Γράφει ο Νίκος Ναούμης, πολιτικός επιστήμονας – συγγραφέας

Μόλις τελείωσα το βιβλίο Στους 44ο υπό σκιάν της Μελίσσας Στοΐλη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη, και νιώθω πως έζησα μαζί με τους ήρωες τον πνιγηρό καύσωνα του 1987.

Από τις πρώτες σελίδες, η συγγραφέας καταφέρνει να σε βυθίσει σε μια ατμόσφαιρα ασφυκτική, όπου η θερμοκρασία δεν είναι απλώς φυσικό φαινόμενο αλλά ένας ζωντανός αντίπαλος που εισβάλλει σε σώματα και ψυχές.

Ο Αντρέας, κεντρική φιγούρα της αφήγησης, γίνεται ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται όχι μόνο από τη ζέστη αλλά και από τα δικά της πάθη, τραύματα και εμμονές.

Αυτό που με κέρδισε περισσότερο είναι ο τρόπος γραφής της Στοΐλη. Ο λόγος της είναι πυκνός, ζωντανός και κινηματογραφικός. Κάθε σκηνή μοιάζει με κάδρο που στήνεται προσεκτικά, με λεπτομέρειες που δεν είναι διακοσμητικές αλλά ουσιώδεις. Υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το υπαινικτικό, μια διαρκής ταλάντωση ανάμεσα στη λογική και στο παραληρηματικό όνειρο. Οι περιγραφές του καύσωνα, των δρόμων που λιώνουν, των ανθρώπων που σπαρταρούν, έχουν μια σωματικότητα που σχεδόν σε κάνει να ιδρώσεις κι εσύ ο ίδιος.

Το βιβλίο δεν είναι απλώς αφήγηση γεγονότων. Είναι μια σπουδή πάνω στην αντοχή, στη μνήμη και στις μικρές ρωγμές της καθημερινότητας που αφήνουν να διαρρεύσει το παράλογο.

Και επειδή το φετινό καλοκαίρι ήταν, και εξακολουθεί να είναι ιδιαιτέρως δύσκολο από άποψη θερμοκρασιών, η ανάγνωση αποκτά μια αναπάντεχη επικαιρότητα.

Συμπερασματικά, διάβασα τις σελίδες του βιβλίου με κομμένη την ανάσα και στο τέλος αισθάνθηκα πως η Στοΐλη κατάφερε να μετατρέψει έναν καύσωνα σε αλληγορία για την ανθρώπινη ύπαρξη. Ένα έργο που δεν ξεχνιέται εύκολα και που σίγουρα θα το κουβαλάω μέσα μου για καιρό.