Οι String Theory γιορτάζουν τα 10 χρόνια μοναδικής παρουσίας στα ελληνικά μουσικά δρώμενα με μια διπλή εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αίθουσα Γιάννης Μαρίνος του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής , 24 & 25 Μαΐου 2025, 20.45. Με αυτή την ευκαιρία ο δημιουργός της χορωδίας, Γιώργος Πατεράκης, μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, ανάμεσα σε άλλα, και για την πορεία και τα όνειρα τους.

Προπώληση εισιτηρίων:

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/string-theory-choir-synaulia-gia-ta-10-xronia

Δέκα χρόνια String Theory. Πόσο έχουν εκπληρωθεί τα όνειρά σας και πόσο έχει αλλάξει η καλλιτεχνική στόχευση μέσα σε αυτά τα χρόνια;

ΓΠ: Τα όνειρα είναι άπιαστα πουλιά. Αν όμως πιάσουμε κανένα, μπορεί να γεμίσουμε τσιμπούρια, ψύλλους και άλλα παράσιτα, οπότε καλύτερα να τα αφήνεις να πετούν στον ουρανό, παρά να τα έχεις οικόσιτα. Όσο για την στόχευση, ναι, έχει μετατοπιστεί, ή μάλλον συμπληρωθεί: όταν ήμουν μικρός μου άρεσε να κάνω μουσική για να κολακεύομαι μέσα από την αποδοχή των άλλων. Μετά άρχισα να γράφω γιατί ένιωθα πως η ελληνική σκηνή είναι πλούσια σε ιδέες αλλά φτωχή σε τεχνική. Τώρα ενδιαφέρομαι μόνον να αρθρώσω έναν λόγο απέναντι σε αυτό το παγερό είδος ζωής στο οποίο η νέα παγκόσμα τάξη εξωθεί με μεγάλη επιτυχία τους ανθρώπους. Και ακόμη, να συμβάλω όσο πιο πολύ μπορώ στην δημιουργία και συντήρηση ενός πνευματικού καταφυγίου μερικών προς εξαφάνιση ανθρωπίνων αξιών. Πολύ φιλόδοξο, αλλά αυτό θα ήθελα.

Η θεωρία των χορδών (String Theory) επιχειρεί να δώσει διέξοδο προς μια ολιστική θεώρηση των φυσικών δυνάμεων. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και τους String Theory με μια αντίστοιχη μουσική ταυτότητα;

ΓΠ: Μπα, πολύ φιλόδοξο! Τα ονόματα των συγκροτημάτων είναι μόνον για εντυπωσιασμό, ώστε να κάνουμε αίσθηση και να μας προσέχει ο κόσμος. Εγώ είχα δώσει αυτό το όνομα στο -τότε -νέο εγχείρημα, το 2011, λόγω του ενδιαφέροντος που έχω για τα μαθηματικά και τη φυσική. Το είχα επιλέξει διότι, όπως η θεωρία των χορδών ήταν μια πολύ καλή υπόσχεση με μηδενικά όμως πρακτικά αποτελέσματα, έτσι και το δικό μου το String Theory, φαινόταν μια ωραία ιδέα, χωρίς όμως να μπορεί να δώσει -τότε- την παραμικρή υπόσχεση. Ευτυχώς τα πράγματα πήγαν καλά.

Σας απασχολεί η κυκλοφορία ενός άλμπουμ ως τρόπου πιο ολοκληρωμένης αποτύπωσης της ταυτότητάς σας;

ΓΠ: Την κυκλοφορία ενός άλμπουμ τη βλέπω πιο πολύ ως τομή στο σαλάμι του χρόνου, που αποτυπώνει ένα μέρος μιας πιο πολυσχιδούς πορείας. Πιο πολύ από την κυκλοφορία ενός άλμπουμ με ενδιαφέρει η δημιουργία μιας άξιας και σταθερής ομάδας (σε αντιδιαστολή με τις πιο ευκαιριακές συνεργασίες). Ευτυχώς, προς τα εκεί φαίνεται να κατευθύνεται το πράγμα στο String Theory: εδώ και κάνα δυο χρόνια έχουμε ξεκινήσει τη συνεργασία μας με τον θαυμάσιο τενόρο Χρήστο Κεχρή, πριν το περασμένο καλοκαίρι μπήκαν στην ομάδα οι νέες άξιες συνάδελφοι Έλλη Κετεντζιάν και Αντιγόνη Γκόγκη, προστέθηκε και τελευταία ο μπάσος Χρήστος Χριστοδούλου, ενώ συνεχίζουμε με τους τραγουδιστές Αθηναϊδα Μαρκαντώνη και Νίκο Ταξιλτάρη, οι οποίοι έχουν διαφορετικές μουσικές καταβολές. Με αυτήν την ικανή πολυμορφική ομάδα αισθάνομαι ότι μπορούμε πολύ καλύτερα να αποτυπώσουμε μια «ταυτότητα» όπως λέτε, σε μια παράσταση, παρά μέσω ενός και μόνου άλμπουμ.

