Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Κάποια μυθιστορήματα ξεχωρίζουν όχι για την πρωτότυπη πλοκή τους, τις απρόσμενες ανατροπές και τους διαφορετικούς από τα συνηθισμένα χαρακτήρες. Υπάρχουν έργα που αρκεί μια συνηθισμένη ιστορία, όπως η εμπειρία της ορφάνιας, αλλά η συγγραφική πένα ενός αξιόλογου λογοτέχνη την μετατρέπει υψηλής ποιότητας τέχνη.

Τα δύο ορφανά κοριτσάκια της υπόθεσης, η Ρουθ και η Λουσίλ, ανόμοιες σε πολλά σημεία, η πρώτη πιο εσωστρεφής και μελαγχολική, η δεύτερη πιο εξωστρεφής και δυναμική, βιώνουν την απώλεια της μητέρας σε μια μικρή πόλη.

Μέσα σε ένα φυσικό τοπίο γεμάτο με παγωνιά αλλά και ιδιαίτερη ομορφιά, προχωρούν βήμα, βήμα προς την επούλωση του τραύματος και τη βίαιη μεταπήδηση απο την παιδικότητα στη σκληρότητα της πραγματικότητας και της ωρίμανσης.

Ο ερχομός της μυστηριώδους θείας τους της Συλβί αλλάζει την καθημερινότητά τους αλλά δεν δίνει ουσιαστικό διέξοδο. Η πορεία τους κινείται πάνω σε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ικανοποίηση και την τραγικότητα που αποτελεί και την κατάληξη του μύθου.

Η διάχυτη λυρικότητα και ο ποιητικός ειρμός της Ρόμπινσον στον τρόπο που περιγράφει με γλαφυρότατα το τοπίο σαν αντανάκλαση του ψυχισμού των κοριτσιών αλλά και το πώς αντιλαμβάνεται και αναδεικνύει τα συναισθήματά τους, αποκαλύπτει μια φορτισμένη ατμόσφαιρα την οποία η λογοτεχνική της επιδεξιότητα καθιστά φόντο μιας αφέλειας που θρυμματίζεται από τα ανυπέρβλητα εμπόδια.

Τέτοιου είδους βιβλία κατορθώνουν να ανυψώσουν τη συγγγραφή σε αυτό που θα έπρεπε εξαρχής να είναι. Μια λογοτεχνική ικανότητα αφοσιωμένη στην αποτύπωση των διλημμάτων μας, με τρόπο ικανό να σύρει τις ατέλειες μας στη σφαίρα του ανέφικτου.