Γράφει ο Μπακίρα

Καλέ μου φίλε,

Η παράσταση, Rock n Roll

Επανάσταση, Rock n Roll

Μα στη Δύση, να το φέρνουν οι Ρωμηοί

————————————

Σήμερα, θέλω να μιλήσωμε γιά την κουταβοποίηση των εφήβων!

Το πού θα σού πω, δεν κατέχω το. Μα το ψυχαναμίζομαι. Καί θαρρώ, πώς άδικο δεν έχω.

Ψυχανεμίζομαι λοιπόν, πώς στα έξυπνα κοινωνικά αγρίμια η κοινωνική ενηλικίωσις συγκλίνει χρονικώς προς την αφύπνιση τού γεννητικού τους συστήματος!

Μόνον μη μού γυρέψης απόδειξη. Τέτοιαν δεν έχω. Αλλωστε είναι αποκοτιά, κάποιος τύπος σαν καί μένα ν’ ακουμπά τέτοια θέματα. Μπορώ όμως, να προσπαθήσω να δώσω λογοτεχνική προσέγγιση στον συλλογισμό. Εκείνη τού μεγάλου Rudyard Kipling!

Θυμάσαι καθόλου την ιστορία τού Μόγλη; Από το Βιβλίο της Ζούγκλας; Διευκρινίζω την ιστορία τού Μόγλη, επειδή το Βιβλίο της Ζούγκλας δεν περιλαμβάνει μόνον αυτήν την ιστορία. Ομως,η ιστορία τού Μόγλη έχει σκεπάσει οτιδήποτε άλλο.

Διαβάζομε λοιπόν στην ιστορία τού Μόγλη, ότι η ζούγκλα έχει Νόμο! Κι’ είναι Νόμος καλός! Διότι δεν ορίζει τίποτα, χωρίς να υπάρχη σοβαρός λόγος!

Κάποιες διατάξεις αυτού τού Νόμου, απογορεύουν σ’ενήλικο λύκο να πειράξη κουτάβι πού δεν έχει κάνει ακόμα τον πρώτο του φόνο στο κυνήγι. Τιμωρία γιά τούς παραβάτες; Θάνατος, έτσι καί γίνουν τσακωτοί. Σχόλιο τού ίδιου τού Kipling; Ετσι θάπρεπε νάναι, αν το καλοσκεφθής! Η Γενική Συνέλευση τού Ελεύθερου Λαού, της Αγέλης των Λύκων δηλαδή, συνέρχεται κάθε Πανσέληνο. Πού συνέρχεται;

Από την περιγραφή, έχω πλάσει με την φαντασία μου κάτι πού μοιάζει με ρηχό νταμάρι. Πυκνή βλάστηση ψηλά, στο χείλος τού γκρεμού. Ετσι, κανείς περίεργος δεν μπορεί να δή τι γίνεται μεσα στο <<νταμάρι>>. Εκτός αν πλησιάση πολύ. Καί ποιός θα κάνη την αποκοτιά, να πλησιάση τόσους πολλόυς λύκους μαζεμένους…Μόλις τα νεογέννητα είναι σε θέση να σταθούν στα ποδαράκια τους, οι γονείς τα φέρνουν στην επερχόμενη Γενική Συνέλευση. Εκεί, με κάποιο τελετουργικό αναγνωρίζονται. Εφ’ όσον αναγνωρισθούν, προστατεύονται. Μέχρι να κάνουν τον πρώτο τους φόνο στο κυνήγι. Μέχρι τότε, αλοίμονο σ’όποιον τολμήσει να πειράξη αναγνωρισμένο κουτάβι.

Ποιός είμαι εγώ γιά να τολμήσω να βάλω την δικιά μου πινελιά πάνω στ’ αριστούργημα τού Kipling; Συγώρησον! Θα το τολμήσω! Κάπως έτσι, αποκωδικοποιώ τον μύθο: η κοινωνική ενηλικίωσις συγκλίνει χρονικώς προς την αφύπνιση τού γεννητικού συστήματος. Δηλαδή: το κουτάβι παύει να χαίρη προστασίας. Αντ’αυτής αναλαμβάνει υποχρεώσεις καί απολαμβάνει δικαιωμάτων ενηλίκου ατόμου πότε; Σε μιά χρονική στιγμή πού συγκλίνει προς την αφύπνιση τού γεννητικού του συστήματος!

