Η Λούλα Σιγάλα απαντά στις 10+1 Ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής “Το άλεκτον θα θρηνήσει”.

1. Κυκλοφόρησε η ποιητική σας συλλογή “Το άλεκτον θα θρηνήσει” από τις εκδόσεις Βακχικόν. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Όντως κυκλοφόρησε η 2η ποιητική μου συλλογή με τίτλο “το Αλεκτον θα θρηνηθεί”, η οποία είναι η συνέχεια της πρώτης με τίτλο “Δρομολόγια μνήμης”. Η μνήμη μου διεγέρθηκε στην αρχή μετά απο μια πολύ σημαντική απώλεια, τον θάνατο του άντρα της ζωής μου. Σε δεύτερη φάση, η συναισθηματική μνήμη μου διευρύνθηκε, προιόν ανάγκης, είναι, όλα, όσα κάνουμε,και απλώθηκε σε πολύ περισσότερα θέματα με τα οποία διαλεγόμαστε..

Ανάγκη, λοιπόν εν αρχή, και ιδού η ανάγκη που γίνεται λόγος, στην προκειμένη περίπτωση ποιητικός λόγος. Στην συγκεκριμένη λοιπόν, 2η συλλογή, η απώλεια γίνεται ακόμα πιο απτή και συγκεκριμένη, σχεδόν σωματική.

Παράλληλα όμως, αφυπνίζεται και η επαφή με την πραγματικότητα και η θεματολογία διευρύνεται όπως για παράδειγμα στο “διανοείσθαι και πολιτεύεσθαι”,” Μέρα σταυρού”, ή, “Πασχαλιά”.

2. Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο;

Διότι, πρώτον, καταξιώνει τον λόγο και μάλιστα,τον ποιητικό λόγο και γραφή. Ιδιαίτερα στην συγκεκριμένη περίπτωση,όπου το υποκείμενο, η γράφουσα, είχε απόλυτη ανάγκη να εκφρασθεί αλλά και να μοιρασθεί.

Πολλοί οι αποδέκτες που έχουν ζήσει απώλειες και πολλοί, πιστεύω, εκείνοι που κάποιο σημαντικό γεγονός τους αφυπνίζει. Σε αυτό το άνοιγμα, λοιπόν, εισχωρεί, ο δημιουργικός, παρηγορητικός λόγος της ποίησης και εν τέλει, η μετάγγιση θάρρους.

3. Τι είναι συνήθως αυτό που δεν μπορούμε να αρθρώσουμε και μας, πληγώνει;

Πολλά, θα μπορούσα να πώ. Προσωπικά, πιστεύω η έλλειψη αυτογνωσίας και μετά η έλλειψη επικοινωνίας. Το “προς έτερον”. Πρώτα στρέφεσαι στον εαυτό σου και μετά ανοίγεσαι πρός έτερους.Κοινωνικό ζώον ο άνθρωπος είναι. Αλλά, πρώτα κάποια, κάποιας μορφής ενδοσκόπηση.

4. Η ποίηση μπορεί να δώσει σχήμα στη σιωπή;

Φυσικά και μπορεί. Αυτό είναι το στοίχημα,αλλά και η ανατροπή του “άλεκτου”. Ό,τι δεν εκφέρεται θρηνείται. Γι’ αυτό, και η επιλογή του τίτλου. Φυσικά, λογοκρατούμενοι φιλόσοφοι, όπως, ο Βίντγκενστάιν, είχαν αντίθεση άποψη. Ο συγκεκριμένος είχε γράψει: “ό,τι δεν εκφέρεται δια λόγου να αποσιωπάται”.

Άλλο φιλοσοφία και άλλο ποίηση,όμως,με τους μύριους τρόπους έκφρασης του ποιητικού υποκειμένου. Αυτό το “προς έτερον”,με σκοπό την επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα με τον αναγνώστη όποιου γένους και φύσης.

5. Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;

Δεν πιστεύω, ελπίζω. Ελπίζω, λοιπόν,ότι θα το διαβάσει, το βιβλίο, και ελπίζω ότι θα βρεί θέματα που θα τον αγγίξουν ,ή, ακόμα,ακόμα που τον αφορούν.

Ήδη,χαίρομαι που άνθρωποι που ελάχιστα τους γνωρίζω μου γράφουν ώς να γνωριζόμαστε…

Άρα,κάτι αισθάνονται ότι τους αφορά.

6. Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Η απώλεια, όπως έγραψα, ήδη στην αρχή της συνέντευξης. Το κενόν. Και…”η φύση δεν αγαπά τα κενά” όπως μας έχει παραδοθεί απο την αρχαιοελληνική γραμματεία. Μετά, φυσικά, όσο επεξεργάζεσαι αυτό που σε διακατέχει,τόσο, ενδυναμώνεσαι και κάποια στιγμή εκφέρεσαι προς τα έξω.Πολλοι οι τρόποι εκφοράς. Προσωπικά,με συνάντησε η ποίηση και την διάλεξα.

7. Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;

Μα η λέξη το λέει: Η τέχνη του λόγου και μάλιστα του γραπτού λόγου

8. Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;

Δεν το γνωρίζω με βάση στοιχεία, γνωρίζω ότι λέγεται πολύ αυτό. Στη φύση του βέβαια ,αν ισχύει,είναι, ένα εξαιρετικά ανησυχητικό γεγονός, ως κοινωνικό και πολιτιστικό φαινόμενο.

9. Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στην ψηφιακή εποχή μας;

Δύσκολη, άβολη ερώτηση σε κάποιαν σαν και μένα.

Λάτρης του χαρτιού και του έντυπου βιβλίου,τα βιβλία βρίσκουν θέση στο προσκεφάλι μου, δίπλα μου,να τα πιάνω,να τα ξεφυλλίζω, να τα σημειώνω…ένας απτός κόσμος που δεν αποχωρίζομαι

Απλά, αλλάζουν οι τίτλοι

10. Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;

Τρεχόντως,απαριθμώ:

– “Αυτό που σπαράζει μέσα μου”του Στάθη Γκόνου

-” Είμαστε αστρόσκονη” του Δ.Σιμόπουλου

-” Απαντα ποιήματα” του Αντώνη Φωστιέρη

-” Κρυμμένη πατρίδα”

– ” Σαν μυθιστόρημα” του Γ.Κιουρτσάκη.

11. Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό, στην εποχή μας;

Ανεπιφύλακτα, ρομαντισμός με δόση ρεαλισμού για να μην απογειωθούμε εντελώς…