Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Είναι σίγουρο ότι όλοι έχουμε κάποια στιγμή τη φράση του Άμλετ για το ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας. Αυτή η δεύτερη πιο γνωστή ατάκα από το έργο του Σαίξπηρ, κατορθώνει να περιγράψει με σαφήνεια την υποψία της σταθερότητας της εξουσίας και ενός κοινωνικού ιστού που μόνο από ηθικές αξίες δεν διέπεται.

Το μυθιστόρημα «Η Δανία είναι σάπια», του Τάσου Πετρίτση από τις εκδόσεις Βακχικόν, είναι ένα σύγχρονο αφήγημα γύρω από τα έργα της ημέρας μιας αστικής τάξης και των διαφόρων εξουσιών της

που μπρος στο κυνήγι της επιτυχίας, της δόξας και της οικονομικής ευμάρειας δεν φείδεται μέσων και τρόπων ώστε να κατακτήσει τους στόχους της.

Η οικογένεια από πυρήνας επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης παίρνει μια θέση τυπικής ύπαρξης, δίχως αληθινό συναίσθημα και ενδιαφέρον. Οι διαπροσωπικές σχέσεις κινούνται διαρκώς στο μεταίχμιο της εξαπάτησης. Οι κορυφές που αγγίζονται στέκονται ουσιαστικά σε μια κινούμενη άμμο δόλιων στόχων και η παραμικρή παρεκτροπή είναι ικανή να φέρει την ολοκληρωτική κατολίσθηση.

Ο Πετρίτσης στήνει ένα πλέγμα ανάγνωσης της διαφθοράς μέσα από τα μάτια της καθημερινής φθοράς. Εκεί όπου ξεκινά ο σπόρος της διαπλοκής και λίγο λίγο «ανθίζει» ρίχνοντας ρίζες στο μεδούλι της ύπαρξης μας.

Η γραφή του συνδυάζει αρκετά διαφορετικά στοιχεία. Οι βασικοί χαρακτήρες χωρίζονται στους ενήλικες και τα παιδιά. Οι μεν πρώτοι κατά βάση φορείς της αθλιότητας, οι δε νεότεροι πελαγομένοι σε έναν κόσμο αντιφάσεων κι αδιεξόδων ψάχνουν το δικό τους μονοπάτι κι αντιμετωπίζουν με δέος και φόβο την έκπληξη των αποκαλύψεων.

Η κριτική φιλοσοφική μάτια, οι μεστές περιγραφές, η εναλλαγή ανάμεσα στην ένταση και τη λυρικότητα δίνουν στο κείμενο την απαραίτητη λογοτεχνική γοητεία.

Δεδομένα «Η Δανία είναι σάπια» κι όσο κι αν ένα μυθιστόρημα δεν αποτελεί εγχειρίδιο υπέρβασης της σαπίλας, η συγγραφική πένα έχει τη δυνατότητα να ξυπνήσει συνειδήσεις και να σημάνει ένα πρώτο καμπανάκι εγρήγορσης.