Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η ηδονή της γεύσης, η άφθονη αγάπη για το φαγητό, όταν εξελιχθεί σε λαιμαργία γίνεται μία κατάσταση που έχει κατακριθεί θρησκευτικά, ηθικά και κοινωνικά ανά τους αιώνες.

Πότε η σχέση με το φαγητό γίνεται από ζήτημα επιβίωσης και ευχαρίστησης καταστροφή και και εξάρτηση που κατακρίνεται ηθικά;

Μύθοι, ιστορίες, γεγονότα μέσα στον ρου της Ιστορίας, έχουν βάλει πολλές φορές στο κέντρο του ενδιαφέροντος τη σχέση του ανθρώπου με το φαγητό. Σχέση ευχαρίστησης, επιβίωσης αλλά και καταστροφής.

Η Francine Prose στο βιβλίο της “Λαιμαργία”, καταπιάνεται με την αμαρτωλή σχέση μας με το τραπέζι και την τροφή.

Μία σειρά βιβλίων που ασχολείται με τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα και στον αριθμό πέντε αφιερώνει τις σελίδες της στη διερεύνηση αυτής της παθιασμένης σχέσης.

Το φαγητό δεν καταναλώνεται από τον άνθρωπο αποκλειστικά για λόγους επιβίωσης. Ενισχύει τις ανθρώπινες σχέσεις και πολλές φορές λειτουργεί ως συναισθηματικός καταλύτης ή ως μία κρυψώνα στην οποία καταχωνιάζουμε ανομολόγητα τραύματα και ενοχές.

Η συγγραφέας προσδίδει στο φαγητό μία πνευματική διάσταση, η οποία το μεταθέτει σε ένα μεταφυσικό στάδιο που αναλαμβάνει τις σωματικές και συναισθηματικές μας ανάγκες.

Η εκκλησιαστική κατάκριση της λαιμαργίας δεν μπορεί να αποτρέψει τον αναγνώστη να είναι ακραία πεινασμένος για την ανάγνωση ενός βιβλίου που ασχολείται με μία τόσο βαθιά ανάγκη επιβίωσης και ηδονής.

Μέσα από το βιβλίο της Francine Prose ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να καταναλώσει τροφή για σκέψη, μέσα από σκέψεις που αφορούν την πολιτισμική απαξίωση και τη θρησκευτική κατακραυγή της λαιμαργίας μέχρι την προσωπική αντίληψη που κάθε άνθρωπος έχει για την ίδια. Η ποσότητα του φαγητού και η επιθυμία διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, οπότε η λαιμαργία είναι ένα αμάρτημα ασύμμετρο που δεν μπορεί εύκολα να κατηγοριοποιηθεί σε μία συγκεκριμένη ποσότητα.

Είναι, αναμφίβολα, ένα βιβλίο που προκαλεί έντονη πείνα… για ανάγνωση..