Τί συνέβαινε στούς ανθρώπους τον προβιομηχανικό καιρό; Κάτι αντίστοιχο! Ω ναί! Πώς μπορούμε να το δούμε αυτό; Μάλλον εύκολα.

Σκέψου φερ’ειπείν, τελετουργικά ενηλικιώσεως πρωτογόνων φυλών.

Λόγου χάριν, σε ποιάν ηλικία εχαράσσετο το τατουάζ στο πρόσωπο των αγοριών Μαορί; Υστερα, δες μνημικά ίχνη τελετουργικών ή εθίμων ενηλικιώσεως σε <<πολιτισμένες>> ανθρώπινες κοινωνίες. Οπως η περιτομή, το χρίσμα των καθολικών, πότε οι μουσουλμάνες πρωτοφοράνε μπούργκα. Πρόσεξες, πως όλ’ αυτά γυροφέρνουν μιά συγκεκριμένη στιγμή της ανθρώπινης ζωής; Την στιγμή της αναμενομένης, προσδοκωμένης κι’ευελπιστουμένης αφυπνίσεως τού γεννητικού συστήματος;

Τί συμβαίνει στον μεταβιομηχανικό κόσμο; Ακριβώς το αντίθετο!

Η κοινωνική ενηλικίωσις καθυστερεί σοβαρά σε σχέση με την αφύπνιση τού γεννητικού συστήματος! Δηλαδή: οι έφηβοι καθηλώνονται στην ιδίότητα τού επιτηρουμένου, εποπτευομένου καί προστατευομένου μέλους γιά ικανό διάστημα χρόνου μετά την αφύπνιση τού γεννητικού τους συστήματος! Ως <<κουταβοποίηση των εφήβων>> καταλαβαίνω, αυτήν την καθήλωση! Αν μού πης, ιατρικώς ενεδεδειγμένο καί πρακτικώς απαραίτητο θα συμφωνήσω. Μόνον πού, το ενδεδειγμένο καί απαραίτητο δεν αναιρούν το παραφύσιν της ρυθμίσεως. Καί τανάπαλιν.

Υστερα; Υστερα ήλθε το Rock n Roll!

Τόχεις προσέξει; Το rock n roll δεν αντλεί την θεματολογία του από καταστάσεις απλώς νεανικές. Ενα μεγάλο μέρος αυτής της θεματολογίας εμπνέεται από καταστάσεις λυκειακές! Είναι τυχαίο αυτό;

Αν δεν είναι, τί μπορεί να παίζη; Μήπως έτσι, οι έφηβοι τότε εξέφρασαν την δυσφορία τους γιά την κουταβοποίηση τους; Αν όντως είν’ έτσι, μπορεί να μιλάμε γιά μιάν από τις πιό σημαντικές επαναστάσεις στην ιστορία. Ενδεχομένως μοναδική κατά τούτο: δεν εκφράζεται πολιτικά, κομματικά ή σκυθρωπά. Εκφράζεται μέσ’από την μουσική με γέλιο, χαρά, χορό, τραγούδι καί χιούμορ. Αν μ’αυτήν την έννοια το rock n roll απετέλεσε κίνημα, είν’ από τα ελάχιστα στην ιστορία πού δεν καπελώθηκαν κομματικά καί πολιτικά. Αν τώρα ετοιμάζεσαι να μού πής πως καπελώθηκεν εμπορικά καί οικονομικά, μάλλον έχεις δίκιο! Μόνο μάτια μου, σε πειράζει αυτήν την στενόχωρη κουβέντα να την αφήσωμε γι’ άλλη φορά;

