Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Κάποια μυθιστορήματα ξεφεύγουν από την τετριμμένη δομή και τα θεωρητικό στεγανά. Δεν περιορίζονται σε προκαθορισμένες φόρμες και μορφές αφηγήσεις, δεν περιορίζονται στην απλή παράθεση γεγονότων και τις λυρικές περιγραφές. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το “Περί φύσεως – Η Νέα Πόλη” του Ανδρέα Δαλδάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Οι πρωτοτυπίες του δεν είναι λίγες. Οι ήρωες του αναφέρονται ουσιαστικά με τις ιδιότητές του κι όχι με τα ονόματά τους. Η ροή της γραφής δεν τηρεί με ευλάβεια μια γραμμική αφήγηση. Ο λόγος βαθιά φιλοσοφικός, συχνά δυσνόητος για κάποιον όχι επαρκώς μυημένο αλλά ταυτόχρονα και γεμάτος με νοήματα πανανθρώπινα και απολύτως κατανοητά.

Ένας λογιστής, ένας πρώην ντετέκτιβ, ένας πατέρας, ένα παιδί, ο γραφιάς, ο Ιρλανδός, είναι μερικοί από τους βασικούς πρωταγωνιστές.

Άτομα με διαφορετικές αξιακές διαδρομές και θέλω, ψάχνουν μέσα σε έναν κόσμο αντιφάσεων, το δικό τους νόημα της ζωής.

Έρχονται αντιμέτωποι με τη δύναμη του θανάτου και τη ματαιότητα της ύπαρξης. Ή μήπως αυτή ακριβώς η ματαιότητα μετατρέπει το τέλος στην ουσία κάθε αρχής.

Ο Δαλδάκης με επαρκείς δόσεις συνειδησιακής ανάλυσης, φαινομενικά ασύνδετων συλλήψεων του νου κάθε χαρακτήρα, μαζί με μια διαρκή αίσθηση ψυχαναλυτικού συνειρμού και σαφές κοινωνικοπολιτικό για τον σύγχρονο τρόπο ζωής κι έναν πολιτισμό χαμένο στα επουσιώδη, έρχεται σαν μια μίξη σύγχρονου Τζέιμς Τζόις και Καρλ Γιούνγκ να μιλήσει χωρίς φόβο και περίσσιο πάθος για την ατέλεια και την τελειότητα της ανθρώπινης φύσης, για τη μόνιμη πάλη καλού και κακού και τελικά για τη δυνατότητα να γίνουμε, πρώτα μέσα μας και μετά συλλογικά, η Νέα Πόλη που μπορούμε.

Το εγχείρημα μεγαλεπήβολο και δύσκολο αλλά όποιος επιμείνει να ακολουθήσει τον μίτο της πλοκής σίγουρα θα ανταμειφθεί από την εξαίρετη χρήση του λόγου και τα μεστά νοήματα του.