/Βιβλιοκριτική: Οργή (Άννα Γαλανού)

Βιβλιοκριτική: Οργή (Άννα Γαλανού)

Γράφει ο Νίκος Ναούμης, πολιτικός επιστήμονας – συγγραφέας

Το τελευταίο διάστημα γράφω όλο και πιο σπάνια για βιβλία. Ίσως γιατί όλο και πιο σπάνια συναντώ εκείνα που μου γεννούν την ανάγκη να μοιραστώ όσα αισθάνθηκα διαβάζοντάς τα. Μέσα στην πληθώρα των εκδόσεων, όπου η ευκολία της γραφής συχνά υποκαθιστά την ουσία της λογοτεχνίας, αναζητώ ακόμη τις ιστορίες που έχουν κάτι αληθινό να πουν.

Η «Οργή» της αγαπημένης μου φίλης Άννας Γαλανού, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα, είναι μία από αυτές.

Ένα ταξίδι στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Ένα μυθιστόρημα που διδάσκει Ιστορία, όχι μέσα από τη στεγνή παράθεση γεγονότων, αλλά μέσα από τις ζωές των ανθρώπων που τη βίωσαν.

Με τρόπο εύληπτο, ζωντανό, απαλλαγμένο από προκαταλήψεις και εύκολες ερμηνείες. Η Άννα ενδιαφέρεται εξίσου για όσα η Ιστορία αφήνει μέσα στους ανθρώπους. Τον φόβο που φωλιάζει στις ψυχές, την καχυποψία που δηλητηριάζει τις σχέσεις, την οργή που γεννιέται όταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνθλίβεται. Μας μεταφέρει με αξιοθαύμαστη παραστατικότητα σε μια κοινωνία που έφτασε να υποψιάζεται ακόμη και τον αέρα που ανέπνεε.

Μέσα από τις σελίδες ξεπηδούν ανθρώπινες ιστορίες γεμάτες αντιφάσεις, αδυναμίες, προσδοκίες και πληγές. Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι οι χαρακτήρες. Καλοδουλεμένοι, με σπάνιο ψυχολογικό βάθος, άνθρωποι που δεν υπάρχουν απλώς για να υπηρετήσουν την πλοκή, αλλά κουβαλούν ο καθένας τη δική του αλήθεια. Τους καταλαβαίνεις ακόμη κι όταν διαφωνείς μαζί τους. Τους αισθάνεσαι ακόμη κι όταν σωπαίνουν.

Η Άννα γνωρίζει καλά πως η λογοτεχνία δεν χρειάζεται να φωνάζει για να συγκινήσει. Χρειάζεται να βλέπει βαθιά μέσα στον άνθρωπο.

Στο τέλος, παρά το σκοτάδι, απομένει η πίστη πως το καλό μπορεί να νικήσει. Όχι επειδή η ζωή είναι δίκαιη, αλλά επειδή ο άνθρωπος εξακολουθεί να αντιστέκεται.

Ένα μυθιστόρημα αντάξιο μιας λογοτέχνιδας που με κάθε νέο έργο της μας προσφέρει έναν ακόμη λόγο να αγαπούμε τη λογοτεχνία, υπενθυμίζοντάς μας πως η πραγματική αξία της νεοελληνικής πεζογραφίας βρίσκεται σε όσα την κάνουν διαχρονική. Στην αλήθεια των χαρακτήρων, στη δύναμη των συναισθημάτων και, πάνω απ’ όλα, στον άνθρωπο.