Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Μια από τις πιο διαφορετικές συλλογές διηγημάτων που κυκλοφόρησαν το τελευταίο διάστημα είναι αυτή του Γιάννη Χατζόπουλου με τίτλο “Υπήρχαν και στην πόλη μας στοιχειά” από τις Εκδόσεις Άνω Τελεία. Όσοι παρασυρθούν αποκλειστικά από τον τίτλο, θα βιαστούν να την κατατάξουν στο χώρο του μεταφυσικού με την απολύτως mainstream διάστασή της.

Όμως τα διηγήματα του Χατζόπουλου, αν και κάποια από αυτά διαθέτουν και μια μεταφυσική διάσταση, μόνο τυπική και συνηθισμένη δεν είναι.

Το επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται κυρίως στις ανθρώπινες σχέσεις, σε όσα “φαντάσματα” από το παρόν και το παρελθόν, μας καταδιώκουν, μας βασανίζουν, μας θέτουν αντιμέτωπους με ευθύνες, με σωστές και λάθος επιλογές μας.

Οι μικρές σε έκταση ιστορίες δεν εκβιάζουν ούτε τη συναισθηματική ταύτιση με τους ήρωες, ούτε το φόβο ή την αντίδραση. Ορθά, κοφτά, συμπυκνωμένα νοήματα, έρχονται με σαφήνεια να μιλήσουν για όσα μπορεί να μας κρατούν διαχρονικά “αιχμάλωτους” και να καταπιέζουν τη βούλησή μας.

Οι λογοτεχνικές επιρροές μπορεί να είναι ακόμη και προφανώς δηλωμένες από τον ίδιο τον συγγραφέα αλλά δεν τον δεσμεύουν σε ένα στείρο παιχνίδι αναπαρωγής.

Η, πολλές φορές, σουρεαλιστική προσέγγισή του αναδεικνύει με επιτυχία τον σκοπό του γράφοντα που δεν είναι άλλος από την καταγραφή των σκιών που κουβαλάμε μέσα από τα βάρη των κάθε μορφής σχέσεων.

Το “Υπήρχαν και στην πόλη μας στοιχειά” αποτελεί ένα από εκείνα τα μικρά βιβλία θησαυρούς – συνειδητοποίησης και εγερτήρια δράσης απέναντι σε ότι μας καθηλώνει και απομυζά ζωτικές δυνάμεις και ενέργεια.