Μητρική φροντίδα, δικαίωμα στην επιθυμία και μια ιστορία που ρωτά χωρίς να διεκδικεί εύκολες απαντήσεις.
Στο «culturepoint.gr» συνομιλούμε με την Ιωάννα Μπέικου για το νέο της μυθιστόρημα «Η θυσία έχει χρώμα αγάπης» από τις Εκδόσεις Πηγή. Ένα βιβλίο που ανοίγει έναν διάλογο για το πώς ορίζουμε την αγάπη, πού τοποθετούμε τα όρια και ποια ζωή επιλέγουμε όταν ο χρόνος στενεύει.
Συνέντευξη στη Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Μπέικου, σε κοινωνικό επίπεδο, το σώμα συχνά γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης (ιατρικής, οικογενειακής, θεσμικής). Πώς γράψατε την Αλύσσα ώστε να διατηρεί τον έλεγχο της αφήγησής της, ακόμη κι όταν οι παράμετροι της ζωής της μοιάζουν να την ξεπερνούν;
Ι.Μ.: Η δύναμη της αυτοκυριαρχίας και η πειθαρχία η οποία διδάχτηκε από παιδί να ενσωματώσει στη ζωή της και όντας πλήρως συνειδητοποιημένη για την κατάσταση της υγείας της από μικρό παιδί ,την βοήθησαν να μην χάσει τον έλεγχο σε όλη την δύσκολη διαδρομή που αναγκάστηκε να διανύσει!
Ο Οκταβιέν λειτουργεί ως αθόρυβος άξονας. Ποιο ήταν το προσωπικό του τόξο που δεν ήθελε να «φωνάξει» αλλά να υποστηρίξει, και πώς αποφασίσατε τι θα μείνει υπαινικτικό και τι θα ειπωθεί ρητά;
Ι.Μ.: Το υπαινικτικό μήνυμα αφορούσε το δικαίωμα του σε μια ισότιμη και αξιοπρεπή ζωή. Ρητά ήθελα να γίνει κατανοητό πως οφείλουμε να σεβόμαστε το διαφορετικό , να αποβάλουμε κοινωνικά στερεότυπα που μοναδικό στόχο έχουν να μας αποξενώνουν σαν άτομα . Κανείς δεν μπορεί ή δεν θα πρέπει βάση λογικής τουλάχιστον, να επεμβαίνει στην ελεύθερη βούληση κανενός. Δεν απορρίπτουμε, ούτε κατακρίνουμε χωρίς να γνωρίζουμε μια συνθήκη ή έναν άνθρωπο. Θα πρέπει οι ανθρώπινες σχέσεις να διέπονται από κατανόηση και σεβασμό από όλους όσους ζουν σε πολιτισμένες κοινωνίες! Στόχος μου λοιπόν δεν ήταν η επιβολή στον αναγνώστη ή στην κοινωνία αλλά η αναγνώριση ενός κοινωνικού ζητήματος διατηρώντας την ισορροπία με τον δικό μου τρόπο σκέψης ή αντίληψης.
Αν η θυσία αφήνει πάντα σημάδια, ποιο σημάδι θέλετε να αφήσει αυτό το μυθιστόρημα στους αναγνώστες; Μια παρότρυνση, μια αμφιβολία, ένα «να ζεις θαρραλέα» ή όλα μαζί; Περιγράψτε μας την τελευταία εικόνα που θέλετε να αποτυπωθεί στη μνήμη του αναγνώστη κλείνοντας το βιβλίο σας;
Ι.Μ.: Αυτό το βιβλίο είναι όλο ένα «μήνυμα» όπως το έχω εγώ δομημένο στο μυαλό μου. Η ζωή σαφέστατα απαιτεί να ζεις θαρραλέα και να ρισκάρεις για να διεκδικήσεις όσα εσύ πιστεύεις πως σου “αξίζουν” να βιώσεις .Αυτό που θέλω περισσότερο να αποτυπωθεί σαν εικόνα ή σαν συναίσθημα στους αναγνώστες μου είναι το εξής : η αγάπη και η εκτίμηση δεν κερδίζονται εύκολα απαιτούνται μικρές ή μεγάλες πράξεις ανιδιοτέλειας. Όσο το δυνατόν λιγότερες εγωκεντρικές σκέψεις αλλά περισσότερες και καθαρές προθέσεις. Οι λέξεις μπορούν εύκολα να ειπωθούν για να περιγράψουν μεγάλα συναισθήματα μα μόνον οι πράξεις είναι εκείνες που «επικυρώνουν» την αλήθεια των λόγων μας!
