Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Κάποια βιβλία διαθέτουν τη μυστηριώδη δύναμη να σε υποβάλλουν σε μια διαδικασία αναζήτησης αλήθειας, χωρίς όμως να νιώθεις υποχρεωμένος να την ανακαλύψεις για να απολαύσεις το λογοτεχνικό ταξίδι. Το «Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι» της Βερονίκ Οβαλντέ, από τις εκδόσεις Gema, ανήκει ακριβώς σε αυτή την ιδιαίτερη κατηγορία μυθιστορημάτων.

Η εξαφάνιση ενός κοριτσιού είναι η αρχή μιας οικογενειακής τραγωδίας, ίσως όμως να είναι και η πρώτη συνέπειά της. Μια αυταρχική φιγούρα που επιβάλλει κανόνες και η μνήμη μετατρέπεται σε βουβό καταφύγιο κάθε τραύματος. Η αξιοπρέπεια ως κοινωνική ανάγκη και ο ατομικός θρήνος κι αποτροπιασμός ως σιωπηρό πένθος.

Η Οβαλντέ αποφεύγει τα συγγραφικά στερεότυπα. Δεν δεσμεύεται από φόρμες και απαιτήσεις των καιρών. Γίνεται ταυτόχρονα στοχαστική και συναισθηματική χωρίς να παραδίδεται ολοκληρωτικά στην εύκολη εκβίαση της συγκίνησης.

Δεν επικεντρώνεται στο στιγματισμό ενός θύτη για να κερδίσει τον αναγνώστη. Ανιχνεύει την ανέκφραστη, εσωτερική ένταση, τον σκληρό φραγμό της αποδοχής των τετελεσμένων υπό το βάρος της εξάρτησης και της ενοχής.

Ομολογώ ότι με εντυπωσίασε η συνέπεια με την οποία η συγγραφέας χειρίστηκε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Επιδίωξε να παραμείνει ακριβής στην ψυχολογική αποτύπωση παρά να αναδείξει συγκρούσεις και αντιθέσεις. Το «Θυμωνένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι» είναι μια κραυγή χωρίς ήχο, ένας πόνος χωρίς σπαραγμό. Μια έκκληση χωρίς τυμπανοκρουσίες. Κι αυτό δίνει στο βιβλίο πρόσθετη λογοτεχνική αξία.