Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, με αφορμή την κυκλοφορία του άλμπουμ “8 παράθυρα στον κόσμο”.

1. Μόλις κυκλοφόρησε το άλμπουμ σας “8 παράθυρα στον κόσμο”. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Είναι ένα υλικό προσωπικό, θα έλεγα. Είναι στιγμές, σκέψεις και συναισθήματα της πραγματικότητας μου. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που μπορεί να ταυτιστεί και να νιώσει ακούγοντας το άλμπουμ αυτό. Άλλωστε από το ίδιο υλικό είμαστε φτιαγμένοι όλοι. Με παρόμοιες αδυναμίες και ανασφάλειες. Ανοίγω τα παράθυρα της ψυχής μου και καλώ τον κόσμο να ταξιδέψει παρέα μου στην αναζήτησή του έρωτα, στην απελπισία της απώλειας του και στους κοινωνικούς προβληματισμούς.

2. Στην εποχή των views πόσο σημαντικό είναι, ειδικά για έναν τραγουδοποιό, να διαθέτει ολοκληρωμένα άλμπουμ;

Καταλαβαίνω απόλυτα την εμπορική προσέγγιση του να κυκλοφορεί κανείς μεμονωμένα τραγούδια. Είναι η πιο σωστή λύση στην εποχή της ταχύτητας. Όμως εγώ επιλέγω να επενδύω. Στους ανθρώπους και στα συναισθήματα, άρα και στη μουσική μου. Η τέχνη είναι κάτι που χρειάζεται χρόνο. Έχει ανάγκη από ηρεμία και να αφήνεσαι σε αυτό που ακούς ή δημιουργείς. Να βουτάς βαθιά. Τα πυροτεχνήματα είναι πολύ εντυπωσιακά, αλλά κρατούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα.

3. Προηγείται η μελωδία ή ο στίχος κατά τη δημιουργική διαδικασία;

Προηγείται πάντα το ερέθισμα και αυτό με οδηγεί είτε σε ένα πρώτο στιχάκι είτε σε μια μελωδική γραμμή. Δεν γράφω μουσική τεχνοκρατικά. Νιώθω επαγγελματίας τραγουδιστής, όμως όχι επαγγελματίας τραγουδοποιός. Η δημιουργία δεν μπορεί να λέγεται επάγγελμα.

4. Τι καθιστά μοναδική μια ερμηνεία;

Ερμηνεύω ετυμολογικά σημαίνει επεξηγώ. Αυτό σημαίνει ότι γίνομαι κοινωνός ενός μηνύματος. Ο ερμηνευτής οφείλει να είναι απαλλαγμένος από το ποιος είναι και να μεταλλάσσεται σε ένα κανάλι που μεταφέρει ένα συναίσθημα, μία ιδέα ή μία κατάσταση. Με λίγα λόγια ερμηνεύω σημαίνει είμαι απαλλαγμένος από το εγώ μου. Έστω για εκείνα τα 3 λεπτά που διαρκεί το τραγούδι.

5. Πώς βλέπετε το μέλλον της ελληνικής μουσικής. Περισσότερο fusion ή μουσική “καθαρότητα”;

Ζούμε την εποχή της ακραίας παγκοσμιοποίησης και από αυτό δεν μπορεί να ξεφύγει και η μουσική δημιουργία. Θα ήθελα περισσότερες πρωτότυπες ιδέες στην ελληνική μουσική. Υπάρχει έλλειψη δημιουργίας, γιατί απλά αντιγράφουμε τα παγκόσμια trends. Είναι μια τρομακτική παγίδα αυτή και είναι αποτέλεσμα της παρά φύσιν ταχύτητας με την οποία τρέχει η καθημερινότητα της κοινωνίας πια. Εμείς οι νεότερες γενιές θα πρέπει να αντισταθούμε σε αυτό με κάθε κόστος.

6. Πιστεύετε ότι τα μουσικά reality shows βοηθούν στην ανάδειξη νέων καλλιτεχνών;

Σε κάποιες λίγες περιπτώσεις έχουν βοηθήσει, όμως δεν είναι ο κανόνας. Το να κάνει κάποιος αυτό που λέμε καριέρα είναι τόσο πολυπαραγοντικό που δεν μπορούμε να πούμε ότι κάτι σίγουρα θα βοηθήσει ή όχι. Παλαιότερα υπήρχε ένα δρόμος για έναν καλλιτέχνη. Μια δισκογραφική εταιρία που θα τον αναλάμβανε, θα του έκλεινε συνεργασίες, θα του έδινε υλικό, θα του έκλεινε συναυλίες. Αυτά δεν υπάρχουν πια. Υπάρχουν πολλές οδοί που πρέπει να δοκιμάσει κανείς και αυτό μπορεί να είναι και καλό, αλλά και πολύ ψυχοφθόρο για έναν καλλιτέχνη. Ενέχει ο κίνδυνος ένας καλλιτέχνης που πραγματικά αξίζει να μην καταφέρει τελικά να ακουστεί ποτέ ευρέως.

7. Τι θα συμβουλεύατε όποιον θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική;

Όταν ασχολείσαι με την τέχνη, εκθέτεις τον εαυτό σου, την έμπνευση σου και “ξεγυμνώνεσαι” μπροστά σε ανθρώπους. Επειδή, όμως, η κοινωνία είναι σκληρή και το ποιος θα πετύχει δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσο καλός είσαι σε αυτό που κάνεις, θα συμβούλευα να επενδύσει χρόνο και σκέψη στο πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα. Η κατανόηση θα φέρει και την ηρεμία σε στιγμές απογοήτευσης και δυσκολιών. Αυτές είναι και οι περισσότερες στιγμές στην πορεία ενός καλλιτέχνη.

8. Πόσο βοηθούν τα social media στην προβολή των καλλιτεχνών και πότε μπορεί να μετατραπούν σε παγίδα;

Μπορούν να γίνουν ένα ισχυρό εργαλείο στα χέρια των καλλιτεχνών. Το δύσκολο για μας είναι ότι τα social media απαιτούν ταχύτητα. Απαιτούν τη στιγμή. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που ανέφερα και πιο πάνω, ότι η αληθινή τέχνη χρειάζεται χρόνο για να την νιώσουμε, να την μεταβολίσουμε και άρα να δώσει κάτι στις ψυχούλες μας. Αναρωτιέμαι καμιά φορά με πόνο στην καρδιά: που θα υπήρχε η μουσική του Χατζιδάκι εάν είχε δημιουργηθεί στην εποχή μας;