Ο Τάσος Ιωαννίδης, δημιουργός του brand “Λάχανα και Χάχανα”, μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα με αφορμή την μουσικοθεατρική παράσταση “Κλικ στη Λαχανοχαχαχοχώρα”.
“Κλικ στη Λαχανοχαχανοχώρα” στο θέατρο ΔΙΑΝΑ. Πώς θα περιγράφατε συνοπτικά την παράσταση;
Η μουσικοθεατρική παράσταση «Λάχανα και Χάχανα – Κλικ στη Λαχανοχαχανοχώρα», είναι ένα ταξίδι σε ένα κόσμο που αλληγορικά αναδεικνύει τις σύγχρονες προκλήσεις και κινδύνους που ενέχει η κακή χρήση της τεχνολογίας και ιδιαίτερα η χρήση των κινητών τηλεφώνων, από τα παιδιά.
Η τεχνολογία είναι σαν το μαχαίρι. Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να κόψεις ένα καρπούζι η να το χρησιμοποιήσεις για να κάνεις κακό στον εαυτό σου ή στους άλλους. Η χρήση της στον χώρο της εκπαίδευσης είναι πολύ σημαντική. Η παράστασή μας, αλλά και γενικότερα όλη η σειρά των τραγουδιών «Λάχανα και Χάχανα», είναι μια πρόταση χρήσης της μουσικής και γενικότερα των τεχνών, στην μαθησιακή διαδικασία. Η συνεργασία της Τέχνης και της Τεχνολογίας, δίνει στο παιδί την δυνατότητα να μπει σε έναν ψηφιακό, μαγικό κόσμο, γεμάτο μουσική, ήχο και εικόνα, όπου η πληροφορία του προσφέρεται όχι σαν ένα στοιχείο για απλή απομνημόνευση, αλλά σαν μέρος μιας εμπειρίας.
Τρεις πολύ αγαπημένοι χαρακτήρες των παιδιών, η Χαχανένια, ο Λαχανίδας και ο μικρότερος της παρέας ο Ατσίδας, περιπλέκονται σε μια ριψοκίνδυνη περιπέτεια για να αντιμετωπίσουν τον μεγιστάνα της τεχνολογίας στη Λαχανοχαχανοχώρα, τον Φαταουλίδα. Ο Φαταουλίδας αποφάσισε να εκδικηθεί τα παιδιά γιατί οι συμμαθητές του, όταν ήταν μικρός, του έκαναν μια φάρσα που του κόστισε να γίνει ο πιο διάσημος τενόρος στον κόσμο. Τώρα που έγινε παντοδύναμος, για να εκδικηθεί τα παιδιά, έβαλε σε εφαρμογή το επικίνδυνο σχέδιό του: να χαρίσει σε όλα τα παιδιά του σχολείου από ένα «μεταλλαγμένο» κινητό που επηρεάζει την μνήμη τους.
Οι τρεις ήρωες της Λαχανοχαχανοχώρας, το παίρνουν πάνω τους και με την βοήθεια της Νεράιδας του Γέλιου και της Χαράς, θα τον αντιμετωπίσουν και θα βρουν μια ευφάνταστη λύση.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το βασικό μήνυμα που θα αποκομίσουν οι θεατές;
Οι τρεις ήρωες της Λαχανοχαχανοχώρας, μέσα από τις επιλογές τους και τις πράξεις τους, για εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα, μας προτείνουν ότι, όταν κάποιος λειτουργεί για το γενικό καλό, το σύμπαν «συνωμοτεί» και η λύση εμφανίζεται μαγικά στη διαδρομής μας, αρκεί να το πιστέψουμε και να δράσουμε με αυταπάρνηση και ζήλο.
Μια μουσικοθεατρική παράσταση, πόσο περισσότερο κινητοποιεί τα παιδιά και τα κάνει συμμέτοχους στη δράση;
Μια παράσταση που περιλαμβάνει μουσική, αλλά πιο συγκεκριμένα, πολύ γνωστά και αγαπημένα τραγούδια όπως αυτά από την σειρά «Λάχανα και Χάχανα», είναι αυτόματα ένα δίαυλος άμεσης επικοινωνίας με τα παιδιά που παρακολουθούν την παράσταση.
Τα παιδιά μόλις ακούσουν τις πρώτες νότες από τον «Αχινό» ή «Το Παπί», είναι έτοιμα να μπουν στο τραγούδι σαν μια καλά προβαρισμένη χορωδία. Αυτό συμβαίνει σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν ταξιδέψει μια από τις παραστάσεις μας.
Ποια είναι η εξέλιξη της προσπάθειας από τα ΛΑΧΑΝΑ ΚΑΙ ΧΑΧΑΝΑ και πόση στήριξη υπάρχει σε αυτή ακόμη κι από θεσμικούς παράγοντες;
Η εξέλιξη του brand «Λάχανα και Χάχανα» είναι εντελώς «οργανική». Δεν έχει υπάρξει από μέρους μας κάποια διαφημιστική καμπάνια, ούτε έχουμε λάβει κάποια επιχορήγηση από κρατικούς οργανισμούς. Πιο συγκεκριμένα, έχουμε χαρίσει τα πρώτα τρία άλμπουμ στο Υπουργείο Παιδείας, τα οποία έχουν αναρτηθεί στην εκπαιδευτική Πύλη του Υπουργείου για να τα «κατεβάζουν» τα σχολεία δωρεάν.
