Χρήστος Τζανάκος: Η Σφαγή του Αστερίωνα προσελκύει αυτούς που πόνεσαν από έναν ανέραστο Έρωτα

Ο Χρήστος Τζανάκος μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής του συλλογής «Η Σφαγή του Αστερίωνα»

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ιωλκός το νέο βιβλίο σας «Η Σφαγή του Αστερίωνα». Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Πως μπορείς να αντικρύσεις τον Θάνατο όταν οι τελευταίες σου λέξεις είναι απλά μετάνοια και Φόβος; Όταν η Ζωή που πέταξες σε απειλεί τώρα ως ύαινα έτοιμη να κατασπαράξει μια Ψυχή που συνεχώς έπνιγες με Πάθη; Κάθε μου προσπάθεια να λυτρώσω τον μινωταυρικό εαυτό πέφτει στο κενό, ένας έρωτας που συνθλίβει το εγώ, μια μητρική αγάπη που αγκυροβολεί σαν πούπουλο στα δάχτυλα της γραφής μου. Μέσα στη θύελλα ενός Είκοσι – Τροία βρίσκω τα βήματα να βγω από τη σπηλιά για να αντικρύσω το Φως που με τυφλώνει και μέσα σε αυτό να χαλιναγωγήσω τις τυφωνικές νευρώσεις του Νου. Ενός Νου που ανοίγει διάπλατα σε ένα νέο μονοπάτι, αυτό της αυτοθυσίας και στη συνέχεια μονολογεί στη θυμέλη της Επιδαύρου φθάνοντας σε οργασμό ψυχής.

Ποια ζητήματα επιθυμείτε να θίξετε με αυτό σας το έργο και πώς προέκυψε η συγκεκριμένη έμπνευση;

Η Σφαγή του Αστερίωνα προσελκύει αυτούς που πόνεσαν από έναν ανέραστο Έρωτα, που έπεσαν στο κενό αλλά ξανασηκώθηκαν. Σώθηκαν με δυσκολία επειδή κυοφόρησαν έναν μικρό Θεό. Επειδή έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία στην ίδια τους την Ψυχή να ανθίσει έχοντας πρώτα οργώσει το χωράφι, χωρίς την οξύτητα των τσουκνίδων. Σε κάθε ανοχή, σε κάθε χτύπημα, σε ένα κόσμο χωρίς Αγάπη ο Αστερίωνας βιώνει τον πόλεμο ψυχής, βιώνει τον αποχωρισμό, και προσφέρει την ζωή του στην Αιωνιότητα.

Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;

Μη φεύγεις…

ενάλιος με χέρια παγωμένα.

Θέλει ο Έρωτας συγγνώμη να θηλάσουμε,

σαν έφηβους μας κέντησε στον πόνο εκεί μονάχους.

Ἔραμαι την κάθε στιγμή στο άπειρο σαν με κοιτούσες·

το όλον μου στις σκέψεις σου σαν διαιρούσες.

Την κάθε στιγμή που σε έψαχνα στο καντηλάκι μέσα μου.

Ἔραμαι μέγα την κάθε στιγμή που με έκανες να μην σ ’αγαπώ

γιατί τότε συγκέντρωνα όλο το φως μου μέσα σου, φως μου.

Δεν πλέει η φλόγα χωρίς αναπνοές, άκουσέ με…

Ζεις ακόμα εδώ επειδή το θέλω εγώ!

Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Η ανάγκη έκφρασης ως ιεροτελεστία μυστική σε καθοδηγεί κάποιες φορές σε μυστικιστικούς δρόμους που αναγκάζεσαι να έρθεις σε επαφή μέσω ενός χρησμού με έναν ανώτερο εαυτό. Εκεί σου ζητούν να γελάσουν, να κλάψουν, να παρακολουθήσουν, να απελπίσουν τον εαυτό τους άνθρωποι καθημερινοί που δεν είναι μυημένοι σε μια αρχαία τραγωδία αλλά τη ζούνε καθημερινά. ¨Έτσι και εγώ αποφάσισα σε μια στιγμή να την αποτυπώσω σε ένα χαρτί. Η συνέχεια μαγική.

Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στον ψηφιακή μας κόσμο; Πόσο επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη;

Ρωτήστε τον AI σύντροφό σας.

Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;

Αναπνοή.

Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;

Ρωτήστε τους ίδιους αν τους βρείτε.

Πιστεύετε στη μοίρα ή στην τύχη;

Ερωτικό γαϊτανάκι;

Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;

Αυτά που έκαψαν το σύστημα.

Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό στην εποχή μας;

Φόρα την μάσκα τραγωδού