/Θωμαή Χριστοδουλιά: Ήθελα πάντα να δίνω τα δικά μου τα ρούχα να τα φοράνε τα άλλα παιδιά

Θωμαή Χριστοδουλιά: Ήθελα πάντα να δίνω τα δικά μου τα ρούχα να τα φοράνε τα άλλα παιδιά

Η συγγραφέας Θωμαή Χριστοδουλιά απαντά στις ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της παραμυθιού με τίτλο “Η Έμμα και ο Άγιος Βασίλης”.

Κυκλοφόρησε το νέο σας παραμύθι «Η Έμμα και ο Άγιος Βασίλης» από της εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Πως θα την περιγράφατε συνοπτικά;

Η Έμμα είναι ένα παιδί που της αρέσει να προσφέρει. Δεν θέλει να βλέπει την φίλη της με τρυπημένα ρούχα και παπούτσια. Είναι ευαίσθητη για αυτό και έγραψε γράμμα στον Άγιο Βασίλη.

Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο;

Ως μικρό παιδί ήθελα και εγώ να γνωρίσω τον Άγιο Βασίλη. Καθόμουν στα σκαλιά του σπιτιού μου και τον περίμενα. Στο τραπέζι μου του είχα γάλα και μπισκότα. Αλλά πάντα με έπαιρνε ο ύπνος. Την επόμενη ημέρα το πρωί κάτω από το δέντρο υπήρχε το δώρο μου. Στεναχωριόμουν που για ακόμη μια χρονιά δεν τον γνώρισα. Ήθελα πολύ να δω τον Ρούντολφ από κοντά και τα ξωτικά να ταξιδέψω στον μαγικό Βόρειο Πόλο. Επίσης μου αρέσει πολύ να προσφέρω. Ήθελα πάντα να δίνω τα δικά μου τα ρούχα να τα φοράνε τα άλλα παιδιά.

Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;

Θα αποκομίσει την προσφορά , θα μαγευτούν από το πνεύμα των Χριστουγέννων και θα ονειρευτούν τα περισσότερα παιδιά ότι έγιναν βοηθοί του Άγιου Βασίλη.

Τα παιδιά είναι πιο δύσκολοι αναγνώστες από τους ενήλικες;

Τα παιδιά είναι οι πιο αυστηροί αναγνώστες. Οι ενήλικες θα διαβάσουν πολύ πιο εύκολα ένα βιβλίο που θα τους χαρίσει ένας φίλος του σε αντίθεση με τα παιδιά που τα παραμύθια θα τα θεωρήσουν βαρετά αν δεν καταφέρουν να τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον και θα τα παρατήσουν.

Χρησιμοποιείται αρκετά και κυρίως σωστά το παραμύθι στην εκπαιδευτική διαδικασία;

Το παραμύθι δεν προσφέρει μόνο ψυχαγωγία αλλά λειτουργεί ως εκπαιδευτικό εργαλείο. Η Έμμα δεν θέλει δώρο για τον εαυτό της το μόνο που ζητάει είναι να βοηθήσει την φίλη της. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να συζητήσει με τα παιδιά στην αίθουσα, για την σημασία της προσφοράς, την φιλία και την στήριξη των ατόμων που έχουν ανάγκη. Μέσα από το ταξίδι της Έμμας στο Βόρειο Πόλο προβάλλεται η αξία της ανιδιοτέλειας και το πως οι πράξεις καλοσύνης μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο γύρω μας.

Ποιό ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Το κύριο ερέθισμα είναι η καθημερινή μου επαφή και η βαθιά αγάπη για τα παιδιά. Η επαγγελματική πορεία είναι στενά συνδεδεμένη με τον κόσμο των παιδιών καθώς έχω εργαστεί ως βοηθός Βρεφονηπιοκόμων:

Σε νηπιαγωγεία.

Σε δομές Κδαπ με παιδιά Αμέα. Εκεί έπρεπε να διηγηθούμε ένα παραμύθι από το μυαλό μας.

Ως συνοδός σε σχολικά λεωφορεία.

Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;

Ο ορισμός της λογοτεχνίας είναι η τέχνη του γραπτού λόγου όπου εκφράζουμε τις ιδέες, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες χρησιμοποιώντας την γλώσσα.

Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;

Διαβάζουμε λιγότερο γιατί λόγω δουλειάς δεν υπάρχει χρόνος. Εκτός από την δουλειά παίζει ρόλο και οι οικογένεια.

Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο στην ψηφιακή εποχή μας;

Στην ψηφιακή εποχή των Social Media και της Τεχνητής Νοημοσύνης το βιβλίο δεν έχασε την αξία του αντίθετα άλλαξε ρόλο. Από Κύριος Φορέας έχει μετατραπεί σε ένα αντίδοτο ψηφιακής κόπωσης.

Ένας μήνας « Καραντίνα». Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;

Αν ήμουν παιδί θα διάλεγα:

Μαγικά Μπερδέματα της Ελένης Κωνσταντίνου εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.

Το κλειδί των Χριστουγέννων του Μάριου Μάζαρη Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η ζωή στο διάστημα της Αντωνίας Ζαφειροπούλου εκδόσεις Κέφαλος.

Με λένε Άρια της Άριας Παπανικολάου εκδόσεις Ψυχογιός.

Θα σε Περιμένω του Ιωάννη Γλωσσόπουλου εκδόσεις διόπτρα.

Ως ενήλικας:

Μην το διαβάσεις της Κλαίρης Θεοδώρου εκδόσεις Ψυχογιός.

Ντόμινο της Ρένας Ρώσση Ζαίρη εκδόσεις ψυχογιός.

Το παιδί της αγάπης της Μαρίας Τζιρίτα εκδόσεις Ψυχογιός.

Το άλλο της μισό της Μαρίας Τζιρίτα εκδόσεις Ψυχογιός.

Το μωρό της Σοφίτας της Λένα Μαντά εκδόσεις Ψυχογιός.

Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό;

Πιστεύω ότι τα χρειαζόμαστε και τα δύο για να υπάρχει ισορροπία. Χρειαζόμαστε τα μάτια του ρεαλιστή για να βλέπουμε το μονοπάτι αλλά την καρδιά του ρομαντικού για να έχουμε ένα λόγο για να το περπατήσουμε.