Γράφει ο Μπακίρα

Στην Βρέμη. Στην τότε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Δυτικής Γερμανίας. Το 1981.

Μία από τις παλαιές δόξες της εμπορικής ναυτιλίας της Ηπειρωτικής Ευρώπης η Βρέμη. Ομως Bro, αν δεν είσαι θαλασσινός σαν κι’εμένα σε μπέρδεψα. Να προσπαθήσω να σού εξηγήσω;

Ας πούμε ότι στεκόμαστε σε κάποια παραλία στην νότια ακτή της Βρετανίας. Ας πούμε ότι χαζεύομε την θάλασσα. Την θάλασσα της Μάγχης. Με ρωτάς: τι είναι πέρα από την θάλασσαν αυτή; Σού απαντώ: το Continent. Μόνον πού Continent εδώ δεν σημαίνει ήπειρος. Υποδηλώνεται η βόρεια ακτή της Δυτικής Ευρώπης. Από την ανατολικήν άκρη της Γερμανίας, Δυτικής Γερμανίας τότε, μέχρι καί την χερσόνησο της Βρετάνης.

Να γράψωμεν ένα τόξο. Ξεκινάμε από το βορειότατο άκρο της Σκανδιναυικής χερσονήσου. Φθάνομε στην ανατολικήν άκρη της Γερμανίας. Μετά, δυτικά, ως την χερσόνησο της Βρετάνης. Πολλά λιμάνια σ’ αυτό το τόξο είχαν υπάρξει σημαντικά κέντρα εμπορικής ναυτιλίας.

Ενα από αυτά ήταν καί η Βρέμη. Βέβαια, κατά την εποχή στην οποία αναφερόμεθα αυτές οι εμπορικές ναυτιλίες είχαν ήδη μπεί σε τροχιά συρρικνώσεως. Ομως, φαίνεται ότι τά άυλα πάγια είναι μακροβιότερα των <<υλικών τοιούτων>>. Αυλα πάγια όπως εμπειρία, τεχνογνωσία, παράδοση. Επειτα, οι υποδομές. Υποδομές πού αρχικώς ανεπτύχθησαν προς στήριξιν της βορειοευρωπαικής καί βορειοθαλασσίτικης εμπορικής ναυτιλίας. Υποδομές πού χρειάσθηκε κάποια στιγμή ν’ αναζητήσουν διεθνές μεροκάματο γιά να βγή το καρβέλι.

Εν ολίγοις: σοφία πού δεν χάθηκεν επειδή σκραπαρίστηκαν μηχανήματα, γκρεμίστηκαν ντουβάρια, άλλαξαν χρήσιν οικήματα, αλλαξε η σύνθεση της πελατείας. Κάπως έτσι βρέθηκα κι’εγώ στην Βρέμη γιά μιά σύντομην επαγγελματική μαθητεία. Καί δεν το κρύβω: η θαλασσινή πολιτιστική κληρονομιά μού ζέσταινε την καρδιά. Καθώς περιέλουζε την αύρα τού τόπου.

Είχε μπεί το καλοκαίρι. Σ’ αυτούς τούς παραλλήλους το καλοκαίρι αργεί να σκοτεινιάση. Γυρνούσα σπίτι μου. Η ματιά μου πέφτει σε μιάν αφίσα. Ευφράνθηκεν η ψυχή μου! Ζηλεύω τούς λεβέντες πού ξέρουν τον τρόπο να εκπέμπουν δεικτικό χιούμορ χωρίς να γίνωνται αγενείς.

Η αφίσα έδειχνεν ενα γελαδάρη, cow boy κοινώς, en face. Αγρια η θωριά του. Σκληρό look, θα το λέγαμε με πιό μοντέρνο τρόπο. Το μαντήλι του στραβά, ριγμένο στον ώμο. Με τ’ αριστερό του χέρι κρατούσε προτεταμένο το εξάσφαιρο. Τα γερμανικά μου δεν είναι καλά. Συγχώρησον τυχόν ορθογραφικές αστοχίες. Η λεζάντα πάνω από την εικόνα έγραφε,

– White House Corporation presentiert der Film, “Ein Mann geht ueber Leien”.

Δηλαδή,

– Η (κινηματογραφική) εταιρεία White House παρουσιάζει την ταινία, <<Ενας άντρας πού περνά πάνω από πτώματα>>.

Κάτω από την εικόνα η λεζάντα έγραφε,

– Starring, Ronald Reagan.

Δηλαδή,

– Πρωταγωνιστεί, ο Ronald Reagan.

Μετά

– Costarring

Ητοι, συμπρωταγωνιστούν…Καί ανέφερε διάφορα αστέρια καί νούμερα της διεθνούς πολιτικής της εποχής. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ όλα τα ονόματα.

Bro, πες μου κάτι. Αν φιλιτεχνούσες την αφίσα σήμερα, ποιανού την μούρη θα φόραγες στο πρόσωπο τού λεγάμενου γιά φάτσα; Εγώ, να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω. Ομως είμαι περίπου σίγουρος γιά ένα πράγμα: Στο αριστερό χέρι, αντί γιά εξάσφαιρο θα έβαζα μαχαίρι. Γιατί; Γιά να θυμίζη το δικό μας τραγούδι, το ρωμαίικο. Πάει το μυαλό σου; Θυμήθηκες;

Αιντε Μανταλιώ καί Μανταλένα
Τι έχει ο άντρας σου με μένα;
Εμαθα τραβάει μαχαίρι
με τ’ αριστερό του χέρι.