Η ηθοποιός και σκηνοθέτης Δέσποινα – Μαρίνα Σαμαρά απαντά στις ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την παράσταση “Αυτοκινητόδρομος 66” που ανέβηκε στο θέατρο Βαφείο και αντλεί την έμπνευση του από τα “Σταφύλια της Οργής” του Στάινμπεκ.
“Αυτοκινητόδρομος 66” στο θέατρο Βαφείο. Πώς θα περιγράψατε συνοπτικά την παράσταση;
Μια παράσταση για ανθρώπους που κινούνται επειδή δεν τους επιτρέπεται να μείνουν. Ένα σκηνικό ταξίδι πάνω στη βία της ανάγκης, της φτώχειας και στον ξεριζωμό. Ο δρόμος δεν είναι σύμβολο ελευθερίας. Είναι αναγκαστική διαδρομή επιβίωσης.
Το κείμενο του έργου είναι εμπνευσμένο από «Τα σταφύλια της οργής» του Στάινμπεκ. Ποιο είναι το βασικό του θέμα;
Η βίαιη φτωχοποίηση, η εργασιακή εκμετάλλευση, η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση είναι παρόντα. Είτε πρόκειται για την Αμερική του 30 είτε για τη σημερινή Ευρώπη, οι μηχανισμοί είναι ίδιοι.
Διαβάζοντας το έργο ποιες ήταν οι πρώτες σκηνοθετικές κατευθύνσεις που σας ήρθαν στο νου;
Αφαίρεση, σκληρότητα και ρυθμός. Να μη μιλήσουμε για μια «παλιά κρίση», αλλά για έναν διαρκή πόλεμο απέναντι στους αδύναμους.
Σε ποια σημεία χρειάστηκαν περισσότερο την καθοδήγησή σας οι πρωταγωνιστές;
Έπρεπε να βρούμε τη σκληρότητα της επιβίωσης και τη δύναμη της σιωπής.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το βασικό μήνυμα που θα αποκομίσουν οι θεατές;
Ότι η φτώχεια δεν είναι προσωπική αποτυχία. Η προσφυγιά και η αγροτική εξαθλίωση δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Είναι πολιτικές αποφάσεις. Και ότι η αλληλεγγύη δεν είναι ηθική επιλογή, αλλά όρος επιβίωσης. Κάνεις δεν σώζεται μόνος του.
Πόση συγχώρεση και πόση αγάπη χωράει στην ταχύτητα και την αδιαφορία της σημερινής εποχής;
Χωράει μόνο αν επιβραδύνουμε. Αν κοιτάξουμε κατάματα τον άλλον – αυτόν που δεν αντέχει άλλο. Διαφορετικά η ταχύτητα γίνεται συνενοχή.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό όνειρο σας;
Να συνεχίσω να δουλεύω πάνω σε κείμενα που γεννούν ερωτήματα και όχι βεβαιότητες. Με ανθρώπους που αντέχουν την εσωτερική σύγκρουση και τη συλλογική ευθύνη. Το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό μου όνειρο, είναι ένα θέατρο αναγκαίο- που δεν λειτουργεί ως καταφύγιο, αλλά ως σημείο αφύπνισης.
