Γράφει ο Μπακίρα

Ηλθεν ώρα να σκαρώσωμε καινούργιο παραμύθι. Κι’ως το Πάσχα τού Καλοκαιριού μένουν δυόμισυ μέρες. Να λάβωμεν εμπνευσιν από το πνεύμα των ημερών;

Να σε ρωτήσω λοιπόν: από τούς μαθητές τού Μεγάλου Δάσκαλου, ξεχωρίζεις κάποιον; Εγώ ξεχωρίζω τον Αριμαθαίο! Ομως πρέπει να συντονισθούμε στην ίδια συχνότητα. Οπότε χρειάζεται να μακρύνω λίγο την αφήγηση. Συγχώρησον!

Ο Μεγάλος Δάσκαλος μπαίνει στα Ιεροσόλυμα. Οι Ιεροσολυμίτες τον υποδέχονται ως τον <<βασιλέα των Ιουδαίων>>. Ομως πάιζει, διαφορετικοί άνθρωποι να καταλαβαίνουν διαφορετκά πράγματα ακούγωντας ή προφέρωντας την ίδια λέξη; Παίζει καί καλοπαίζει!

Ο ίδιος έχει κατά νούν την βασιλεία των ουρανών. Οι ιεροσολυμίτες έχουν κατά νούν τον κοσμικό Μεσσία ο οποίος θ’αναστήση το βασίλειοτού Ισραήλ!

Αλήθεια, πώς προέκυψε να φανταζώμεθα τον Θεό ως βασιλέα; Υποψιάζομαι, ότι πρέπει ν’αναζητήσωμε την απάντηση στον ανθρωπομορφισμό.

Τρείς προσεγγίσεις ξέρω στην μορφοποίηση τού θείου. Μπορεί να υπάρχουν περισσότερες καί να μην το γνωρίζω εγώ.
– Την τερατομορφική. Φερ’ ειπείν, αυτήν πού συναντάμε στηναρχαία Αίγυπτο, στην ινδική χερσόνησο ή στην χερσόνησο τού Ανάμ.
– Την απόλυτη απαγόρευση. Φερ’ειπείν, αυτήν πού συναντάμε στον Ιουδαισμό ή στο Ισλάμ. Νομίζω καί στην θρησκεία των αρχαίων Φοινίκων.
– Τέλος την ανθρωπομορφική. Τουλάχιστον στούς χώρους της εγγύς Ανατολής καί της καθ’ ημάς Ανατολής, ελληνικό δημιούργημα.

Ποιό ήταν λοιπόν, το κυρίαρχο πολίτευμα της εποχής; Η βασιλεία. Ετσι, φαίνεται λογικό. Η ανθρωπορορφική προσέγγιση στην μορφοποίηση τού θείου να οδηγή τούς ανθρώπους στο να φαντάζωνται τον Θεό ως <<βασιλέα των βασιλέων>>.

Ομως προκύπτει πρόβλημα, καί πρόβλημα σοβαρό, αν οι
Ιεροσολυμίτες περιμένουν από τον Δάσκαλο την ανάσταση τού βασιλείου τού Ισραήλ. Οπότε καί συνέρχονται κατεπειγόντως οι προεστοί των Ιουδαίων:

– Τί ποιήσωμεν με τον άνθρωπον αυτόν; Ει αφίωμεν αυτόν καί λαός πιστεύει εις αυτόν, ελθόντες Ρωμαίοι άρουσιν ημάς καί τον τόπον ημών. Δηλαδή: <<Τί θα κάνωνε μ’αυτόν τον τύπο; Αν τον αφήσωμε κι’ ο
λαός πιστέψη ότι είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας ο οποίος θ’αναστήση το βασίλειο τού Ισραήλ, θάλθουν οι Ρωμαίοι καί θα μας πάρη καί θα μας σηκώση>>.

