Η Γεωργία Δρακάκη κάπου ανάμεσα στην επερχόμενη έκδοση ενός νέου “Νεγκλιζέ” βιβλίου, τα μουσικά live της που αποκτούν ψηφιακή ζωή στο YouTube, απαντά στις 10+1 Ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας.

1. Θα κυκλοφορήσει σύντομα, από τις εκδόσεις Λογότυπο, μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο “Νεγκλιζέ”. Πώς ξεκίνησε η σχετική στήλη και τι σε παρακίνησε να αποκτήσουν αυτά τα κείμενα εκδοτική μορφή;

Ο Χρύσανθος Ξάνθης, ο εκδότης του free press Η ΠΟΛΗ ΖΕΙ, που τυπώνουν ανάμεσα σε άλλα έντυπα και βιβλία οι πολύ αγαπημένες εκδόσεις Λογότυπο, μου ζήτησε να σκεφτώ μια ωραία ιδέα. Συχνά το κάνει αυτό και μου αρέσει γιατι ενεργοποιεί την έμπνευσή μου και καλλιεργεί τις δυνατότητές μου ως γραφιά. Αυτή τη φορά, μου πέταξε λέξεις κλειδιά: Νεγκλιζέ, Αθήνα, γυναίκες, πόλη, μπαρ, έρωτες, αισθησιασμός. Κάπως έτσι, από τον Φεβρουάριο του 2025 (μια εντελώς σκοτεινή περίοδο της ζωής μου) ξεκίνησε αυτή η στήλη. Κάθε μήνα, μέχρι σήμερα, γράφω για ένα κορίτσι ή μια θηλυκότητα που αγωνιά μες στον αστικό ιστό να βρει τον ερωτικό εαυτό, την πολυπόθητη Συνάντηση ή την απαγκίστρωση από κάτι που πονά πολύ. Νεγκλιζέ, ψυχή τε και σώματι οι ηρωίδες μου. Μας άρεσε η ιδέα να τις βάλουμε σε ένα μεγάλο τραπέζι να συνομιλήσουν-αυτό κάνει η συλλογή που θα βγει. Ενώνει τα δημοσιευμένα διηγήματα με νέες ιστορίες και όλες οι 34 γυναίκες μου θα τα πουν μαζί, αγκαλιά σ’ ένα βιβλίο. Σημειωτέον, δεν έχω κυκλοφορήσει ποτέ μου συλλογή διγημάτων. Είναι η πρώτη μου, επισήμως.

2. Ποια είναι τα θέματα που αναπτύσσεις και πόσο κοντά σε σένα βρίσκονται οι εμπειρίες και τα ερωτήματα που θέτουν οι ηρωίδες σου;

Το κύριο και βασικό θέμα σε ό, τι έχω γράψει ως σήμερα στην ζωή μου είναι το δίπολο Έρως-Θάνατος. Οι ηρωίδες είναι εγώ, οι φίλες μου, οι γυναίκες που παρατηρώ στα λεωφορεία και στον δρόμο. Δοκίμασα στα Νεγκλιζέ μια γραφή περισσότερο προφορική, άμεση, λιγότερο ‘’λογοτεχνική’’, αν θες. Όπως μιλώ με τις παρέες μου. Όπως σκέφτομαι, ωμά, καθαρά. Το φόντο όλων των αφηγημένων εμπειριών είναι η Αθήνα και ιδίως το κέντρο, με συμπρωταγωνιστές πλάι στις κούκλες μου τα αγαπημένα μου μπαρ, την Πατησίων, τον αττικό ουρανό. Μερικές από αυτές παλεύουν με την εικόνα τους, με την οικονομική τους κατάσταση, με το να τις αποδεχτεί η οικογένειά τους, με όλα αυτά τα θέματα που πίσω και πάνω από τα ερωτικά ανακύπτουν και χρωματίζουν τον καμβά της ζωής τους.

