Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στην ουσία του άνω θρώσκω, δεν είναι και ό,τι πιο συνηθισμένο στις μέρες μας. Ο Χρήστος Παπαγεωργόπουλος με το “Στα χνάρια του Θεού και του Ανθρώπου”, από τις εκδόσεις Όστρια, ακολουθεί έναν δύσκολο λογοτεχνικό δρόμο κι αναμετράται με τη θεώρηση του ανθρώπου ως σπόρο Θεού.

Η ποίησή του πλησιάζει συχνά τη δοκιμιακή αναδρομή στην πορεία του ατόμου στον κόσμο, τις αδυναμίες αλλά και τις αστείρευτες δυνατότητές του.

Σε άλλα σημεία γίνεται λίγο πιο λυρική, πιο προσωπική αγγίζει ένα είδος εξομολόγησης που επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε προαιώνια ερωτήματα και να θέσει την ανθρώπινη φύση αντιμέτωπη με τον προορισμό και την αξιακή στόχευσή της.

Ο ποιητής δεν παίρνει τον ρόλο του συμβουλάτορα, του ηθικού καθοδηγητή. Περιγράφει τις καταστάσεις με παραστατικότητα και ειλικρίνεια, και τελικά ζητά από τον αναγνώστη όχι τη μετάνοια ή την υποχρεωτική καταφυγή στην πίστη και τα δόγματα. Απλώς παρουσιάζει τις καταστάσεις κι επισημαίνει τον υλικό και πνευματικό αποπροσανατολισμό από τον δρόμο της αυτοεκπλήρωσης.

Ο Παπαγεωργόπουλος έκανε ένα τολμηρό ποιητικό βήμα.

Θεματολογικά άγγιξε την ουσία της ύπαρξης. Υφολογικά άγγιξε το μεταίχμιο ανάμεσα στο δοκιμιακό λόγο και την ποιητική αισθαντικότητα. Σίγουρα πάντως βάδισε στα χνάρια του Θεού, της πίστης, της εσωτερικής δύναμης, της κατανόησης, της καλοσύνης για να χαράξει τα χνάρια της ανθρώπινης θέλησης, της αλληλεγγύης, της σεμνότητας.