Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Συχνά λέμε ότι η λογοτεχνία είναι ένα ταξίδι με τις λέξεις ως το μεταφορικό μέσο της υπαρξιακής και φιλοσοφικής αναζήτησης. Στο μυθιστόρημα της Ρουμπίνας Γκουγιουμτζιάν «Γαλάζιο Βανάκι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, αυτός ο ορισμός αποκτά διπλή υπόσταση. Πρακτική και ουσιαστική. Αφού μαζί με το λογοτεχνικό ταξίδι, βιώνουμε και μια αφήγηση δρόμου, μέσα από το ταξίδι παππού και εγγονού.

Βασισμένο στον πραγματικό χαρακτήρα ενός Ιταλού εκπαιδευτικού που μετέτρεψε το βανάκι του σε κινητή βιβλιοθήκη, τριγυρίζοντας την χώρα του για να μοιράσει γνώση με αυτό τον πρωτότυπο τρόπο, το βιβλίο μετατρέπεται σε μια βαθιά εξερεύνηση βασικών υπαρξιακών ερωτημάτων.

Από τη μοναξιά και το θάνατο έως την ελπίδα και τη δημιουργική φύση. Από την κατανόηση του διαφορετικού έως την πραγματική αγάπη για την ανάγνωση.

Η Γκουγιουμτζιάν δεν δημιουργεί μια γλυκανάλατη ατμόσφαιρα, με υπερβολικό λυρισμό και τυπικό ανάσημα χιλιοειπωμένων νοημάτων. Μπορεί μέσα από τις σελίδες της να ξεπηδούν ανάγλυφες εικόνες της ευρωπαϊκής ιστορίας, μέσα από τα μνημεία και γραφικούς τόπους της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών, αλλά ταυτόχρονα οικοδομείται κι ένα ευρύτερο κοινωνικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο.

Η γλώσσα του κειμένου κινείται έντεχνα ανάμεσα στην εξπρεσιονιστική περιγραφή του σκηνικού και την πιο εσωτερική, σχεδόν ψυχομετρική ανάλυση του πρωταγωνιστικού διδύμου. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι η λογοτεχνία μπορεί να μη διαθέτει όλες τις απαντήσεις, μας βοηθάει όμως να θέτουμε τα σωστά ερωτήματα.