Η συγγραφέας Έλενα Δαββέτα απαντά στις 10+1 Ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της “Όνειρα από χώμα.
1.Κυκλοφόρησε το βιβλίο σας “Όνειρα από χώμα” από τις εκδόσεις Άνω Τελεία. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;
Το “Όνειρα από χώμα” είναι μια νουβέλα που περιγράφει την εσωτερική ανάγκη μιας νεαρής αρχαιολόγου να βρει τις ρίζες της. Όντας υιοθετημένη πάντα ένιωθε οτι ένα κομμάτι της ζωής της είναι θαμμένο σε κάποιο σκοτεινό σημείο της χρονικής της γραμμής. Θα έλεγα ότι είναι ένα βιβλίο κοινωνικό αλλά συνάμα αγγίζει και κάποιες πτυχές της ψυχολογίας.
2. Διδώ και Αλέξανδρος. Ποια είναι τα κίνητρα και οι στόχοι των βασικών ηρώων;
Η Διδώ έχει στόχο να ανακαλύψει την αλήθεια της, όποια και αν είναι αυτή. Αποφασισμένη να βγει απο το συναισθηματικό λαβύρινθο είναι έτοιμη να έρθει αντιμέτωπη με την πραγματική της οικογένεια. Και όσο αυτή η στιγμή πλησιάζει τόσο νιώθει πιο αδύναμη, όμως δεν θα εγκαταλείψει τον σκοπό της. Ο Αλέξανδρος επικεντρώνεται περισσότερο στην επαγγελματική ευκαιρία που του προσφέρεται μέσω αυτού του ταξιδιού στη Θεσσαλονίκη. Πιο σταθερός συναισθηματικά στοχεύει στην επαγγελματική του εξέλιξη. Όμως παράλληλα έχει την έγνοια της φίλης του. Γι’ αυτο άλλωστε είναι πάντα παρών όποτε τον χρειάζεται.
3. Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;
Το κλείσιμο της νουβέλας πιστεύω ότι είναι και το απόσταγμα. “Όσο βαθιά και αν σκάψει ο ερευνητής πάντα θα υπάρχει κάτι βαθύτερα να ανακαλύψει”. Ερευνητές της ζωής είμαστε όλοι. Η απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει καθώς μπορεί κανείς να την προσεγγίσει απο πολλές οπτικές. Απλά στο τέλος συμβιβαζόμαστε ο καθένας με τη δική του αλήθεια έτσι ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.
4. Η “ανασκαφή” σε μνήμες και πληγές του παρελθόντος κρύβει τις πιο μεγάλες κι επώδυνες εκπλήξεις;
Εννοείται. Όσο σκάβεις, βρίσκεις. Όσο ψάχνεις, ανακαλύπτεις. Και αυτό τις περισσότερες φορές μόνο ευχάριστο δεν είναι. Άλλωστε όταν κάποιος θάβει ένα μυστικό, εξαφανίζει κάτι κακό, κάποιο πάθος του που προκάλεσε ή πιθανώς να προκαλέσει πόνο. Όταν έρχεται λοιπόν στο φως φυσικό είναι να αποτελεί μια επώδυνη έκπληξη.
5. Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Η συγγραφή ήταν κατι που με απασχολούσε απο μικρή ηλικία. Την τελευταία πενταετία όμως αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο εντατικά. Έχοντας ασχοληθεί με το ερασιτεχνικό θέατρο αλλά και με τη δημιουργική γραφή, ένιωσα την επιθυμία να μοιραστώ τις ιστορίες μου.
6. Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;
Τέχνη του λόγου. Τέχνη να μπορείς να μιλάς στην ψυχή του αναγνώστη. Να τον κάνεις να νιώθει οικείος μαζί σου όταν διαβάζει το βιβλίο σου. Να νιώθει ότι τον γνωρίζεις και ότι έχεις αφουγκραστει και δικές του εσωτερικές ανάγκες.
7. Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;
Νομίζω οφείλεται στους έντονους ρυθμούς ζωής και στα δύσκολα εργασιακά ωράρια. Οι πιο πολλοί Έλληνες εξαντλημένοι απο την καθημερινότητα αλλά και τις υποχρεώσεις της οικογένειας, προτιμούν, δυστυχώς, να περάσουν τον λιγοστό χρόνο πριν κοιμηθούν στην οθόνη του κινητού. Όσοι αγαπούν τη λογοτεχνία βρίσκουν χρόνο συνήθως στις διακοπές τους.
8. Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στην ψηφιακή εποχή μας;
Το βιβλίο στο τέλος θα γίνει κάτι vintage. Όμως πιστεύω ότι δεν θα χάσει την αξία του. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι νοήμονες θα υπάρχει και το βιβλίο. Τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω
9. Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;
Τα δυο βιβλία μου ” Όνειρα από χώμα” και “Πού πήγε ο Ήλιος;” καθως ειναι τα συγγραφικά μου παιδιά, και μετά το ” Μαύρο νερό” Μ.Μακρόπουλου, τη “Ζωή του Γαλιλαίου” Μ. Μπρεχτ και τη “Μόμο” Μ.Έντε.
10. Πιστεύετε στη μοίρα ή στην τύχη;
Νομίζω σε ένα συνδυασμό μοίρας και τύχης.
11. Χρειαζόμαστε περισσότερο ρεαλισμό ή ρομαντισμό στην εποχή μας;
Σίγουρα περισσότερο ρομαντισμό. Ειδικά τώρα σε αυτή την ψηφιακή εποχή, που δυστυχώς, θέλουμε να βάζουμε τα πάντα σε κουτάκια. Δεν χρειάζεται να τα αναλύουμε τόσο υπερβολικά όλα. Ας αφήσουμε και ένα μικρό παραθυράκι για τη φαντασία.