3. Έχουν γίνει πιο δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις και ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος μας μέσα σε αυτές;

Πάντα ήταν τρομερά δύσκολες. Η εποχή μας έχει φωτίσει πτυχές τους που έμεναν στο σκοτάδι. Οι σχέσεις δεν έχει σημασία πάντα να υφίστανται, αλλά έχει σχεδόν πάντα σημασία το πώς υφίστανται. Ίσως και το γιατί. Εντάξει, ίσως το έχουμε παρακάνει ομαδικώς με την ποπ ψυχολογία, αλλά πολλά άτομα από εμάς έχουν βρει μιαν άκρη στο νήμα, έχουν κατανοήσει καλύτερα κάποια τραύματά τους και, μάλλον, μπορούν και δικαιούνται να επιθυμούν βαθύτερες και ουσιαστικότερες συνδέσεις-που θα πει, λιγότερες. Πιθανά και δυσκολότερες.

4. Η θηλυκότητα έχει καταντήσει ένας παρεξηγημένος όρος; Μήπως τελικά τη φοβόμαστε;

Έχει υπερχρησιμοποιηθεί, αυτό μπορώ να το δεχθώ. Πέραν της διαχρονικής λειτουργίας της λέξης ως περιγραφή της γυναικότητας, πλέον η λέξη υπάρχει και για να αποδώσει, να συμπεριλάβει τα άτομα που νιώθουν γυναίκες, χωρίς να «είναι», σύμφωνα με το «είναι» της βιολογίας stricto sensu. Πιστεύω ότι θηλυκότητα και αρρενωπότητα ως δίπολο που δομεί την Ύλη και την διαιώνιση, συνυπάρχουν σε διαφορετικές ποσότητες και αναλογίες μες στον καθένα μας. Τα τελευταία χρόνια, ας πούμε, κάνω καλή συντροφιά με την αρρενοπότητά μου. Την απολαμβάνω πολύ.

5. Τι πιστεύεις ότι θα μείνει ως απόσταγμα στον αναγνώστη;

Δεν πιστεύω τίποτα. Ειδικά αυτό το βιβλίο είναι περισσότερο ψυχαγωγικό. Αυτή είναι η πρόθεσή μου-άσε που βγαίνει και καλοκαίρι! Θέλω να πάει σε νησιά, σε παραλίες, να γεμίσει άμμο και λαδιές από αντιηλιακό, να το διαβάσουν πολλά κορίτσια και αγόρια και να σημειώνουν, να θυμώνουν, να συμφωνούν απολύτως, να το κλείνουν με απορία, να το ξανανοίγουν μετά, για να του δώσουν άλλη μια ευκαιρία. Και κυρίως, να έχουν το κέφι να αναζητήσουν τους εαυτούς τους μες στις σελίδες.

6. Αν διάβαζες σήμερα το πρώτο λογοτεχνικό κείμενο που έγραψες, τι επισημάνσεις θα έκανες στον τότε εαυτό σου;

Το πρώτο μου βιβλίο, τα «18 ντεσιμπέλ», που είναι 18 διάλογοι και μονόλογοι ανάμεσα σε έννοιες και αντικείμενα, ήταν η πρώτη μου ολοκληρωμένη συγγραφική απόπειρα. Το έγραφα 17 και 18 χρονών, στα τέλη του λυκείου δηλαδή, και το κράτησα στα χέρια μου πριν κλείσω τα 20. Είναι ατελές, παιδιάστικο, το διαβάζω καμιά φορά και μειδιώ. Εμφανείς οι επιρροές μου απο Καζαντζάκη και άλλους συγγραφείς που λάτρεψα στην εφηβεία μου… Όμως, δεν θα έκανα καμία επισήμανση. Το κοριτσάκι (εγώ) είχε μόλις αρχίσει να νιώθει τον κόσμο των ενηλίκων. Ας έγραφε ό, τι ήθελε. Στον σημερινό μου εαυτό-συγγραφέα επισημαίνω διάφορα. Και δεν ξέρω καν αν αυτό είναι καλό. Τα πρωτόλειά μας είναι τόσο αυθεντικά, γλυκά, ουσιαστικά πράγματα. Μετά, γινόμαστε λίγο αυτολογοκριτές, λίγο διανοούμενοι, λίγο πιο εκλεκτικοί και δεν ξέρω πόσο διατηρούμε την επαφή με την αλήθεια μας, ακόμα κι αν αυτή είναι κάπως άτεχνη. Προσπαθώ πολύ να μην το χάσω αυτό.

7. Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στην ψηφιακή εποχή μας;

Σημαίνοντα. Λάβαρο διαχρονικότητας, αισθητικής. Υλικότητα. Μυρωδιά, αφή, βάρος στην τσάντα, στα χέρια. Όσο πάει, όλο και πιο πολύτιμο θα γίνεται. Σε αυτό ήμουν, είμαι και μάλλον θα είμαι απόλυτη.

8. Τα επιτυχημένα live στο Black Duck μεταφέρονται στο YouTube. Τι κρατάς από αυτή την εμπειρία και πώς σκέφτεσαι την εξέλιξή της το επόμενο διάστημα;

Μαγεία ήταν. Μεγάλη πρόκληση για μένα και, σε έναν βαθμό, για τον κόσμο που είχε την καλοσύνη να έρθει να δει αυτό το παράξενο λάιβ, με συζητήσεις, με ηχητικά αρχεία, με πρόζα, με πολύ αυτοσχεδιασμό. Ευγνώμων στον πιανίστα Λουκά Κουρλή και στην πιο στενή μου συνεργάτιδα, την Νεφέλη Παπαναστασοπούλου που σαν καλός άγγελος βοήθησε, έστησε, ξέστησε, πρότεινε, αντιπρότεινε, στήριξε σε κάθε στάδιο της παραγωγής. Τώρα, ο Μαρκέλλος ο Πλακίτσης, ο βιντεογράφος μας, μοντάρει με μένα πάνω από το κεφάλι του για να έχουμε αποστάγματα των τεσσάρων εκπομπών στο διαδίκτυο. Ήδη δημοσιεύονται shorts και reels. Θέλω να μεταδοθεί λίγη έστω από την χαρά και την τρέλα που είχαμε αυτές τις Τρίτες στο Black Duck. Οι οποίες, σημειωτέον, θα συνεχίσουν καλώς εχόντων, σε άλλο χώρο. Και δεν θα είναι κατ’ ανάγκην Τρίτες. Έχω ιδέες και για επόμενες Εκπομπές, με νέα θέματα και καλεσμένους. Αναμείνατε στο ακουστικό σας!

9. Υπάρχει ένα μεγάλο τραγουδιστικό απωθημένο σου; Κάτι που θα ήθελες το συντομότερο να βιώσεις σε αυτό τον χώρο;

Να τραγουδήσω με τον Γιώργο Νταλάρα. Να βγάλω δίσκο με ποιήματα της Μάτσης Χατζηλαζάρου, ένα πρότζεκτ που δουλεύεται εδώ και σχεδόν δυο χρόνια. Να πω κομμάτι του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου γραμμένο μόνο για μένα και την φωνή μου.

10. Τι σε συγκινεί και τι σε απωθεί περισσότερο;

Με συγκινεί ο Απρίλιος, τα μικρά παιδιά, τα παππούδια κι οι γιαγιάδες, τα κλισέ πράγματα που φέρνουν δάκρυα στα μάτια λόγω ομορφιάς: κουτάβια, γατάκια, λουλουδάκια, πένθη, έρωτες βαρείς. Με απωθεί το μεσιακό, το λιγοστό, το μίζερο, το ‘’άσε καλύτερα, μη μπλέξω’’. Ο φόβος των ανθρώπων να είναι ολάκεροι.

11. Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό, στην εποχή μας;

Χρειαζόμαστε ένα σύστημα που αυτά τα δύο θα συνυπάρχουν αρμονικά και το ένα δεν θα εξοντώνει το άλλο. Γιατί η ζωή και η εποχή, κάθε εποχή, διψά και πεινά και για τα δύο αυτά.