/Μικρό Διήγημα: Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας (Μπακίρα)

Μικρό Διήγημα: Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας (Μπακίρα)

Γράφει ο Μπακίρα

Bro,

Απολογούμαι προκαταβολικώς! Σήμερο θα σε στεναχωρήσω!

Σήμερο λοιπόν, θα σού πώ την ιστορία τού Αλέξανδρου καί την ιστορία της Εβίτας.

Θα σού πω τις ιστορίες δυό παιδιών, πού βιάστηκαν να μπαρκάρουν στο ταξείδι γιά την Παράδεισο.

Μόνο να σού κάνω μιά διευκρίνηση. Ύστερ΄από τόσο κουβεντολόι, έχεις προφανώς αρχίσει να καταλαβαίνης τι μυαλά κουβαλώ. Μάλλον θα περνά από τον νού σου, ότι τα ονόματα είναι φανταστικά. Ομως τ’ ονόματα δεν είναι φανταστικά. Σήμερο, λέω να διαφωνήσω με τον εαυτό μου. Τα ονόματα λοιπόν, είναι πραγματικά.

Συνήθως οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους. Ας γίνει μιά τέτοια εξαίρεση. Επίθετα, προφανώς δεν χρειάζονται.

Ας ξεκινήσωμε με τον Αλέξανδρο.

Στο ίδιο σχολείο με μένα. Ένα χρόνο μεγαλύτερος. Δεν τον ήξερα. Άλλωστε, ήταν τού πρακτικού ενώ εγώ ήμουν τού κλασικού. Μέχρι πότε ίσχυσεν αυτή η διάκρισις στις τρεις τελευταίες τάξεις τού εξαταξίου γυμνασίου της δικής μου εποχής; Δεν ενθυμούμαι.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν, ήταν ένα από τα θύματα κάπου γύρω από την Αυλή τού Φθινόπωρου τον Νιόμβρη τού 73. Δεν θα προσπαθήσω ν’ αναπλάσω την ατμόσφαιρα πού επικράτησε στο σχολείο. Ούτε θα προσπαθήσω να ζωγραφίσω τις εικόνες από εκείνες τις ημέρες πού έχω κρατήσει στην ψυχή μου. Γιατί; Γιατί δεν θέλω η αφήγηση μας να γίνη μελόδραμα!

Θα σε ρωτήσω μόνον, αν θυμάσαι τα κασετόφωνα. Τα θυμάσαι; Πολύ ωραία. Οπότε αναγνωρίζεις την λειτουργία <<fast forward>>; Μπράβο. Θα σε τρέξω λοιπόν, σαράντα καί λίγο χρόνια μπροστά. Σε κάποιαν από τις μεγαλύτερες τάξεις τού δημοτικού σχολείου ο πιτσιρικάς μου. Δεν ενθυμούμαι σε ποιάν. Ούτε καί πώς ξεκίνησεν η κουβέντα μας. Όμως κάτι με παρακίνησε να κάνω αποκοτιά. Καί την έκανα. Τούδειξα να διαβάση, τί είχαν γράψει γιά τον Αλέξανδρο οι συμμαθητές του.

Κάτι πρέπει να τούκανεν εντύπωση. Διότι ανέφερε τον Αλέξανδρο αργώτερα σε συζητήσεις μας.

Υστερα ήλθεν εκείνο το τραγικό καλοκαίρι. Έχει αφήσει πίσω του την πρώτη γυμνασίου. Το φθινόπωρο τον περιμένει η δευτέρα. Προκύπτει η συμφορά στο Μάτι.

Ανάμεσα στα θύματα, η Εβίτα, ο αδελφός της Ανδρέας καί ο πατέρας τους Γρηγόρης.

Η Εβίτα δεν ήταν απλώς συμμαθήτρια του. Ήταν μέλος τού στενού κύκλου των κολλητών.