Ποιο θέλετε να είναι το μουσικό στίγμα σας και πώς αυτό καθορίζεται από τις διαφορετικές επιρροές σας;

ΓΠ: Οι μουσικές μου είναι δουλεμένες πάνω από τον συνήθη μέσο όρο. Δεν γράφω μόνον τέσσερα τέταρτα, δεν γράφω μόνον δύο ακόρντα, δεν χρησιμοποιώ μόνον στάνταρ ηχοχρώματα και ενορχηστρώσεις όπως «κιθάρα μπουζούκι» ή «ηλεκτρική κιθάρα – μπάσο – ντραμς», δεν χρησιμοποιώ μόνον το στάνταρ σετ «μελωδία – μπασογραμμή – vocals» ούτε μόνο φόρμες τύπου «εισαγωγή – κουπλέ – ρεφρέν». Η ζωή είναι πιο ενδιαφέρουσα και πιο περίπλοκη από το «τρίγωνο – τετράγωνο – κύκλος». Το ίδιο και η μουσική και οποιαδήποτε άλλη έκφανση της ανθρώπινης ζωής η οποία, όταν υποβιβάζεται μόνον στα βασικά, γίνεται ανιαρή βλακώδης και, εν τέλει, εξωπραγματική. Όπως είχε πει και ο άλλος: “Allow not nature more than nature needs, / Man’s life is cheap as beast’s’”

Ποιο είναι το πιο μεγάλο καλλιτεχνικό σας όνειρο;

ΓΠ: Δεν είναι ακριβώς καλλιτεχνικό, είναι -ας πούμε- κοινωνικό. Δεν με ενδιαφέρει πχ να γράψω κάτι που να μην έχει ξαναγράψει κανείς, δεν με ενδιαφέρει η πρωτοτυπία.

Με ενδιαφέρει, να γίνω φορέας έκφρασης μερικών ανθρώπων, όπως άλλοι άνθρωποι (ζωντανοί και πεθαμένοι) έχουν υπάρξει για μένα, που βλέπουν τον κόσμο όπως εγώ, και θα ήθελα το έργο μου να είναι πνευματικό καταφύγιο σε όσους ασφυκτιούν στον στεγνό και άνυδρο κόσμο των ιμότζι, του Τραμπ και του Elon Musk.

Πόσο δύσκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να του δοθούν οι ανάλογες ευκαιρίες να αναδείξει το ταλέντο του;

ΓΠ: Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι: το youtube, το instagram, το tik tok, το spotify, το iTunes, το Facebook, τα λεφτά, τα άπειρα γραφεία δημοσίων σχέσεων, όπου κάποιος μπορεί να αναδείξει θαυμάσια το ταλέντο του. Όπως και την έλλειψή του.

Πώς έχει διαφοροποιηθεί ο χώρος της μουσικής στην ψηφιακή εποχή του YouTube και πώς μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος των καλλιτεχνών;

ΓΠ: Ρωτάτε έναν άνθρωπο που μόλις πριν από λίγους μήνες, μετά από 50 χρόνια στη μουσική, δέησε και γράφτηκε στην ΕΔΕΜ. Επομένως, εντελώς ακατάλληλο.

Ποια είναι η γνώμη σας για τα νέα, εξαιρετικά δημοφιλή στη νεολαία, μουσικά ρεύματα, και κατά πόσο λείπουν πρωτότυπες ή συνδυαστικές καλλιτεχνικές προτάσεις;

ΓΠ: Νομίζω πως η επιδίωξη της πρωτοτυπίας per se είναι εξαιρετικά κοινότοπο πράγμα. Και ανόητο επίσης. Η δε γνώμη μου είναι πως από τις «καινοτόμες» τάσεις πχ της αρχιτεκτονικής δεχόμαστε ανηλεείς επιθέσεις στον αμφιβληστροειδή μας, ενώ πολλά λάιβ ποντάρουν την επιτυχία τους στις εξτραβαγκάττσες που στηρίζονται από εκκωφαντικά ντεσιμπέλ. Σε μια καταναλωτική κοινωνία όποιος φωνάξει πιο δυνατά έχει μεγαλύτερη πιθανότητα επιβίωσης. Η ζωή μας είναι καταναλωτική, η σκέψη μας είναι καταναλωτική και η τέχνη μας δεν θα μπορούσε να διαφέρει.

Είναι ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς, πως ο Παρθενώνας δεν φτιάχτηκε με την παραμικρή πρωτοτυπία: είναι απλώς η άριστη εφαρμογή ήδη γνωστών και υπαρκτών κανόνων και τεχνικών. Και αυτό συνιστά από μόνο του πρωτοτυπία.

Είναι οι ζωντανές εμφανίσεις αυτές που καταξιώνουν έναν καλλιτέχνη στη συνείδηση του κοινού;

ΓΠ: Στη συνείδηση του κοινού είναι καταξιωμένοι επίσης και ένας στρατός influencers, επομένως νομίζω πως το ερώτημα απαντιέται από μόνο του: αυτό που καταξιώνει έναν καλλιτέχνη είναι οι δημόσιες σχέσεις και το τι χρήμα και ενέργεια ρίχνει σε αυτές. Ο,τιδήποτε άλλο είναι αρλούμπες που συμφέρει να πουλάμε στον κόσμο για να έχουμε πελάτες και να βγαίνουμε στον αφρό. Συγχωρήστε με που θα επαναλάβω κάτι που λέω συχνά: πάρτε παράδειγμα την ωραία αυτή συνέντευξή μας, η οποία δεν θα είχε γίνει ποτέ αν το String Theory δεν πλήρωνε γραφείο δημοσίων σχέσεων για να έρθει σε επαφή μαζί σας. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω…

Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποιοι είναι οι πέντε δίσκοι που θα θέλατε μαζί σσς;

ΓΠ: Τον Hermann Prey, που τραγουδάει το Abendrot του Schubert, τους «Αχαρνής» του Σαββόπουλου (αρκεί να μπορούσα να λησμονήσω τον ίδιο τον Σαββόπουλο και όλα όσα πλέον συμβολίζει), το Missa Solemnis με τον Karajan, το Love me Tender, το Beautifyl World και τον Αηδονίδη που τραγουδάει αυτό του Κυπουργού, το «Βλέφαρό μου». Είπα έξι αλλά δεν πιάνεται γιατί τα περισσότερα είναι σιγκλάκια, οπότε εντάξει.

Σας ευχαριστώ πολύ, Γ. Πατεράκης