Τι παίζει εδώ; Εγνοια γιά το γένος; Προφάσεις εν αμαρτίαις; Μού φαίνεται το πιό απλό απ’όλα: εκλογίκευση! Εχουν προηγούμενα μαζύ του. Γιατί; Γιατί δεν χαρίσθηκε στην βλακεία τους καί στην υποκρισία τους. Βλακεία, διότι ερμηνεύουν τις Γραφές κατά λέξιν κι’οχι κατ’έννοιαν καί σύμφωνα με το πνεύμα της
διδασκαλίας. Υποκρισία, διότι αυτά πού κάνουν δεν συνάδουν μ’αυτά πού διδάσκουν. Κι’όσες φορές προσπάθησαν να τον εκθέσουν μπροστά σεκόσμο τούς έκανε ρόμπα…Τώρα, βρίσκουν λόγο να αιτιολογήσουν στην συνείδηση τους, γιατί πρέπει να τον ξεφορτωθούν!

Παν νοήμον άτομο στην θέση τού Δάσκαλου θ’αγωνιούσε. Γιατί θα καταλάβαινε ότι ο κλοιός γύρω του σφίγγει. Καί θα καταλάβαινε, ότι δεν υπάρχει διαφυγή. Αποσύρεται στον κήπο καί προσεύχεται. Εχει
καλέσει κοντά του, τούς τρείς κολλητούς εκ των μαθητών του. Γιατί χρειάζεται συμπαράσταση. Καί τι κάνουν οι ευλογημένοι (ίνα μη τι χειρότερον είπομεν); Τόριξαν στον ύπνο! Να πω την κακία μου; Θα την
πω. Προφανώς ροχαλίζουν κιόλας. Αρκετά δυνατά, ώστε να διευκολύνουν την κουστωδία να εντοπίση τον Δάσκαλο μέσα στον δενδροφυτεμένο
κήπο…

Τί άλλο κάνουν καθώς ο Δάσκαλος οδηγείται στούς προεστούς καί μετά στο πραιτώριο; Ακολουθούν από απόσταση ασφαλείας! Γιατί; Γιατί τούς παίρνει. Αξεστοι μεταξύ άξεστων. Αγροίκοι μεταξύ αγροίκων. Μιά χαρά μπορούν να κρυφθούν μέσα στην ανωνυμία τού πλήθους. Φθάνει μόνον, να μην ανοίγουν το στοματάκι τους καί να μην κελαηδούν. Θυμάσαι;

– Μωρέ τι μας λές; Πως δεν είσαι κι’εσύ στην παρέα του; Καλέ, μέχρι κι’η προφορά σου σε προδίνει, πως είσαι κι’εσύ από την Γαλιλαία!
Η πρώτη αντίδραση τού ρωμαίου διοικητή, τού Πιλάτου δηλαδή, είναι αυτή ενός συνετού manager: δεν θέλει ν’ανακατευθή σε εσωτερικά ζητήματα των ντόπιων. Ομως οι δικοί σου τόχουν βάλει γινάτι. Πρέπει να σταυρωθή. Καί βρίσκουν το αδύναμο σημείο τού Πιλάτου: όποιος κάνει τον εαυτό του βασιλέα, αντιλέγει στον καίσαρα. Αν δεν τον σταυρώσης, δεν θα είσαι φίλος τού καίσαρος.

Ετσι, αφού δεν τα κατάφεραν με άλλο τρόπο, καταφέρνουν την καταδίκη τού Δάσκαλου ως στασιαστού κατά της ρωμαικής εξουσίας.

Δυό διευκρινίσεις. Η πρώτη.
– Της σταυρώσεως, έπρεπε να προηγηθή διαπόμπευσις. Της πομπής πεοηγείτο κάποιος, ο οποίος κρατούσε μία πινακίδα. Η πινακίδα αυτή έγραφε το όνομα τού σταυρωθησομένου καί το αδίκημα του: ΙΝΒΙ. Δηλαδή: τον λένε Ιησού, είναι από την Ναζαρέτ, καταδικάσθηκε επειδή ανεκήρυξεν εαυτόν βασιλέα των Ιουδαίων. Δηλαδή, στασίασε εναντίον της ρωμαικής εξουσίας στην Ιουδαία.

