον Νέρωνα ρόμπα. Πριν από όχι πολλά χρόνια καί εντελώς τυχαία, έπεσε το μάτι μου σε κάποιο σχόλιο γι’ αυτήν την ερμηνεία:<< Ο Sir Peter Ustinov κλεβει κυριολεκτικά την παράσταση>>!

Η τρίτη είναι πολύ νεώτερη. Με πήρε το παράπονο. Οταν προεβλήθη σε κάποιον συνοικιακό κινηματογράφο στην γειτονιά μου, ουδείς κολλητός επροθυμοποιήθη να με συνοδεύση. Οι κολλητοί χαρακτήρισαν το θέμα <<νεολιθικό>>. Τί να γίνη; Η μοναξιά μπορεί να πέση βαριά, ακόμα καί στον παράδεισο…

Η δεύτερη πρέπει να χρονολογείται από την δεκαετία τού εβδομήντα. Σειρά επεισοδίων στην βρετανική τηλεόραση. Μ’ αυτήν ομολογώ δεν ασχολήθηκα τότε. Την απαξίωσα πριν την δω. Προεξώφλησα: αποκλείεται να είναι σαν την πρωτότυπη! Ο φασισμός της νιότης βλέπεις. Ενας φασισμός πού απορρίπτει οτιδήποτε δεν ταιριάζει με τα καλούπια πού ο ίδιος έχει προεπιλέξει. Ομως…

Πριν από όχι πολλά χρόνια ένα αγαπημένο πρόσωπο, ο Τάκης, μού επεσήμανε καί μού έδειξε μιά λεπτομέρεια κάποιας σκηνής.

Σύμφωνοι. Δεν μπορώ να κρίνω μιά σειρά από μία λεπτομέρεια κάποιας σκηνής. Αλλά γι’ αυτήν την λεπτομέρεια Θα σκάσω αν δεν μιλήσω.

Μού φάνηκε πως παρουσίαζε τον παράφρονα Νέρωνα, ως φαινομενικώς ισορροπημένο άτομο! Γουάω! Τι εμπνευσμένον εύρημα!

Θάλω να πώ: πόσα, φαινομενικώς (μόνον) ισορροπημένα άτομα κυκλοφορούν ανάμεσα μας, λυτά; Δεν αποκλείεται, αυτή η θεραπευτική προσέγγισις να είναι προτιμοτέρα τού εγκλεισμού. Ομως, αν όντως συμβαίνη κάτι τέτοιο, φαντάζομαι πρέπει να πληρούνται συγκεκριμένες προυποθέσεις. Προυποθέσεις πού απορρέουν από την κοινή λογική, πριν καν προλάβη να τις ξεστομίση η ιατρική. Προυποθέσεις όπως:

– Αδιάλειπτος επίβλεψις από τούς οικείους τους.

– Σταθερά παρακολούθησις από τον καθ’ ύλην αρμόδιο θεράποντα ιατρό.

Καί τώρ’ αναρωτιέμαι. Τι θα συμβή αν ένα τέτοιο φαινομενικώς (μόνον) ισορροπημένο άτομο:

– Ξεφύγη από την αδιάλειπτον επίβλεψιν των οικείων του;

– Ξεφύγη από την σταθερή παρακολούθηση τού καθ’ ύλην αρμοδίου ιατρού;

– Παρεισφρύση στην δημοσία διοίκηση ή στην πολιτική;

– Ανελιχθή σε θέσεις απ’ όπου μπορεί να επηρεάση την ζωή καί την ευτυχία πολλών ανθρώπων, με τις επιλογές του καί τις αποφάσεις του;

Θεός φυλάξοι! Δεν θέλω ούτε να το σκέπτωμαι…