Γράφει ο Μπακίρα

Bro,

Να σού ζητήσω βοήθεια; Στην γλώσσα μας, αυτόν τον τίτλο, πώς θα τον απέδιδες;
Θα έλεγες, Το Λιοντάρι στην Πύλη; Η θα έλεγες, Η Πύλη των Λεόντων; Εχοντας στο
μυαλό μου το σκαρίφημα στο εξώφυλλο τού βιβλίου, το δικό μου μυαλό πηγαίνει στην Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες.

Τα πιτσιρίκια μου, δεν είναι πιά καθόλου πιτσιρίκια. Υπήρξαν όμως κάποτε
<<κουτάβια>>. Όπως όλοι μας. Τότε, καταδέχονταν την παρέα μου πολύ περισσότερο από τώρα. Πιό πολύ όμως, απολάμβανα εγώ την δική τους. Με μάγεψε η <<παιδική λογοτεχνία>> πού διαβάσαμε παρέα.

Κάποτε ξεθάρρεψα. Αναζήτησα το συγκεκριμένο βιβλίο της Mary Renault. Θέλησα να το μοιρασθώ μαζύ τους σε ελληνική μετάφραση. Καί φυσικά, δεν το βρήκα. Τότε τουλάχιστον, δεν είχε μταφρασθή στην γλωσσα μας. Προφανώς, επειδή επισήμως κατατάσσεται στα <<παιδικά>> αναγνώσματα. Βέβαια, το μόνο <<παιδικό>> πού έχει, είναι η απατηλώς αφελής γραφή. Τίποτε άλλο. Πρόκειται γιά μιά σειρά διηγημάτων γιά <<παιδιά>>, εμπνευσμένων από την αρχαία Ελλάδα. Αφού δεν το βρήκα σε μετάφραση, κράτησα στα χέρια μου το παληό δικό μου εγγλέζικο πρωτότυπο. Ο τίτλος τού σημερινού μας παραμυθιού αποτελεί την κεντρικήν ιστορία.

Από αυτήν, έχει πάρει τον τίτλο καί όλο το βιβλίο. Μού φάνηκε πώς θα μπορούσα να επεξεργασθώ κάποιαν αφήγηση. Ξεκίνησα λοιπόν καί διάβασα αυτήν την κεντρικήν ιστορία. Καί δεν τόλμησα να επεξεργασθώ το παραμικρό. Μού φάνηκε πως θα μαγάριζα την ομορφιά της ιστορίας. Ούτε ξαναδιάβασα κάποιαν από τις άλλες.

Σκιάχθηκα πως θα μού χάλαγε την μαγεία της συγκεκριμένης.

Πρόκειται γι’ αφήγηση της μάχης των Θερμοπυλών. Ομως τούτη δώ με μάγεψε.
Την βρήκα, απολύτως ξεχωριστή. Να δώσω τα κατ’ εμέ κρίσιμα δεδομένα;

– Ο βασιλιάς διαπιστώνει την ύπαρξη της Ανοπαίας ατραπού. Κάτι πού αγνοούσε έως τότε.
– Συνειδητοποιεί ότι ο εχθρός την έχει ανακαλύψει κι’ ετοιμάζεται να τον κυκλώση.
– Οριακά, προλαβαίνει να φύγη αγγελιοφόρος, μ’ εντολή ν’ αναφέρη στην πατρίδα τα καινούργια δεδομένα.
– Εστω ότι μπορεί να συμβή το θαύμα. Να προλάβη να φθάση καινούργιος αγγελιοφόρος από την πατρίδα με καινούργιες οδηγίες. Τί θα έλεγαν αυτές οι καινούργιες οδηγίες; Υποθέτω κάτι τέτοιο: Καλέ ζουρλάθηκες; Πώς ηδυνήθης κι’ είπες το, λωλαίνεις αφορμάδι; Να χαραμίσης τριακόσια διαλεκτά κοντάρια σε μιά μάχη πού σίγουρα θα χαθή; Να θυσιάσης τριακόσιους λεβέντες, πού με τα κοντάρια

τους θα είναι πολύ πιό χρήσιμοι σε κάποιαν άλλη μάχη κάπου αλλού; Να στείλης στον
Αδη μιάν ώρα αρχύτερα τριακόσια βαρβάτα αρσενικά, σε μιά Σπάρτη πού έχει οξύ δημογραφικό πρόβλημα; Κάτι πού ξέρεις καλά, αφού διάλεξες τούς συντρόφους σου
σ’ αυτήν την εκστρατεία, μεταξύ εκείνων πού έχουν προλάβει να τεκνοποιήσουν; Καλέ τσακίσου φύγε απ’ εκεί, όσο προλαβαίνεις…
Ομως αυτό δεν μπορεί να γίνη, διότι ο δεύτερος αγγελιοφόρος δεν προλαβαίνει
να φθάση. Καί τι κάνει τότες ο βασιλιάς; Δεν ερμηνεύει τις εντολές πού έχει λάβει
σύμφωνα με την ουσία τους. Απλώς τις εφαρμόζει.

Μ’ άλλα λόγια; πρώτος απ’ όλους καί καλύτερος, ο βασιλιάς πρέπει να εφαρμόση τον νόμο! Πρώτος απ’ όλους καί καλύτερος, ο αρχηγός πρέπει να συμμορφωθή με τούς κανόνες! Με δυό κουβέντες: Στις Θερμοπύλες μπήκε ο θεμέλιος λίθος τού Συνταγματικού Δικαίου! Αν δηλαδή η ανθρωπότητα χρωστά στην Αθήνα τον Παρθενώνα, στην Σπάρτη χρωστά το Συνταγματικό Δίκαιο! Θάταν λάθος ν’ αναρωτηθούμε, ποιό από τα δυό είναι το πιό σημαντικό; Προτείνω να τα δούμε ως συμπληρωματικά τό ένα τ’ αλλουνού.

Κι’ ολα αυτά, βγαλμένα από μιάν ιστορία, γραμμένη σε ύφος αφελέστατα παιδικό…
Καί τώρα πού σού είπα την ιστορία Bro, πες μου κι’ εσύ ποιά μετάφραση τού τίτλου
διαλέγεις; <<Το λιοντάρι στην πύλη>> ή <<Η Πϋλη των λεόντων>>;