Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Η Μονωδία ως όρος έχει πολύ συγκεκριμένη στόχευση. Την ενότητα, την ταύτιση τη μια και μοναδική μελωδία. Αυτή τη μοναδική μελωδία, σε υπαρξιακό πλέον επίπεδο, αναζητεί ο Γιάννης Λαδάκης στην ποιητική του συλλογή με τον συγκεκριμένα τίτλο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνω Τελεία.

Ένα βιβλίο που μοιάζει περισσότερο με θεατρικό μονόλογο με εναλλασσόμενο ρυθμό που ακολουθεί την πορεία της ανθρώπινης ανάτασης.

Γι: αυτό και κάθε μέρος αντιστοιχεί σε έναν αριθμό κι όχι σε ξεχωριστό τίτλο, με το 6ο μέρος, το σαφώς μεγαλύτερο από όλα να αποτελεί τον βασικό πυλώνα της κραυγής που εκστομίζει ο ποιητής. Μιας κραυγής που αντανακλά τις βαθύτερες ανησυχίες και τους προβληματισμούς του, για το πώς αντιλαμβανόμαστε την ουσία της θέσης μας στο σύμπαν.

Ο Λαδάκης συνομιλεί με το Άλλο. Αυτό που είναι η συνείδηση μας, η άλλη πλευρά του “φεγγαριού” μας

και μέσα από μια ποίηση, όχι απλώς ελεύθερη αλλά δομημένη με την εσωτερικότητα αλλά και το δυναμισμό που εξυπηρετεί απολύτως το μήνυμά του, έρχεται να μας καταστήσει κοινωνούς μιας βαθιάς κριτικής απέναντι στην αξιακή κατάρρευση της εποχής μας.

Λέξεις που ενίοτε επαναλαμβάνονται για να τονίσουν τη δύναμη τους, καταιγισμός εννοιών ως συμπυκνωμένη εκδοχή μιάς λίστας ιδανικών ή ενός κατηγορητηρίου, σουρεαλιστικές πινελιές να χρωματίζουν την εσωτερική πάλη. Η Μονωδία δεν γνωρίζω αν αντέχει να μας γλιτώσει από τις αντιφάσεις μας, είναι όμως το πρώτο βήμα προς το σωστό “κούρδισμα” της ατομικής και συλλογικής “μελωδίας” μας.