Όχι πολύ καιρόν αργώτερα. Έπαιζε μπάλα σε κάποια ποδοσφαιρικήν ακαδημία τότε. Εκείνη την Κυριακή, είχαμεν αγώνα εκτός έδρας. Μιά, δυό μέρες πριν, μου λέει:

– Το κοιμητήριο στο οποίο κοιμάται η Εβίτα, είναι σε απόσταση περιπάτου από το γήπεδο. Πριν ή μετά τον αγώνα, να επισκεφθούμε την Εβίτα;

Καλώς ή κακώς, προσπάθησα να μην καρφωθώ. Καλώς ή κακώς, προσπάθησα να μην μαρτυρηθώ, πόσο περήφανος ένοιωσα γι’ αυτόν εκείνη την στιγμή. Με προσποιητή αδιαφορία, απήντησα:

– Προτιμώ πριν, παρά μετά.

Έκτοτε, άρρητος λόγος μας έδεσε: Όσες φορές ξαναπαίξαμε σε κείνο το γήπεδο, τόσες φορές επισκεφθήκαμε την Εβίτα πριν τον αγώνα.

Τελειώνοντας την πρώτη μας επίσκεψη, περπατήσαμε σιωπηλοί προς το γήπεδο. Τελειώνοντας την δεύτερη μας επίσκεψη, ξεθάρρεψα. Ξεκίνησα να τού εξηγήσω την άποψη μου:

– Ο Αλέξανδρος φορούσε φωτοστέφανο μάρτυρα. Αυτό ανακούφιζε κάποιους από εμάς. Ο λόγος πού χάθηκηκεν η Εβίτα όμως, είναι κοινώς ηλίθιος!

Λάθος μου; Ίσως. Σίγουρα θάπρεπε να ξέρω, πως με τα παιδιά δεν τα βγάζεις εύκολα πέρα! Μού αντιγύρισε:

-Μα, αν είναι ηλίθιος ο λόγος πού χάθηκεν η Εβίτα, γιατί να μην είναι εξίσου ηλίθιος κι’ ο λόγος πού χάθηκεν ο Αλέξανδρος;

Γιά καλή μου τύχη, δεν χρειάσθηκε ν’ απαντήσω. Η ερώτησις, ήλθεν ακριβώς στο σημείο πού έπρεπε να χωρίσωμε. Αυτός έπρεπε να συναντήση τούς συμπαίκτες του καί τον προπονητή του. Εγώ, έπρεπε να συναντήσω τούς άλλους γονείς στην εξέδρα.

Bro, πες μου. Αν ήσουν στην θέση μου. Αν ήσουν λιγότερο τυχερός από μένα. Αν έπρεπε ν’ απαντήσης, τί θάλεγες; Ο πιτσιρικάς μου πήρε την λέξη πού χρησιμοποίησα εγώ: την λέξη <<ηλιθιότης>>. Την έκανε παρονομαστή. Σαν αριθμητές, έβαλε καί τις δύο απώλειες. Δεν είδε ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις. Πολύ λογικό, σύμφωνα με τις προσλαμβάνουσες του στην τότε ηλικία του. Εγώ πάλι, έχω άλλες προσλαμβάνουσες. Οπότε βλέπω ποιοτική διαφορά. Ο Αλέξανδρος χάθηκεν <<εν παρανόμω πολιτεύματι>>. Η Εβίτα χάθηκεν <<εν νομιμοτάτω κοινοβουλευτισμώ>>. Μάλιστα, με (θεωρητικώς) προοδευτική κυβέρνηση στην εξουσία. Γι’ αυτό, καί τον χαμό της Εβίτας τον βρίσκω πολύ πιό δυσβάστακτο.
Μετά την τελευταία μας επίσκεψη, πάλι σιωπηλοί περπατήσαμε προς το γήπεδο. Είχε γίνει πιά, δεκαεξάχρονο παλληκάρι. Σκεπόμουν. Σε λίγο καιρό, θα μπορούσε να οδηγή. Θα μπορούσε λοιπόν να επισκέπτεται την Εβίτα χωρίς την δική μου βοήθεια.

