Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Μέσα σε λίγα χρόνια βιώσαμε όσα κανείς δεν είχε διανοηθεί. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, η ιδιαιτερόρητα της πανδημίας άλλαξε ριζικά την οπτική μας για την κοινωνία και κυρίως για τον ίδιο μας τον ευατό.

Η Τζένη Μανάκη με το νέο της μυθιστόρημα “Μικρός αιώνας” από τις εκδόσεις Εναστρον, επιχειρεί μια φιλόδοξη κοινωνική ανατομή, αναδεικνύοντας καθετί νοσηρό, παθογενές, αμφίβολο.

Από τις οικογενειακές σχέσεις έως την επικοινωνία, κι από τα σκοτεινά κίνητρα έως τη συναισθηματική απαξίωση.

Μια απελπισμένη κόρη μετά τον χαμό (;) του συντρόφου της και μια δυναμική μητέρα που αμφισβητεί κι αναρωτιέται, αποτελούν το αρχετυπικό δίπολο ανάπτυξης της πλοκής. Μέσα από την έμπειρη και διεισδυτική ματιά της Μσνάκη, περνούν σύγχρονα ζητήματα, ενώ την ίδια στιγμή διατηρείται ο ρομαντισμός και η βαθιά αγάπη στη φωτεινή πλευρά του ανθρώπου.

Με λογοτεχνική συνέπεια και ψυχαναλυτική ευστοχία, ο “Μικρός αιώνας” αποτελεί ένα ανάγνωσμα που κατορθώνει ταυτόχρονα να προβληματίσει, να ιντριγκάρει τη φιλοσοφική στοχαστικότητα και να τονίσει τα αδιέξοδα του παρόντος και του μέλλοντος.

Με χαρακτήρες που ξεδιπλώνονται, αποκαλύπτοντας βήμα βήμα τις πληγές, τις εμμονές, τη μοναδικότητά τους. Με αφήγηση που κινείται ομαλά ανάμεσα στον περιγραφικό κλασικισμό, τους ρεαλιστικός διαλόγους και τους διαφωτιστικούς μονολόγους.

Η Μανάκη σηκώνει το Βαμμένο πέπλο, έτσι όπως το σκιαγράφησε ο Σέλλεϊ και ενέπνευσε τον Μομ, ρίχνοντας φως στις σκιές, ψάχνοντας τη λαμπερή πλευρά, όσο κι αν οι συνθήκες, τα βιώματα και τα απωθημένα επιθυμούν να το καλύψουν. Το πράττει με συγγραφική δεξιοτεχνία, ευαισθησία και περίσκεψη καταθέτοντας, τελικά, ένα εξαιρετικό δείγμα σύγχρονης μυθοπλασίας..