Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Τι είναι αυτό που δίνει σε μια συλλογή διηγημάτων εκείνο το κάτι παραπάνω που την κάνει να κινείται με ενδιαφέρον γύρω από κάτι ουσιαστικό; Συνήθως πρόκειται για μια ενωτική ουσία, μια κεντρική ιδέα που μετατρέπει τα διαφορετικά κείμενα σε μια ενιαία συγγραφική πρόταση. Κάτι τέτοιο υπηρετεί και η συλλογή διηγημάτων “Πεζοπορία στις Νεφέλες” του Γιώργου Καριώτη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι.

Διατηρώντας μια μόνιμη αφηγηματική διάθεση που ισορροπεί ανάμεσα στο ονειρικό και την πραγματικότητα, ο Καριώτης μας παρασέρνει σε ένα υπαρξιακό , βιωματικό ταξίδι, όπου η μνήμη και το παρόν συνδέονται με ένα αόρατο νήμα.

Βαθιά ενδοσκοπικό, ποιητικό, άλλοτε σκωπτικό και σαρκαστικό, κυρίως συμβολικό, το βιβλίο πιστοποιεί ότι οι εμπειρίες μας πάντα καταλήγουν να φιλτράρονται μέσα από την κυνικότητα της ζωής.

Οι  νεφέλες «κλαίνε» πριν την εμφάνιση της πανσελήνου, ίσως γιατί πλέον δεν έχουν άλλη δύναμη να αγωνιστούν απέναντι στην πεζότητα, τη ρουτίνα, την αξιακή αποφλοίωση ενός κόσμου που αφήνεται στην τύχη του, χωρίς ενοχές. Όσο τα διηγήματα συνομιλούν με το άπιαστο, το φανταστικό ή το ιδεατό, τόσο έρχεται η μελαγχολία του απτού, του άμεσου να καταδικάσει να μεγαλεπήβολα όνειρα.

Όμως η ελπίδα θα κρύβεται πάντα στα όνειρα κι όσο κι αν ο κόσμος γύρω μας καταρρέει, όσο κι αν νιώθουμε ανήμποροι απέναντι στη σαθρότητα, τη φθορά, αυτά θα παραμένουν το απαραίτητο καταφύγιο, το σημείο όπου θα ξαποσταίνουμε, θα μας ασκούμε κριτική, να ταπεινωβόμαστε αλλά στο τέλος θα βρίσκουμε το σθένος να επανερχόμαστε πιο ώριμοι και πιο δυνατοί.