Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Λίγες ταινίες, θεωρώ, έχουν εξερευνήσει τόσο διεξοδικά τα ζητήματα των έμφυλων ρόλων, της σεξουαλικότητας, του ρατσισμού που έχει να κάνει με το χρώμα του δέρματος, όσο το Far from Heaven.

Μία πουριτανική κοινωνία του ’50 που βλέπει τις σεξουαλικές της αξίες να καταρρέουν, τις οικογενειακές της παραδόσεις να τρέμουν και το χρώμα του δέρματος να είναι αιτία μίσους και διχασμού.

Η ταινία αποτελεί μία διεξοδική ανάλυση του φόβου που επικρατούσε σε μία εποχή που οτιδήποτε δεν ήταν ο κανόνας, εξοστρακιζόταν και θεωρούταν μόλυνση του κοινωνικά πιο συνηθισμένου και αποδεκτού.

Η εξαιρετική Τζούλιαν Μουρ -ηθοποιός που θεωρώ εφάμιλλη της Μέριλ Στριπ- υποδύεται εξαιρετικά μία παραδοσιακή γυναίκα σε πυρηνική οικογένεια, η οποία βλέπει το γάμο της να καταρρέει εξαιτίας της πραγματικής σεξουαλικότητας του συζύγου της. Παρηγοριά στη συναισθηματική της παραμέληση εμφανίζεται να είναι ένας γείτονας, ο οποίος της ανοίγει τα μάτια στο να αντιληφθεί ότι αξία δεν έχει το χρώμα του δέρματος. Αλλά η ομορφιά της καρδιάς.

Μέσα σε μία ασφυκτική κοινωνία που κοιτάζει με αποστροφή ότι δεν περιλαμβάνει στον κόσμο της, η Cathy καλείται μέσα από συνειδητοποιήσεις, αποκαλύψεις και εσωτερικές αναδιαμορφώσεις, μέσα από το πένθος απώλειας της “τακτοποιημένης” της ζωής, να γνωρίσει και να εξοικειωθεί με το άγνωστο.

Από τις ωραιότερες -και αδικημένες, κατά τη γνώμη μου – ταινίες που αναδεικνύουν τη διαδικασία μίας ανθρώπινης ψυχής με την εξοικείωση του διαφορετικού, μέσα από μία καινούργια παρατηρήση και βιώματος της πραγματικότητας.