Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ένας τάφος μίας προσωπικότητας πρέπει να είναι απλός. Μία επιγραφή είναι αυτή που διαχρονικά συνοδεύει την τελευταία κατοικία σπουδαίων προσωπικοτήτων που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους σε έναν χώρο, τόσο εγχώρια όσο και παγκόσμια.

Αλήστου μνήμης η επιγραφή στα Ελληνικά μάλιστα στον τάφο του αθάνατου ροκά επαναστάτη Τζιμ Μόρισον. Κατά τον δαίμονα εαυτού για έναν τύπο που έφτασε μέχρι τα 27, τραγούδησε για τους ανθρώπους που είναι περίεργοι και χάθηκε ξαφνικά σαν κομήτης.

Η δεύτερη διασημότερη επιγραφή στο μνήμα ενός διάσημου ανήκει σε Έλληνα.

Δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβάμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος”

Δε νομίζω να υπήρχε κάποιος που να μη σκεφτόταν αμέσως τον μεγάλο Έλληνα της διανόησης και της συγγραφής, Νίκο Καζαντζάκη.

Στην ιδιαίτερη πόλη του Ηρακλείου, συο υψηλότερο σημείο των Ενετικών τειχών στο ύψος Μαρτινέγκο, εκεί συναντάς την τελευταία κατοικία ενός τολμηρού, επαναστάτη, αιρετικού συγγραφέα.

Στην πόλη που ο ίδιος απέκτησε σημαντικά ερεθίσματα στην παιδική και εφηβική του ηλικία τα οποία συνέβαλλαν στη διαμόρφωση της ενήλικης προσωπικότητάς του, έμελλε να ταφεί.

Μία λιτή επιγραφή, ένας σταυρός στο μνημείο ενός συγγραφέα που προκάλεσε τόσο την Εκκλησία όσο και την κοινωνία με τις πνευματικές του αναζητήσεις οι οποίες περιελάμβαναν τον Βούδα, την Ανατολή, το Χριστό.

Ένας σταυρός που φανερώνει την βαθιά πίστη ενός διανοητή που τόλμησε να συγκρουστεί, να ταξιδέψει και να επιτρέψει στον εαυτό του να αποκτήσει μοναδικές, πρωτόγονες εμπειρίες ζωής.

Και όχι μόνο δεν ήταν βλάσφημος, αλλά βαθύτατα πιστός.

Ο συγγραφέας του Καπετάν Ζορμπά, του Καπετάν Μιχάλη, του Αλέξη Ζορμπά, σε μία τελευταία κατοικία που αποπνέει γαλήνη, αλλά φωνάζει και εκπέμπει ανάγκη προστασίας από την Πολιτεία για τη μεγαλύτερη προσοχή και καθαριότητα του χώρου…

Ένας τάφος από τον οποίο απουσιάζει η υλική πολυτέλεια, αφού για τον ενταφιασμένο αξία είχε η διαρκής αναζήτηση της ψυχής και των απαντήσεων στα αιώνια γιατί…