Αναρωτήθηκα, αν θα θυμάται ότι καί γιά μένα αυτές οι επισκέψεις έχουν τεράστια σημασία. Αναρωτιόμουν, αν θα καταδέχεται την παρέα μου στις επισκέψεις του, έχοντας περάσει εγώ στην θέση τού συνοδηγού.
Bro, να σε ρωτήσω κάτι άλλο; Το <<Μεγάλο μας Τσίρκο>> τόχεις ακούσει; Στην θεατρική παράστασιν αναφέρομαι. Έχουν υπάρξει δύο νεώτερες προσεγγίσεις, πολύ αξιόλογες. Τώρα αναφέρομαι στην πρώτη. Την είχα δεί μετά τα γεγονότα στην Αυλή τού Φθινόπωρου καί πριν την μεταπολίτευση.Προφανώς είχα φύγει φορτισμένος από την παράσταση. Θυμάμαι κάποιο αγγελικό τραγούδι. Τραγουδούσαν, η Τζένη Καρέζη καί ο θίασος. Θέλω να σού αφιερώσω κάποιους στίχους απ’ αυτό το τραγούδι:

Ορέστη απ’ τον Βόλο, Μαρία απ’ την Σπάρτη,
Γυρεύω τον γυιό μου!
Μαρία απ΄την Σπάρτη, Ορέστη απ’ τον Βόλο,
Την κόρη μου ψάχνω να βρώ!

– Θα μου το τραγουδήσης;
– Τί έκανε λέει;
– Το τραγούδι, Θα μού το τραγουδήσης;
– Μα, αν τραγουδήσω θ’ αρχίσουν να πέφτουν σοβάδες…
– Δεν θα σε κρίνω. Μόνον, να. Τα τραγούδια είναι πολύ πιό όμορφα όταν τραγουδιώνται, παρά όταν περιγράφωνται.
– Εντάξει. Θα προσπαθήσω.
…
Ανδρέα απ’ τον Βόλο, Εβίτα απ’ την Σπάρτη,
Γυρεύω τον γυιό μου!
Εβίτα απ’ την Σπάρτη, Ανδρέα απ’ τον Βόλο,
Την κόρη μου ψάχνω να βρώ.

– Σ’ ευχαριστώ. Μ’ αρέσει π’ άλλαξες τα ονόματα.
– Τώρα όμως, θα μού κάνης κι’ εσύ χατήρι.
– Τί χατήρι;
– Θα μου χορέψης!
– Μη χειρότερα…Τί καμώματα είναι τούτα;
– Κι’ εγώ δεν τραγουδώ, μα σού τραγούδησα. Τώρα θα μού κάνης κι’ εσύ το χατήρι καί θα χορέψης!
– Καί σαν τί θέλεις ν; σού χορέψω;
– Ζεϊμπέκικο.
– Μα δεν ξέρω να ρίχνω ζεμπεκιές.
– Άσε την ψυχή σου ν’ αφουγκρασθή την μουσική. Μετά, άσε τα συναισθήματα σου να οδηγήσουν την κίνηση σου. Εγώ, θα γονατίσω το ένα πόδι καί θα προσπαθήσω να σού κρατήσω τον ρυθμό,παίζοντας παλαμάκια. Σού υπόσχομαι: δεν θα σού κάνω καψώνι!
– Τί καψώνι;
– Δεν θα βάλω ποτήρι ανάμεσα στα πόδια σου!
– Καλά,μιλάς γιά οποιοδήποτε ζεϊμπέκικο, ή γιά κάποιο συγκεκριμένο;
– Μιλώ γιά κάποιο συγκεκριμένο.
– Γιά ποιό;
– Γιά το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας.
– Γιατί ειδικά αυτό;
– Γιατί η Εβίτα ήταν βαπτισμένη Ευδοκία!
– Αυτό τ’ αλλάζει όλα. Από κεί, έπρεπε να ξεκινήσης. Έχεις έτοιμη την μουσική;
– Εδώ είναι το κασετόφωνο. Νάτη κι’ η κασέτα.
– Πάμε;
– Πάμε!

Δίκην υστερογράφου: ελπίζω o γυιός μου να μην θυμώση, όταν μάθη γι’ αυτήν την αφήγηση. Ελπίζω να μην επικαλεσθή, GDPR ή παραβίαση τού απορρήτου
της ιδιωτικής του ζωής!