Βιβλιοκριτική • Αγάπα, ρε γαμώτο | Γιάννης Βαρδάκης | Εκδόσεις Bookstars

Γράφει η Ιωάννα Σταθοπούλου

Μια νυχτερινή κάθαρση στους δρόμους της Αθήνας.
​
Το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Βαρδάκη, με τον σχεδόν επιτακτικό τίτλο «Αγάπα, ρε γαμώτο» (Εκδόσεις Bookstars), ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που σε σημαδεύουν και σε ταρακουνούν. Πρόκειται για ένα έργο που δεν ζητά την άδεια του αναγνώστη για να εισβάλει στον ψυχισμό του, απλά το κάνει με την ορμή ενός ανθρώπου που δεν έχει τίποτα πια να χάσει.

​Η ιστορία ξεκινά στο απόλυτο μηδέν. Ο Μάριος, ο πρωταγωνιστής, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού κυριολεκτικά και μεταφορικά στον Λυκαβηττό. Η ημερομηνία 28/2/2023 δεν είναι απλώς ένα χρονικό ορόσημο απώλειας για τον ήρωα, αλλά μια ημερομηνία που φέρει το συλλογικό βάρος ενός εθνικού τραύματος, προσδίδοντας στο κείμενο μια βαθιά κοινωνική υπόσταση.

​Η εμφάνιση του Ανέστη, ενός από μηχανής θεού με τη μορφή ενός απλού ξένου, πυροδοτεί μια νυχτερινή οδύσσεια. Η διαδρομή δεν είναι τυχαία. Η Ομόνοια, τα Εξάρχεια, οι καντίνες και τα διανυκτερεύοντα δισκάδικα μετατρέπονται από τον συγγραφέα σε σταθμούς ανθρωπιάς. Ο Βαρδάκης χρησιμοποιεί την Αθήνα όχι ως απλό σκηνικό, αλλά ως έναν ζωντανό οργανισμό που αναπνέει, υποφέρει και ελπίζει μαζί με τον ήρωα.

​Το οδοιπορικό του Μάριου και του Ανέστη είναι μια σπουδή στους ανθρώπινους δεσμούς. Οι χαρακτήρες που συναντούν, ο Στέλιος, η Κασσάνδρα, ο Γιώργαρος, είναι οι «αόρατοι» της καθημερινότητας. Μέσα από τις δικές τους εξομολογήσεις, ο συγγραφέας καταφέρνει να ελευθερώσει τον Μάριο (και μαζί του τον αναγνώστη) από τα δεσμά της θλίψης του, χαρίζοντάς μας μια διαπίστωση σκληρή, αλλά και συγχρόνως λυτρωτική. Η δική μας αλήθεια συχνά κρύβεται στην αλήθεια του Άλλου, αρκεί να τον κοιτάξουμε βαθύτερα.

​Η πένα του Γιάννη Βαρδάκη χαρακτηρίζεται από έναν αιχμηρό ρεαλισμό, χωρίς να χρησιμοποιεί περιττά καλλωπίσματα. Η γλώσσα του είναι άμεση, αληθινή και γεμάτη ηλεκτρισμό, ενώ κατορθώνει να ισορροπήσει με μαεστρία ανάμεσα στην ωμή πραγματικότητα και την ευαισθησία. Ο Βαρδάκης δεν προσφέρει εύκολες λύσεις ή happy ends τύπου Hollywood. Τονίζει όμως κάτι πολύ πιο πολύτιμο. Τη σημασία της συντροφικότητας και της ενσυναίσθησης.

​Το «Αγάπα, ρε γαμώτο» είναι μια ενδιαφέρουσα νουβέλα με γρήγορη ροή που δεν απευθύνεται μόνο σε όσους έχουν νιώσει τη ζωή τους να μπαίνει σε παύση ή να φτάνει σ’ ένα τέλμα αλλά σε όλους όσους αναζητούν ένα έντονο ανάγνωσμα, μιας και ο συγγραφέας μέσα από την κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή και την αστική μυθοπλασία αφήνει μια επίγευση γλυκόπικρης αισιοδοξίας. Ένα υπέροχο, βαθιά ανθρώπινο ταξίδι που μας θυμίζει πως, όσο υπάρχει ένας δρόμος να περπατήσεις και μια ιστορία να ακούσεις, υπάρχει λόγος να παραμείνεις όρθιος και να ελπίζεις, αφού η ελπίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά μια απόφαση που παίρνεται στο πιο βαθύ σκοτάδι.

Για τον συγγραφέα…

Ο Γιάννης Βαρδάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο και ζει στα Χανιά. Εργάζεται σε Τράπεζα, ενώ για πάνω από τριανταπέντε χρόνια μιλά με νότες πίσω από ένα ραδιοφωνικό μικρόφωνο. Δεν κυνηγούσε ποτέ τις λέξεις, αλλά εκείνες τον περίμεναν. Σε βινύλια, σε παλιές noir ταινίες, σε πολυκαιρισμένα βιβλία, σε φάρους που δεν έσβησαν ποτέ, σε παλιά ξύλινα σκαριά που κουβαλούν μνήμες. Η εργογραφία του περιλαμβάνει δυο ποιητικές συλλογές, «Θάλασσες Μέσα» (2025), «Ανάμεσα» (2025) και το νέο του μυθιστόρημα «Αγάπα, ρε γαμώτο» (2026), όλα από τις Εκδόσεις Bookstars.