Ημαρτον! Συγχώρησον! Ενώ σού μίλησα γιά την χαρά καί το γέλιο τού rock n roll βάρυνα πολύ την κουβέντα μας. Να προσπαθήσω να την articles; Πως; Μεσ’από τούς στίχους ενός μαγικού τραγουδιού τού Chuck Berry: No particular place to go! Να προσπαθήσω να θυμηθώ τούς στίχους; Αν δεν λαθεύω, πάνε κάπως έτσι:

Driving along the automobile,

my baby beside me by the wheel

Δηλαδή…Κάποιος πιτσιρικάς έχει <<δανεισθή>> τ’ αυτοκίνητο τού μπαμπά. Με την άδεια τού μπαμπά, ή χωρίς; Νομίζω σκοπίμως μένει αδιευκρίνιστο. Στην θέση τού συνοδηγού, κάποια κοπελιά. Την χαρακτηρίζει μωρό του. Αρα τάχουν ήδη φτιάξει; Η απλώς το ψήσιμο πάει καλά; Αν σκοπίμως δεν διευκρινίζεται, ορθώς δεν διευκρινίζεται.

I stole a kiss at the end of a mile,

my curiosity running wild

Ξεκίνησαν λοιπόν. Υστερ’ από λίγο, κλέβει ένα φιλάκι. Γεμάτος περιέργεια. Προφανώς, γιά το τι θ’ ακολουθήση. Η μήπως προσδοκία; Καί τότε, η κοπελιά τον εκπλήσσει.

Couldn’t we just go driving slow

with no particular place to go?

Δηλαδή, η κοπελλιά τού άναψε το πράσινο φως. Γουάο. Τι περισσότερο νάθελε;

So we parked way out in the Cocoa Moat

Αραξαν λοιπόν στην προκυμαία με τούς κοκοφοίνικες, μακριά από τ’αδιάκριτα βλέματα.

The night was young and the moon was old,

so we both decided to take a stroll

Προκυμαία…κοκοφοίνικες…γεμάτο το φεγγάρι…νωρίς το βράδυ… ρομαντζάδα…είπαν να κάνουν έναν περίπατο.

Can you imagine the way I felt?

I couldn’t unfasten the safety belt!

Δηλαδή…Ξαφνιάστηκε τόσο πολύ πού τούλθαν όλα τόσο πολύ δεξιά, πού μπλόκαρεν ο φουκαράς! Σε σημείο πού να μην μπορή να ξεκουμπώση την ζώνη ασφαλείας! Κι’ αφού δεν μπορεί να ξεκουμπώση την ζώνη ασφαλείας σαν τί άλλο μπορούν να κάνουν;

All the way home I heard ‘er curse,

for the safety belt that wouldn’t burst!

Σ’όλο τον δρόμο της επιστροφής, την άκουγε να βρίζη την αναθεματισμένη την ζώνη ασφαλείας πόυ δεν έλεγε να ξεκουμπώση!

Πρέπει να πήγαινε γυμνάσιο η κόρη μου, όταν της εξήγησα πως διαβάζω εγώ το τραγούδι. Θυμάμαι, χόρτασε γέλιο. Καί μέσα στα γέλια της άρθρωσε, μα τον χαζό…μιά ζώνη ασφαλείας να μην μπορή να ξεκουμπώση…

Συγχήρησον πάλι. Θα σου βαρύνω την ευχάριστη διάθεση. Ομως αυτό απαιτεί η δικαιοσύνη.

Ημουν εντεκα ή δώδεκα. Θυμάμαι τον συγωρεμένο τον πατέρα μου να μουρμουρίζη…κανονικά στα δεκαεπτά πρέπει να παντρεύεται ο άνθρωπος καί να δημιουργή οικογένεια. Αλλά πως; Νάμασταν Σουηδία, μπορεί καί να γινόταν. Αλλά στον τόπο μας; Αδύνατον.

Δεν μπορώ να θυμηθώ, τί σκεφθηκα τότε. Σήμερα θαυμάζω. Πώς μισόν αιώνα καί βάλε αργώτερα, επισκέπτομαι ξανά αυτόν τον προβληματισμό.