Ο συγγραφέας Ανδρέας Δαλδάκης απαντά στις 10+1 Ερωτήσεις που του θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία του μυθιστορήματος “Περί Φύσεως – Η Νέα Πόλη”
1.Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα σας “Περί φύσεως – Η Νέα Πόλη” από τις εκδόσεις Βακχικόν. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;
Θα σας πω όχι με δύο λόγια αλλά με δύο λέξεις. Θα το περιέγραφα ως ένα υπαρξιακό νουάρ.
2. Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο; Τι συμβολίζει;
Ήθελα να κάνω μια σύνδεση με τα πρώτα κείμενα Περί Φύσεως, κείμενα που πάντρευαν με μοναδικό τρόπο φιλοσοφική σκέψη, επιστήμη, μυστήριο, ποίηση και πολλά πολλά ακόμα.
3. Σκιαγραφείστε μας τους βασικούς ήρωες; Ποιοι είναι οι στόχοι και τα κίνητρα τους;
Πρόκειται για απλούς αντιήρωες, όπως όλοι μας, που τους κλονίζουν μοναδικές δυσκολίες. Δεν γνωρίζω αν έχουν στόχους, πάντως το κίνητρό τους είναι να μην λυγίσουν και τελικά να τις ξεπεράσουν. Να πω μόνο ότι και το απλοί και το αντιήρωες τα ορίζω με απολύτως θετικό πρόσημο!
4. Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό, στην εποχή μας;
Θα εκλάβω τον ρομαντισμό ως μια κατάσταση μαγική και ονειρική και θα πω πως ο ρομαντισμός είναι η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα που έχουμε για να ζήσουμε όπως πραγματικά μας αρμόζει.
5. Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;
Ελπίζω μερικές λέξεις και σκέψεις που θα είναι βοηθητικές και στην καλύτερη των περιπτώσεων αδελφικές και ιαματικές.
6. Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Ήμουν πολύ μικρός όταν κατάλαβα ότι μου άρεσε να γράφω. Αν κάποιος δεν ξέρει τι να κάνει στην ζωή του, θα πρότεινα την εξής άσκηση. Ας μην κάνει τίποτα και απλά ας καθίσει να παρατηρήσει προς τα πού τραβάνε το πνεύμα και το σώμα του χωρίς να τα πιέσει. Τι τα ελκύει όταν δεν υπάρχει πίεση; Μόνο όταν αφηνόμαστε ολοκληρωτικά αναδύονται οι πραγματικές επιθυμίες. Έτσι λοιπόν και στη δική μου ζωή, δεν υπήρξε ποτέ κανένα ερέθισμα. Απλά κοίταζα τον εαυτό μου να πηγαίνει προς το γράψιμο, άθελα μου, χωρίς να τον πιέζω.
7. Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;
Ξέρετε, αν και θα το ήθελα δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Επειδή η έννοια της λογοτεχνίας, τουλάχιστον για εμένα, εφάπτεται με την έννοια της τέχνης συνολικά, και μετά με την έννοια της δημιουργίας σε όλες της τις μορφές, και ακόμα παραπέρα με αυτή της νόησης και της ζωής. Οπότε θα έπρεπε να ορίσω τώρα την έννοια της ζωής, δηλαδή του είναι, της ύπαρξης, κάτι επικίνδυνο, επειδή αυτή η έννοια είναι φτιαγμένη κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μας διαφεύγει συνεχώς… … …
… Πάντως νομίζω ότι τελικά και κατά κάποιο τρόπο απάντησα.
8. Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;
Το να πω κάτι γι’ αυτό δεν θα ήταν σωστό, δεν μπορώ να εξηγήσω ή να διατυπώσω το οτιδήποτε για κάποιον άλλον. Κάτι που μάλιστα θα μπορούσε να ακουστεί ως κατηγορία. Αν θεωρήσουμε φυσικά πως το να μην διαβάζουμε είναι κάτι αρνητικό. Θα σας πω όμως το εξής. Έζησα κάποια χρόνια στην Γαλλία κι εκεί κατάλαβα πως το σύνολο της κοινωνίας δίνει πιο μεγάλο βάρος στο βιβλίο. Το βιβλίο εκεί είναι κάτι οικείο και καθημερινό, το συναντάς και ακούς για αυτό διαρκώς. Το κρατάνε στα χέρια τους παντού και το σέβονται ως κομμάτι της παράδοσής τους. Ακόμα και στην Ισπανία που μένω πολύ καιρό, συμβαίνει κάτι παρόμοιο, τα βιβλία αποτελούν ζωντανό κομμάτι της καθημερινότητας. Νομίζω πως στην Ελλάδα δεν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο.
Αν έχω τον χρόνο θα ήθελα να διηγηθώ κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ομολογώ ότι τον Σαρκοζί δεν τον συμπαθώ και πολύ… όμως πριν κάποια χρόνια, πριν τον βάλουν φυλακή, του είχαν πάρει μια συνέντευξη σχετικά με το βιβλίο και την Λογοτεχνία. Η εκπομπή λεγόταν “Livres & Vous”. Λοιπόν, έμεινα κατάπληκτος από τις γνώσεις του στην Λογοτεχνία. Πραγματικά, δεν ξέρω αν κάποιος τωρινός Έλληνας πολιτικός έχει παρόμοιες γνώσεις για το συγκεκριμένο αντικείμενο. Και αυτό μάλλον κάτι δείχνει… … …
9. Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στην ψηφιακή εποχή μας;
Νομίζω πως σωτήριο. Έχω την αίσθηση πως έχουμε βουτήξει πολύ βαθιά στον ωκεανό του ψηφιακού και είναι μια κατάδυση πολύ επικίνδυνη. Έχω μεγάλη αμφιβολία αν τελικά μας μένουν ανάσες για την επιστροφή στην επιφάνεια, σε αυτό που θεωρούμε και θεωρείται πραγματικό, δηλαδή απτό. Με αυτή την έννοια τα βιβλία μπορούν να δώσουν οξυγόνο. Αυτό που προσφέρει μια καλή ανάγνωση είναι στιγμές παύσης, κάτι εξαιρετικά χρήσιμο στους ρυθμούς που μας έχει επιβάλει η τεχνολογική οδός. Παύση και περισυλλογή για το πού βρισκόμαστε, γιατί, και το προς τα πού θα μπορούσαμε να κατευθυνθούμε από εδώ και πέρα.
10. Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;
Τον Κολοσσό του Αμαρουσίου, Τον Κολοσσό του Αμαρουσίου, τον Κολοσσό του Αμαρουσίου, τον Κολοσσό του Αμαρουσίου και μάλλον τον Τροπικό του Καρκίνου.
11. Πιστεύετε στη μοίρα ή στην τύχη;
Πιστεύω και στα δύο, στην σύνδεσή τους, στην ύπαρξη του ενός μέσα στο άλλο. Πιστεύω ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον τύχης μέσα στο οποίο θα μπορέσουμε να διαμορφώσουμε μια μοίρα που να αξίζει να την ζήσουμε και να την χαρούμε… …
… Αν και θα μπορούσα να σας πω απλά αυτό: νιώθω πως είμαι τυχερός που η μοίρα μας έφερε κοντά και γνωριστήκαμε και είχα την ευκαιρία να απαντήσω στις ωραίες ερωτήσεις σας. Οπότε ευχαριστώ και την τύχη και την μοίρα κι εσάς και εύχομαι τα καλύτερα σε όλους! Να είστε καλά και να έχετε όμορφες μέρες!