Πόσο αξιοποιείται επαρκώς η δυναμική του παραμυθιού αλλά και των παραστατικών τεχνών στην εκπαιδευτική διαδικασία;
Αν το ερώτημα απευθύνεται στην χρήση των παραστατικών τεχνών και του παραμυθιού στα σχολεία της Ελλάδας, η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Επίκειται στην πρωτοβουλία των εκπαιδευτικών και το φιλότιμό τους, αλλά και στις γνώσεις τους γύρω από το αντικείμενο της τέχνης.
Εγώ θυμάμαι ότι όλοι οι φοιτητές που φοιτούσαν στην Παιδαγωγική Ακαδημία, στα χρόνια μου, ήταν υποχρεωμένοι να μαθαίνουν ένα μουσικό όργανο. Θυμάμαι ακόμη, ότι στις εισαγωγικές εξετάσεις για την Παιδαγωγική Ακαδημία, οι υποψήφιοι περνούσαν και τεστ φωνητικής.
Δυστυχώς ακόμα βασιζόμαστε στην απομνημόνευση πληροφοριών και την παπαγαλία (αν και η πληροφορία είναι πανεύκολα προσβάσιμη), αντί να εστιάζουμε στην κριτική σκέψη, την συναισθηματική εξέλιξη του παιδιού και την κοινωνική και περιβαλλοντική του ευαισθησία.
Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι όταν τραγουδάμε θυμόμαστε ευκολότερα το περιεχόμενο του τραγουδιού. Όταν ένα μήνυμα είναι ενσωματωμένο στην πλοκή ενός παραμυθιού και είναι συναισθηματικά φορτισμένο με την δράση ενός ήρωα, τότε ενεργοποιείται η συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού. Το παιδί ζει μια εμπειρία. Έτσι φωτίζεται πιο έντονα το μήνυμα και τα παιδί αποκομίζει γνώση, η οποία αποτυπώνεται στον υποσυνείδητό του νου με εικόνες, ήχους αλλά και συναισθήματα. Στο μέλλον, όταν χρειαστεί αυτή η γνώση, αναρτάται από τον υποσυνείδητο νου ευκολότερα, γιατί η μνήμη υποστηρίζεται από τον μηχανισμό της συναισθηματικής νοημοσύνης του παιδιού. Είναι σαν να έχει το «ψαχτήρι» του νου πολλαπλούς «ευρετήρες»: τον ήχο, την εικόνα, το συναίσθημα και πολλά άλλα στοιχεία που σχετίζονται με το παραμύθι ή το τραγούδι.
Τα παιδιά αποδεικνύονται πιο δύσκολοι θεατές από τους ενήλικες;
Εγώ δεν ξεχωρίζω την μουσική για μεγάλους από την μουσική για παιδιά. Η μόνη διαφορά που έχουν οι μεγάλοι από τα παιδιά, είναι ότι έχουν αυξημένη την διανοητική τους ικανότητα, την δυνατότητα δηλαδή να επεξεργάζονται/διαχειρίζονται πληροφορίες. Ο συναισθηματικός μας «μηχανισμός» παραμένει ο ίδιος όταν μεγαλώνουμε. Μπορώ να πω ότι μάλλον μειώνεται η δυναμική του από την υπερβολική διανοητική μας τάση. Το παιδί είναι ένα συναισθηματικό «σφουγγάρι». Αναγνωρίζει τις μεγάλες αξίες: την Αγάπη και την Αλήθεια. Αν κάτι του αρέσει, δείχνει την αγάπη του, χαμογελάει, χοροπηδάει, αν κάτι δεν του αρέσει, το δείχνει αμέσως, κλαίει, γκρινιάζει. Τα εμπνευσμένα τραγούδια εμπεριέχουν και αγάπη και αλήθεια. Εγώ σαν δημιουργός αναζητώ την μεγάλη πηγή της έμπνευσης και προσπαθώ να δημιουργώ χωρίς επιτήδευση. Κάπως έτσι, θεωρώ ότι έχω καταφέρει τα παιδικά μου τραγούδια να αρέσουν, τελικά και στους μεγάλους.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό όνειρο σας;
Το επόμενο έργο που είναι έτοιμο για κυκλοφορία, είναι ένα μουσικό παραμύθι με οικολογικό περιεχόμενο. Πιο συγκεκριμένα, πραγματεύεται το πρόβλημα της λειψυδρίας. Η Ρωρώ το Καγκουρό και το Διψασμένο Δάσος, είναι ένα από τα παραμύθια μου που έχει ήδη κυκλοφορήσει σαν βιβλίο από τις Εκδόσεις Καλέντης. Σύντομα θα κυκλοφορήσει σαν μουσικό παραμύθι με την συμμετοχή πολλών καταξιωμένων καλλιτεχνών, αλλά και σαν την επόμενη μουσικοθεατρική παράσταση.
Όσο για το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό μου όνειρο, αισθάνομαι ευλογημένος και νιώθω ευγνωμοσύνη που ακόμα έχω τον διακαή πόθο για δημιουργία και προσφορά. Το όνειρό μου είναι να συνεχίσω και στο μέλλον να δημιουργώ υλικό για παιδιά με ανιδιοτέλεια και αγάπη.