Κι’η δεύτερη.
– Το κουφάρι τού σταυρικώς θανατωθέντος έπρεπε να μείνη άταφο. Γιατί; Γιά νάχουν φαί τα καημένα τα όρνια; Οχι βέβαια! Διότι σύμφωνα με τα ειωθότα της εποχής, έτσι θα συνεχιζόταν η τιμωρία καί το μαρτύριο καί μετά θάνατον. Στον κάτω κόσμο.

Καί τώρα, κάνει την εμφάνιση του στην σκηνή Αριμαθαίος. Ως εκείνη την στιγμή, εν κρυπτώ μαθητής τού Μεγάλου Δάσκαλου. Δεν είναι αγροίκος, ούτε άξεστος γιά ν’ανακατευθή με το πλήθος καί να κρυφθή. Ως ένας από τούς προεστούς των Ιουδαίων, είναι επώνυμος κι’αναγνωρίσιμος. Ισως αυτή να είναι καί η εξήγηση, γιατί να είναι εν κρυπτώ μαθητής. Ομως ως πρόκριτος, προφανώς έχει κάποιες κοινωνικές σχέσεις με τον Πιλάτο. Οχι κολλητιλίκια. Απλές κοινωνικές σχέσεις. Λόγου χάριν, προφανώς έχει κατά καιρούς συνεργασθή με τον ρωμαίο διοικητή γιά την διευθέτηση κάποιου διαδικαστικού θέματος. Καί του ζητά, άδεια ταφής. Αδεια ταφής ενός σταυρικώς εκτελεσθέντος στασιαστού εναντίον της ρωμαικής εξουσίας. Ομως δεν ξέρει, πώς θ’αντιδράση ο ρωμαίος διοικητής. Οπότε παίζει τον λαιμό του, κορώνα γράμματα; Θα μπορούσε μιά χαρά, να θρηνήση τον Δάσκαλο στην ασφάλεια τού σπιτιού του!

Γιατί τού κάνει το χατήρι ο Πιλάτος; Πρώτον, διότι ξέρει πως έχει χεσμένη την φωλιά του ο ίδιος. Δεύτερον, διότι θέλει να κοπάση ο θόρυβος καί να καταλαγιάση η σκόνη το συντομώτερο δυνατόν. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλει να διατάξη τις λεγεώνες του εναντίον ντόπιων επαναστατών ή στασιαστών. Κι’αυτό, όχι από ευαισθησία γιά την ανθρώπινη ζωή. Απλώς δεν θέλει να ερωτηθή από τούς ανωτέρους του, τί έκανες βρε βλάκα; Καί να πρέπει ν’απαντήση. Πριράζει πού με συγκινούν τύποι σαν τον Αριμαθαίο;

Προνομιούχοι πού συντάχθηκαν με παρίες; Ανθρωποι πού θυσίασαν κάποια λαμπρή καριέρα, φερ’ειπείν για ν’ασκήσουν ιατρική υπό συνθήκες ιεραποστολικές παραδείγματος χάριν κάπου στην Αφρική; Εχω αυτό το κακό συνήθειο. Να βαραίνω την κουβέντα. Να πώ κάτι γιά να χαμογελάσωμε καί να χαλαρώσωμε;

Ο φίλος μου ο Gareth, σπούδασεν ανάλυση συστημάτων. Πριν αναζητήση κανονική δουλειά, δούλεψε κάποιο διάστημα στο Σουδαν μέσω κάποιου σχήματος πού λεγόταν Voluntary Services Overseas. Εθελοντικές Υπηρεσίες στο Εξωτερικό. Μπορεί να υπάρχη ακόμα.

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς δίδασκε τα σουδανάκια. Θυμάμαι όμως κάποιο γράμμα πού μούστειλε από το Σουδάν πριν από κάποιες δεκαετίες.

Κάπως έτσι τελείωνε: <<…ευτυχώς, πρόλαβα να τελειώσω το γράμμα πριν κοπή ξανά το ρεύμα. Σ’αυτόν τον τόπο, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος…>>